Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Miejskiego Zakładu Zasobów Lokalowych w S. z dnia 5 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Miejskiego Zakładu Zasobów Lokalowych w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) w pozostałym zakresie oddala skargę.

Pismem z 10 stycznia 2026r. M. S. (dalej: Skarżący) złożył skargę na decyzję z 5 stycznia 2026r. Dyrektora Miejskiego Zakładu Zasobów Lokalowych w S. (dalej: Dyrektor) utrzymującą w mocy decyzję z 8 grudnia 2025r. w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżący wnioskiem z 7 października 2025r. na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie nieruchomości pozostających w zasobach miasta, a w szczególności o przekazanie:

1)listy adresów nieruchomości stanowiących zasób miasta, obejmujących:

lokale mieszkalne,

lokale użytkowe (niemieszkalne),

budynki i nieruchomości znajdujące się w zarządzie spółek miejskich, będących przedmiotem umów najmu,

2) wysokości obowiązujących stawek czynszu dla poszczególnych lokali,

3) wyszczególnienia składowych czynszu (np. fundusz remontowy, koszty administracyjne, opłaty eksploatacyjne, inne elementy),

4) informacji, czy w ramach czynszu uwzględniane są zaliczki na ogrzewanie.

Ponadto, w przypadku gdy stawki czynszu są jednakowe w obrębie całego budynku lub zespołu budynków, wystarczające dla Skarżącego będzie wskazanie adresu budynku (ulica i numer) wraz z przypisaną stawką czynszu oraz jej składowymi.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, w zakresie dotyczącym pkt. 1, 3 i 4, Dyrektor pismem z 20 października 2025r. udzielił żądanej informacji publicznej.

Natomiast w zakresie żądanej informacji publicznej określonej w pkt. 2 Dyrektor uznał, że żądanie dotyczy udzielenia informacji publicznej przetworzonej. Wymaga bowiem sporządzenia takiego wykazu, co wiąże się ze znaczącym nakładem pracy przy uwzględnieniu, że chodzi o 8500 lokali. Wobec tego Dyrektor wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku o wykazanie, że udostępnienie żądanych informacji w zakresie wysokości obowiązujących stawek czynszu dla poszczególnych lokali jest szczególnie istotne dla interesu publicznego pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W piśmie z 22 października 2025r. Skarżący wskazał, że dane dotyczące wysokości obowiązujących stawek czynszu dla poszczególnych lokali stanowią informację o gospodarowaniu mieniem komunalnym czyli dobrem wspólnych mieszkańców. Transparentność w tym zakresie ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia:

- kontroli społecznej nad gospodarowaniem mieniem publicznym - obywatele powinni mieć możliwość oceny, czy Miasto S. gospodaruje nieruchomościami w sposób racjonalny, przejrzysty i zgodny z zasadą jawności życia publicznego;

- zapewnienia równego traktowania najemców — dostęp do informacji o wysokości czynszów oraz sposobie ich ustalania umożliwia weryfikację, czy stosowane zasady są jednolite i sprawiedliwe wobec wszystkich mieszkańców, niezależnie od lokalizacji czy charakteru nieruchomości;

- kształtowanie lokalnej polityki mieszkaniowej i społecznej - dane dotyczące stawek czynszu pozwalają na prowadzenie merytorycznej dyskusji publicznej na temat dostępności lokali komunalnych, kosztów ich utrzymania oraz skuteczności działań gminy w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych;

- przeciwdziałania nadużyciom i zwiększenia przejrzystości finansów publicznych - udostępnienie informacji o rzeczywistych stawkach czynszowych umożliwi społeczną kontrolę wydatkowania środków publicznych oraz stosowanej przez Miasto polityki czynszowej,

Skarżący podniósł, że żądane dane dotyczą bezpośrednio sfery publicznej działalności Gminy S. i mają znaczenie nie tylko dla niego, lecz także dla szerokiego grona mieszkańców, organizacji społecznych oraz podmiotów zainteresowanych polityką mieszkaniową i gospodarczą Miasta.

Podał także, że żądane dane mają być przesłane w postaci tabelarycznej w formacje nie wymagającym OCRowania dokumentów i tym samym umożliwiającego maszynową analizę tych danych, np. dokument w formacie .xlsx albo .csv.

Decyzją z 8 grudnia 2025r. Dyrektor odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie dotyczącym udostępnienia informacji o wysokości obowiązujących stawek czynszu dla poszczególnych lokali mieszkalnych i użytkowych.

