Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 7 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2026 roku sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], do rozpoznania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku sądu wraz z aktami administracyjnymi, pkt 6 i 7 wniosku J. J. z dnia 31 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] dopuścił się bezczynności w zakresie pkt 6 i 7 wniosku J. J. z dnia 31 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 4. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz skarżącego kwotę 100;- (sto) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2025 r. J. J. (dalej jako "wnioskodawca" lub "strona") zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej jako: "DIAS" lub "organ") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. aktu powołania i wniosku o powołanie Pana S. B. na stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...];

2. aktu odwołania i wniosku o odwołanie Pana S. B. ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...];

3. aktu powołania i wniosku o powołanie Pani K. S. na stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...];

4. informacji, z jakiego powodu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zawnioskował o odwołanie Pana S. B. ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...];

5. informacji, jakimi kryteriami kierował się Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] przy podjęciu decyzji o wystąpieniu z wnioskiem o odwołanie Pana S. B. ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...];

6. imiennej listy pracowników poszczególnych komórek organizacyjnych Urzędu Skarbowego w [...] pełniących funkcję publiczną wraz ze wskazaniem stanowisk służbowych zajmowanych przez poszczególne osoby – według stanu na dzień udzielenia odpowiedzi;

7. informacji o liczbie i nazwach stanowisk osób niepełniących funkcji publicznej zatrudnionych w poszczególnych komórkach Urzędu Skarbowego w [...] – według stanu na dzień udzielenia odpowiedzi;

Wyżej wskazane informacje udostępnione miały zostać w formie skanów odpowiednich dokumentów, przesłanych na wskazany adres e-mail.

Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r., znak sprawy: [...], nr [...], organ przekazał wnioskodawcy skany:

. aktu powołania Pana S. B. na stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...],

. aktu odwołania Pana S. B. ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] oraz

. aktu powołania Pani K. S. na stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...],

wskazując równocześnie, że wnioski o powołanie na stanowisko, a następnie o odwołanie ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] S. B., a także wniosek o powołanie K. S. na stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], stanowią dokumenty o charakterze wewnętrznym, a tym samym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p.") Również w pozostałym zakresie pytań od 4 do 7 Dyrektor IAS w [...] wyjaśnił, iż wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, ponieważ obejmują wyjaśnienia i motywacje organu we wskazanych obszarach (pyt. 4 i 5) lub kwestie ocenne, związane z koniecznością dokonania interpretacji (pyt. 6 i 7).

Pismem z dnia 9 lutego 2026 r. J. J. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność DIAS w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 31 grudnia 2025 r. Organowi zarzucono naruszenie:

1. art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni,

2. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych informacji,

3. art. 61 ust. i 2 Konstytucji RP gwarantujący obywatelom prawo dostępu do informacji publicznej.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o:

. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 31 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w pełnym jego zakresie;

. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;

. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

. udostępnienie skarżącemu akt sądowych sprawy zainicjowanej niniejszą skargą w systemie teleinformatycznym Sądu (https://portal.nsa.gov.pl/).

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie oraz rozpatrzenie sprawy na rozprawie. Odnosząc się z kolei do zarzutów wskazano, że zarzut błędnej kwalifikacji części wnioskowanych dokumentów, jako niestanowiących informacji publicznej, jest bezzasadny. O ile nie ulega wątpliwości, że akty powołania i odwołania ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego mają walor informacji publicznej, to w przypadku wniosków o powołanie lub odwołanie z tego stanowiska mamy do czynienia z dokumentami, które nie mają charakteru rozstrzygającego. Takie zaś, w orzecznictwie sądów administracyjnych uznawane są za "dokumenty wewnętrzne" niepodlegające udostępnieniu.

W odniesieniu do zarzutu nieudostępnienia imiennej listy pracowników poszczególnych komórek organizacyjnych Urzędu Skarbowego w [...] pełniących funkcję publiczną wraz ze wskazaniem zajmowanych stanowisk oraz informacji o liczbie i nazwach stanowisk osób niepełniących funkcji publicznej, Organ stoi na stanowisku, że wskazane kwestie związane są de facto z koniecznością dokonania interpretacji przepisów. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie istnieje bowiem definicja "osoby pełniącej funkcje publiczne", ustawa nie odsyła też do innych przepisów, które rozstrzygałyby tę kwestię, a orzecznictwo nie jest w tym temacie jednolite.