W jej uzasadnieniu Dyrektor wskazał, iż Skarżący zażądał sporządzenia zestawienia jednostkowych stawek czynszów najmu dla ponad 8 500 lokali, a Miejski Zakład Zasobów Lokalowych w S. nie prowadzi na bieżąco takiego zestawienia, gdyż jest ono bezprzedmiotowe dla jego działalności Zakładu wobec jednostkowego rozliczania umów najmu.

W ocenie Dyrektora Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż udzielenie informacji w tym zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a wskazane przez niego podstawy mają charakter pozorny. Faktycznym celem jest wykorzystanie żądanych informacji do prowadzenia komercyjnego przedsięwzięcia w postaci portalu internetowego [...].

Co więcej, wskazane przez Skarżącego podstawy do wykazania, iż udzielenie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w istocie dotyczą każdej sfery działalności Gminy S., a tym samym przesłanka ta zawsze byłaby spełniona. Przeczyłoby racjonalności ustawodawcy, który wyodrębnił kategorie informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w szczególnych, wyjątkowych przypadkach.

Ponadto, w zakresie lokali mieszkalnych wszystkie wskazane przez Skarżącego przesłanki w ramach zasobu komunalnego Gminy S. są spełnione, gdyż zasady ustalania stawek oraz stawki bazowe określane są powszechnie dostępnymi i stosowanymi przez Miejski Zakład Zasobów Lokalowych w S. zarządzeniami Prezydenta Miasta S., to jest:

- Zarządzeniem Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek czynszu za najem lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy S. (z zastrzeżeniem, iż dodatkowo stosowane sq obniżki techniczno-użytkowe oraz obniżki wynikające z wysokości dochodów lokatorów,stosowanie do obowiązujących w tym zakresie przepisów),

- Zarządzeniem Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki czynszu za najem lokali mieszkalnych w budynkach nowo wybudowanych i budynkach ponownie oddanych do użytkowania po przeprowadzonym remoncie wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy S.

Wobec tego wszelkie zasady są w pełni jawne i transparentne, a sama próba porównywania wysokości stawek w poszczególnych lokalach musiałaby prowadzić do naruszenia danych osobowych najemców, a to w szczególności poprzez badanie wysokości ich dochodów. W konsekwencji nie byłoby to możliwe w sposób wskazany przez wnioskodawcę, co skutkuje także koniecznością uznania braku spełnienia podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej.

Natomiast w odniesieniu do lokali użytkowych Dyrektor wyjaśnił, że co do zasady zawarcie umów najmu następuje z oferentami wyłonionymi w prowadzonych przetargach. Skutkuje to zróżnicowaniem stawek najmu. Ich wysokość jest determinowana wieloma czynnikami, uwzględnianymi przez oferentów. Z tych względów wskazane przez Skarżącego przesłanki mające wykazywać, że udzielenie tej informacji w odniesieniu do lokali użytkowych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego nie mogą zostać spełnione poprzez udzielenie żądanej informacji.

Z powyższych względów Dyrektor uznał, iż Skarżący nie wykazał, że udzielenie informacji publicznej o wysokości obowiązujących stawek czynszu dla poszczególnych lokali mieszkalnych i użytkowych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Na tę decyzję Skarżący złożył odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach pismem z 16 grudnia 2025r. przekazało je do dalszego procedowania Dyrektorowi, stosownie do art. 17 u.d.i.p.

Wobec tego Dyrektor uznał złożone przez Skarżącego odwołanie za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożony na podstawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p.

Następnie decyzją z 5 stycznia 2026r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu podniósł, iż pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezzasadne uznanie, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Skarżący domaga się udzielenia informacji publicznej obejmującej sporządzenie tabelarycznego zestawienia w pliku xlxs albo csv, wykonanego w taki sposób aby nie wymagały OCR- owania (czyli konwertowania ze skanu dokumentu). Zestawienie to ma obejmować około 8500 lokali, a więc być zestawieniem obejmującym co najmniej 8500 wierszy. Taki dokument nie sporządzany dla własnych potrzeb, gdyż wszelkie rozliczania należności i opłat są prowadzone odrębnie dla każdego lokalu. Sporządzenie tego rodzaju zestawienia stanowi informację publiczną przetworzoną, a tym samym w zaskarżonej decyzji kwestia ta została należycie rozstrzygnięta.