W tym zakresie organ przytoczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05), w uzasadnieniu którego dokonana została analiza tego pojęcia. Zdaniem Trybunału "nie jest (...) możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. (...) Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk". Stanowiska sądów administracyjnych co do tego, jak szeroko powinno być rozumiane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne, różniły się między sobą na przestrzeni lat. Zestawiano tę kategorię z pojęciem "funkcjonariusza publicznego" w rozumieniu art. 115 § 13 KK, rozszerzano ją o komponent władczy i decyzyjny, niekiedy określano ją jeszcze szerzej – jako funkcję związaną także z dysponowaniem lub gospodarowaniem środkami publicznymi. Jednocześnie wielokrotnie wskazywano, że sam fakt zatrudnienia pracownika w urzędzie administracji nie może być wystarczającą przesłanką do udzielenia informacji, a samo przypisanie go do Korpusu Służby Cywilnej nie czyni z niego automatycznie funkcjonariusza publicznego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 94/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 870/15).

Przygotowując dane według żądania wnioskodawcy, DIAS musiałby zatem kierować się pewnego rodzaju uznaniowością, ze względu na brak jednoznacznej definicji kategorii osób pełniących funkcje publiczne. Wiązałoby się to z kolei z ryzykiem błędnej kwalifikacji i ujawnienia danych w stosunku do osób, które w świetle innych kryteriów nie byłyby już uznane za pełniące funkcje publiczne. Jeśli zatem mamy do czynienia z niejednoznacznymi kryteriami selekcji danych, wkraczamy w sferę ocen i interpretacji. Te z kolei – zgodnie z przywoływanym wcześniej orzecznictwem – nie są przedmiotem prawa do informacji publicznej.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zarzuty przedstawione w skardze (w tym w szczególności zarzut bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej) nie zasługują więc na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd odnotował wniosek organu o przeprowadzenie rozprawy, jednak w ocenie Sądu z uwagi na przedmiot sporu oraz jego charakter nie było potrzeby przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika zaś z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku J. J. o udostępnienie informacji publicznej z 31 grudnia 2025 r.

Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosku określa ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.; dalej jako: "u.d.i.p."). I tak zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia określonej czynności, takiej czynności nie podejmuje. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust.1 u.d.i.p.), 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Niewątpliwie DIAS jako organ administracji rządowej podległy Ministrowi Finansów, który zarządza Krajową Administracją Skarbową w danym województwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Osią sporu w niniejszej sprawie stanowi uznanie, czy informacje wskazane w pkt 4-7 wniosku stanowią informację publiczną. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu, wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p., jednak nie stanowi on katalogu zamkniętego. Zgodnie z ww. przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, 4) danych publicznych obejmujących: a) treść i postać dokumentów urzędowych, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informację o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych, 5) majątku publicznym.

Co istotne, informację publiczną stanowią wyłącznie dane obiektywne lub fakty, a nie kwestie ocenne czy postulatywne (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2130/11). Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów bądź stanu określonych zjawisk istniejących w chwili udzielenia informacji.

Mając na uwadze powyższe, zgodzić należy się z organem, że bez wątpienia wskazanie "informacji, z jakiego powodu DIAS zawnioskował o odwołanie ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego" czy "kryteriów, jakimi kierował się DIAS przy podjęciu decyzji o wystąpieniu z wnioskiem o odwołanie naczelnika urzędu skarbowego" nie stanowi informacji publicznej, a odnosi się do sfery ocen i działań wewnętrznych organu. Podkreślenia wymaga, że w powyższym zakresie wniosek o udostępnienie informacji, co do zasady, może dotyczyć dokumentów które zawierają informację publiczną. Natomiast wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. I OSK 757/12). Wniosek skarżącego o przesłanie "informacji, z jakiego powodu DIAS zawnioskował o odwołanie ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego" czy "kryteriów, jakimi kierował się DIAS przy podjęciu decyzji o wystąpieniu z wnioskiem o odwołanie naczelnika urzędu skarbowego" nie dotyczył tym samym wniosku odnoszącego się do konkretnych dokumentów, lecz odwoływał się do sfery nieobjętej regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podkreśla, że wnioskodawca powinien wskazać o jaką konkretnie informację mu chodzi lub co ma być jej przedmiotem, aby organ mógł ocenić, czy dotyczy sfery faktów publicznych.