Skarżący nie wykazał szczególnej istotności żądanych informacji dla interesu publicznego. Wskazane przez niego podstawy mają charakter pozorny, a faktycznym celem jest wykorzystanie żądanych informacji do prowadzenia komercyjnego przedsięwzięcia w postaci portalu internetowego [...].

Co więcej, gdyby przyjąć, że wykazanie szczególnego interesu publicznego zachodzi w przypadku wskazanym przez Skarżącego, to jest konieczności jawności gospodarowania mieniem komunalnym i kontroli społecznej nad prawidłowością ustalania czynszów, to ograniczenie przewidziane przez ustawodawcę w zakresie informacji publicznej przetworzonej byłoby pustą normą prawną, gdyż spełnienie przesłanek w taki sposób dotyczyłoby każdej sfery działalności Gminy S.

Wreszcie, do czego nie odniósł się Skarżący w ogóle - w zakresie lokali mieszkalnych - zasady ustalania stawek oraz stawki bazowe określane są w powszechnie dostępnych i stosowanych przez Miejski Zakład Zasobów Lokalowych w S. zarządzeniach Prezydenta Miasta S. Skarżący nie wskazał żadnych nieprawidłowości w tych regulacjach prawnych, a tym samym potwierdza to, że nie działa w ramach żadnego szczególnego interesu publicznego w tym przedmiocie, a wyłącznie na potrzeby prowadzonych działań komercyjnych.

Według Dyrektora nie doszło podczas wydawania zaskarżonej decyzji do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Dyrektor podniósł także, że Miejski Zakład Zasobów Lokalowych w S. nie jest organem władzy publicznej. Nawet gdyby przyjąć odmienne stanowisko, a to iż Dyrektor jest podmiotem, o którym mowa w art. 61 Konstytucji, to nie może prowadzić to do odmiennych wniosków. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 3 Konstytucji ograniczenie prawa do informacji może nastąpić w ustawach, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie i właśnie na podstawie takiego ograniczenia została wydana zaskarżona decyzja.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji z 8 grudnia 2025 r., zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z prawem tj. z uwzględnieniem, że żądane dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu (co najmniej w zakresie danych możliwych do przekazania bez naruszenia prywatności), zasądzenie kosztów postępowania na moją rzecz według norm przepisanych oraz wymierzenie organowi grzywny za rażące naruszenie prawa polegające na przewlekłym oraz nierzetelnym prowadzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1)naruszenie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej, mimo że żądane dane dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym i pozostają w dyspozycji podmiotu zobowiązanego,

2) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że informacja ma charakter przetworzony w takim sensie, który uzasadnia odmowę oraz poprzez wadliwą ocenę, że nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego,

3) naruszenie art. 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (w zw. z art. 16 u.d.i.p. i art. 17 u.d.i.p. stosowanymi odpowiednio) poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i dowolną ocenę, że motywacją wniosku jest “komercyjne przedsięwzięcie", bez wykazania podstaw faktycznych i prawnych tego wniosku,

4) naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. (zasada zaufania i informowania strony) poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organu - w szczególności w kontekście błędnego wskazania ścieżki odwoławczej, co realnie wydłużyło procedowanie,

5) naruszenie art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez przyjęcie wykładni zawężajcie prawo do informacji i uznanie, że jawność w obszarze gospodarowania mieniem komunalnym jest w istocie “pozorna" lub niewystarczająca do wykazania interesu publicznego.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że dane o czynszach to informacja publiczna i dotyczy gospodarowania mieniem komunalnym

Wadliwie w jego ocenie Dyrektor zakwalifikował żądane informacje jako “informację przetworzoną". Organ myli “brak gotowej tabeli" z przetworzeniem. Fakt, że organ “nie prowadzi zestawienia" nie przesądza, że informacja staje się “przetworzona" w sensie materialnym. Jeżeli dane istnieją w systemach (umowy, kartoteki lokali, ewidencje opłat), to ich eksport do formatu tabelarycznego jest najczęściej czynnością techniczną w ramach udostępnienia informacji, a nie tworzeniem jakościowo nowej informacji. Poza tym organ nie wykazał konkretnie, jakie czynności miałyby wymagać “analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz" (sam to przywołuje). Skarżący wnosi o proste pola danych: identyfikator/adres lokalu i stawkę (oraz - alternatywnie - stawkę dla budynku, jeśli jest jednolita). Brak jest precyzyjnego opisu, jaki element wymagałby pracy “nierealnej czasowo" - zamiast tego organ posługuje się ogólnikami oraz retoryką o “OCR- owaniu", mimo że wniosek dotyczy danych, które z natury rzeczy w nowoczesnej ewidencji są przechowywane w systemie informatycznym.