Przechodząc do kwestii wskazania stanowisk "osób pełniących funkcje publiczne w poszczególnych komórkach organizacyjnych" oraz "osób niepełniących funkcji publicznej" zatrudnionych w poszczególnych komórkach organizacyjnych Urzędu Skarbowej w [...] (pkt 6 i 7 wniosku o udostępnienie informacji publicznej), wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że jeżeli wniosek o udostępnienie informacji publicznej będzie dotyczył imienia i nazwiska osoby fizycznej, wówczas podstawowym obowiązkiem organu jest ustalenie, czy żądane dane osobowe dotyczą osoby pełniącej funkcje publiczne i mają związek z pełnieniem tych funkcji. Musi bowiem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Jeżeli organ ustali taki związek, to obowiązany jest udostępnić żądane informacje, w przeciwnym wypadku - obowiązany jest do odmowy ujawnienia danych osobowych w postaci imion i nazwisk osób fizycznych (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2020 r., I OSK 1482/18 oraz przywołane tam orzecznictwo: wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17, wyrok NSA z 16 listopada 2017 r., I OSK 94/16, wyrok NSA z 7 marca 2018 r., I OSK 1887/16, z 30 stycznia 2020 r., I OSK 1482/18).

Sąd dostrzega – na co zwrócono uwagę w treści odpowiedzi na skargę, że choć w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma legalnej definicji pojęcia osób pełniących funkcje publiczne, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że jako osobę pełniącą funkcję publiczną w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy rozumieć każdego, kto wykonuje zadania w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie jest przy tym istotne, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Innymi słowy konieczne jest w tym przypadku stwierdzenie, że określona osoba winna realizować określone zadania w ramach struktury władzy publicznej lub zajmować stanowisko decyzyjne w administracji publicznej lub innych instytucjach publicznych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2945/16 oraz z dnia 7 marca 2019 r., I OSK 631/17).

W przedmiotowej sprawie stanowisko Organu, który odwołując się do konieczności oceny, czy dany pracownik pełni funkcje publiczne, uznał, że w konsekwencji wnioskowana informacja nie stanowiła informacji publicznej było więc wadliwe. Równocześnie Sąd zauważa, że w przypadku osób niepełniących funkcji publicznych, udostępnienie ich listy mogłoby prowadzić do naruszenia dóbr osobistych tychże osób, z uwagi na możliwość ich identyfikacji. Jednakże w powyższym zakresie wnioskodawca zwrócił się jedynie o wskazanie liczby i nazwy stanowisk, nie zaś o ich dane personalne.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do wniosku, że Dyrektor IAS nieprawidłowo uznał, że kwestie odnoszące się do pytań 6-7 nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, jak i liczbie i nazwie stanowisk zajmowanych przez osoby nie pełniące funkcji publicznych stanowią informację publiczną. Wobec powyższego uznać należało, że w powyższym zakresie pomimo ciążącego na nim obowiązku organ nie udostępnił żądanej informacji, co skutkować musi uznaniem, że dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Równocześnie uznać należało, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12,). W sprawie brak jest wystąpienia takich przesłanek.

W pozostałym zakresie organ albo udostępnił żądane dane w prawem przewidzianym terminie, albo uznał, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, co Sąd uznał za prawidłowe i zgodne z prawem działanie. Dlatego też w pozostałym zakresie skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 P.p.s.a.

Konsekwencją częściowego uwzględnienia skargi jest z kolei – stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi (100 zł).