Skarżący wyjaśnił przy tym, że w typowych systemach ewidencyjnych uzyskanie takiego zestawienia jest realizowane przez pojedyncze zapytanie / eksport, a nic “ręczne tworzenie" od zera. Organ nie podjął próby merytorycznego odniesienia się do tej okoliczności

nie opisał systemu, nie wskazał realnych kroków, nie oszacował ich w sposób weryfikowalny.

Niezależnie Skarżący nie podtrzymał żądania udostępnienia danych wyłącznie w formacie xlsx/csv. Zależy mu na uzyskaniu informacji w jakiejkolwiek postaci tekstowej, umożliwiającej zapoznanie się z wysokością stawek czynszu dla poszczególnych lokali (np. plik json, txt, tahela w treści wiadomości email).

W ocenie Skarżącego szczególnie istotny interes publiczny został przez niego wykazany. Prowadzi publicznie dostępną platformę analityczno-informacyjną [...], która już obecnie jest wykorzystywana przez mieszkańców, media lokalne, organizacje społeczne oraz badaczy jako narzędzie monitorowania polityk czynszowych i sposobu gospodarowania zasobem mieszkaniowym przez jednostki samorządu terytorialnego. Posiada zatem zaplecze techniczne, organizacyjne oraz odbiorców, którzy faktycznie korzystają z publikowanych analiz, a więc w sposób realny - a nie potencjalny – może przetworzyć dane i udostępnić je społeczeństwu.

Efektem jest wiedza służąca nie jednostce, lecz szerokiej grupie mieszkańców. Wyniki przetworzenia zostaną udostępnione publicznie, co spełnia przesłankę "wykorzystania dla dobra ogółu",

Organ nie przedstawił żadnego dowodu na “komercyjny" charakter strony. Żadnego brak ustaleń, brak analizy treści serwisu, brak wykazania przychodów, płatnych usług, paywalla, reklam itp. Jest tylko teza powtarzana “z uporem maniaka" w uzasadnieniu.

Organ próbuje “zdeprecjonować" interes publiczny Skarżącego argumentem, że zarządzenia Prezydenta określają zasady i stawki bazowe. Tylko że Skarżącego interesują rzeczywiste stawki obowiązujące (efekt zastosowania zasad w praktyce) - a jawność praktyki to co innego niż jawność abstrakcyjnej podstawy prawnej.

Wreszcie organ wyciąga wielkie wnioski o “ogromnym nakładzie pracy" bez rzeczowego wykazania. Tymczasem Skarżący posiada i publikuje dane z wielu miast, które przekazały mu analogiczne informacje - co pokazuje, że da się to zrobić sprawnie i legalnie.

W sprawie doszło do sytuacji, w której organ wskazywał ścieżkę, która w praktyce skutkowała przekazywaniem pisma i wydłużeniem procedowania (wątek SKO i trybu art. 17 u.d.i.p.). Uzasadnia to wymierzenie grzywny.

Nawet jeśli organ próbuje to przedstawiać jako “porządkowanie", to z perspektywy standardów k.p.a. i zasady zaufania obywatela do państwa jest to działanie, które pogarsza sytuację strony, wydłuża sprawę i podważa rzetelność postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei według art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejsze sprawie jest decyzja z 5 stycznia 2026r. Dyrektora utrzymującą w mocy decyzję z 8 grudnia 2025r. w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p.

W przedmiotowej sprawie nie było sporne, że Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Na jego gruncie obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Sąd podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z 29 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2856/19 co do tego, że w przypadku podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. z uwagi na to, że wykonują zadania publiczne, zagadnienie podmiotowe nie może być badane w oderwaniu od przesłanki przedmiotowej. Podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 27 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2917/15).

Nie budzi także wątpliwości, że informacje, których udostępnienia domaga się Skarżący stanowią informacją publiczną, której definicja legalna zawarta jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Warto dodać, że w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano przykładowy, otwarty i szeroki katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności – o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt. 5 lit. c u.d.i.p. - majątku jednostek samorządu terytorialnego.

W związku z powyższym Dyrektor zobowiązany był do rozpoznania wniosku Skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do dwóch kwestii, a mianowicie czy informacja, której udostępnienia domaga się Skarżący jest informacją publiczną przetworzoną. Jeśli tak, to czy Skarżący wykazał szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu.

Przystępując do badania sprawy co do zagadnienia pierwszego Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd w wyroku z 9 lipca 2025r., sygn. akt III SA/Gl 367/25. Regulacja art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. Przewiduje ona jedynie, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Dokonując wykładni pojęcia "informacji przetworzonej" należy odwołać się do ugruntowanych już poglądów NSA. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku z 2 września 2022 r., III OSK 1534/21 NSA wskazał, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. też wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 1746/14);

W orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko, że istotne jest, aby w każdym przypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w uzasadnieniu tej decyzji podał fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. Konieczne jest więc wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi, etc. Chodzi zatem o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, iż żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 552/24; wyrok WSA w Szczecinie z 16 października 2024 r.,sygn. akt I SA/Sz 286/24).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Dyrektor w żaden sposób nie wykazał konieczności podjęcia przy realizacji wniosku Skarżącego ponadstandardowego nakładu pracy w postaci dokonania analiz, obliczeń, zestawień i stworzenia nowych danych, co wymagałoby zaangażowania dodatkowych sił i środków. W uzasadnieniu decyzji organ nie podał nawet hipotetycznie zaangażowanie ilu pracowników wymagałoby przygotowanie żądanej informacji, ile to wymagałoby czasu i jakie to generowało by koszty. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych konkretnych danych, poza ilością 8 500 lokali. Nie doprecyzował także jaką postać mają dane dotyczące czynszów dla owych 8 500 lokali tzn. tradycyjną czy elektroniczną. Ta okoliczność wydaje się że ma to istotne znaczenie wobec argumentu Skarżącego zawartego w skardze o możliwym uzyskaniu żądanych informacji tylko dzięki zastosowaniu odpowiednich funkcjonalności systemu informatycznego.

W ocenie Sądu ma to istotne znaczenie, bo gdyby przyjąć że Dyrektor prowadzi sprawy dotyczące czynszów w formie elektronicznej, to przygotowanie żądanych zestawień nie byłoby ani czasochłonne ani absorbujące. Ta okoliczność ma istotne znaczenie dla oceny zakresu i skali czynności niezbędnych do przygotowania żądanej informacji i w konsekwencji uznania, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Reasumując, zastosowany przez Dyrektora sposób argumentacji w istocie wymyka się sądowej kontroli i nie pozwala jednoznacznie rozstrzygnąć, czy informacja żądana przez Skarżącego - z uwagi na jej przedmiot lub zakres i związaną z tym ewentualną czaso- lub pracochłonność w jej opracowaniu - rzeczywiście ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Mając na uwadze powyższe czyni gołosłownym twierdzenie Dyrektora, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, wymagającą ponadstandardowego nakładu pracy. Tym samym nie zostało wykazane, że informacja, której żąda Skarżący stanowi informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Nie ulega zatem wątpliwości, że uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia i w konsekwencji na nieprawidłowe zastosowanie art. 17 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zastosowanie powyższych przepisów wymaga zawsze właściwego i bardzo precyzyjnego wyjaśnienia, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie prawidłowego uzasadnienia decyzji, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w niniejszej sprawie zabrakło, a co ma istotne znaczenie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a i stanowi je wpis sądowy w wysokości 200 zł.

Sąd może, działając na podstawie art. art. 149 § 2 p.p.s.a. orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Uprawnienie to przysługuje sądowi wówczas, gdy uwzględnia skargę na bezczynność organów. Niniejsza sprawa taką nie jest, dotyczy bowiem skargi na decyzję administracyjną. Sąd nie ma zatem podstaw do nałożenia grzywny i wobec tego oddala skargę w tym zakresie, jak w pkt. 3 sentencji wyroku

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania oraz uwzględnić, że co do zasady takie czynności organu jak wyszukanie dokumentów, ich selekcja i analiza pod względem treści są zwykłymi czynnościami, które nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów, jako informacji przetworzonej, albowiem nie tworzą informacji nowej. Zwłaszcza, jeżeli możliwość wyszukania żądanych informacji daje odpowiedni system lub oprogramowanie komputerowe, którym Dyrektor posługuje się na co dzień. Dopiero ilość informacji prostych oraz zaangażowanie znacznych sił i środków do ich opracowania może świadczyć o tym, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Jednak zawsze organ musi w sposób wyczerpujący uzasadnić powody, dla których uznał żądaną informację publiczną za informację przetworzoną.