Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia 11 listopada 2024 r. A. M. (dalej też jako: wnioskodawczyni lub skarżąca) wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku, zakreślając zakres żądania, sformułowano następujące pytania:

Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla

każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu

haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince,

różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa

urzędu?

Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających

się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba

za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

Według informacji od prof. I. P.-S. ogniska odry w Polsce

związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej

i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat

na terenie działania Państwa urzędu?

Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie

działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce?

Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku

zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na

terenie działania Państwa urzędu?

Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie

działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie

działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny

poszczepienne?

Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono

odszkodowanie?

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie

niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania

wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważnie

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na

zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych

w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki

przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać

w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów

odporności.

Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne?

Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19

kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku

z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że

akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. ustosunkował się do wszystkich pytań wnioskodawczyni, jak również odniósł się do wątpliwości wnioskodawczyni wyrażonych we wstępnej części jej wniosku, a niemających formy wyodrębnionych pytań. Jednocześnie w odniesieniu, do niektórych pytań organ wskazał, iż w jego ocenie nie mają one charakteru informacji publicznej lub też poinformował wnioskodawczynię, że nie posiada informacji we wnioskowanym zakresie, wskazując w odniesieniu do niektórych z nich podmioty, do których wnioskodawczyni może zwrócić się ze stosownym zapytaniem.

Następnie skarżąca w dniu 23 grudnia 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 listopada 2024 r., zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., póz. 902 - dalej jako: u.d.i.p.), poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej z dnia 11

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

listopada 2024 r. i udzielenia informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., póz. 935 z późn. zm. - dalej jako: p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w jej ocenie organ udzielił odpowiedzi na zadane pytania jedynie w nikłym stopniu i odsyłając do publikacji. Zdaniem skarżącej przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. W ocenie skarżącej, organ powinien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące informacji publicznej i sytuacji, w których można mówić o bezczynności organu w jej udostępnieniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako całkowicie pozbawionej podstaw. Zdaniem organu, udzielił on skarżącej odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, rzetelnie i wyczerpująco odniósł się nie tylko do pytań skarżącej, będących przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz do wszystkich kwestii poruszonych przez skarżącą w jej wniosku z dnia 11 listopada 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., póz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrpla ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., póz. 935 z późn. zm. -

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

dalej jako: p.p.s.a.) - art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jak również skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).

Tym samym przedmiotem sądowej kontroli - w odniesieniu do tego typu skarg - nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie takiego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 207/21, LEX nr 3315603; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt l SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt l SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159). Wymaga bowiem podkreślenia, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności (zob. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, LEX nr 3022937).

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez A. M. jest ocena czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 11 listopada 2024 r. (data wpływu do organu - 14 listopada 2024 r.) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na sformułowane w tym wniosku pytania ujęte w 13 punktach.

Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na jej przedmiot (skarga na bezczynność) została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że w kontrolowanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie' informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. , który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w kręgu podmiotów określonych przez ustawodawcę jako obowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim byłby on dysponentem żądanej informacji oraz zastosowanie do żądanej informacji miałby tryb przewidziany w u.d.i.p.

Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się natomiast do oceny, czy organ udzielił w sposób wyczerpujący w ustawowym terminie odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 11 listopada 2024 r., jak również do sposobu postępowania organu w przedmiocie udzielenia żądanej informacji, a w konsekwencji konieczności ustalenia czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności.

Odnosząc się w tym zakresie w pierwszej kolejności do charakteru żądanej informacji, wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Mając na uwadze powyższe, nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju informacją jest w szczególności informacja dotycząca sposobu i trybu realizacji zadań publicznych przez organy władzy publicznej oraz informacja o zasadach funkcjonowania tych organów w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Wymaga jednak podkreślenia, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się ona odnosić do sfery faktów. Oznacza to, że o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej

»

informacji oraz jej treść.

W tym zakresie wymaga zaznaczenia, że w. orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż informację publiczną stanowią, co do zasady, informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji

5

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., póz. 416) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Podnosi się przy tym, że informację publiczną stanowią przede wszystkim posiadane przez Państwową Inspekcję Sanitarną dane dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. póz. 924 z późn. zm. - dalej też jako: u.z.z.z.ch.z.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., póz. 138 - dalej też jako: r.n.o.p.). Stosownie do treści art. 21 ust. 1 u.z.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p., źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane niepożądane odczyny poszczepienne. Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr przypadków zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Rejestr chorób zakaźnych zawiera wymienione enumeratywnie w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną (art. 30 ust. 2 u.z.z.z.ch.z.). Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 i art. 40a ust. 1 tej ustawy (art. 30 ust. 3 pkt 1 u.z.z.z.ch.z.), dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17, LEX nr 2395943, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz

6

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

119/18, LEX nr 2608713 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Kr 253/24, LEX nr 3849329).

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom skarżącej - sposób załatwienia wniosku skarżącej z dnia 11 listopada 2024 r. był prawidłowy i nie budzi wątpliwości, co do zgodności z przepisami prawa, dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

W tym zakresie wymaga podkreślenia, że wspomniany wniosek skarżącej z dnia 11 listopada 2024 r. wpłynął do organu w dniu 14 listopada 2024 r., zaś organ udzielił na niego odpowiedzi w piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. (nadanym w tym samym dniu), w którym ustosunkował się do wszystkich 13 pytań objętych wnioskiem, jak również odniósł się do wątpliwości skarżącej wyrażonych we wstępnej części jej wniosku, a niemających formy wyodrębnionych pytań. Tym samym organ dochował terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przewidzianego na załatwienie wniosku.

l tak, organ w sposób jednoznaczny udzielił odpowiedzi na pytania nr 5, 6, 7 i 13 wskazując kolejno w stosunku do pytania nr 5, że "w ciągu ostatnich 5 lat nie odnotowano przypadków braku zgłoszenia przez lekarzy niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP). Nałożono jednak 3 grzywny w drodze mandatu karnego w związku z nieterminowym zgłoszeniem NOP. Ponadto w jednym przypadku poprzestano na pouczeniu w trybie art. 41 Kodeksu wykroczeń". W odniesieniu do pytania nr 6 i 7 organ udzielił wspólnej odpowiedzi wskazując, że "w latach 2019-2023 w ramach wykonanych szczepień ochronnych zgłoszono 21 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych. Objawami, które skutkowały zakwalifikowaniem, jako odczyny ciężkie były wysoka gorączka, drgawki gorączkowe, ciężka niewydolność krążeniowa, zmiany skórne krwotoczne, małopłytkowość, utrata przytomności, epizod padaczkowy, epizod hypotoniczno-hyporeaktywny, zaczerwienienie i ból kończyny szczepionej, ból kończyn górnych. Żaden ze zgłoszonych 21 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych nie zakończył się zgonem pacjenta". Z kolei w odniesieniu do pytania nr 13 wskazano m.in., że "w dniu 23 września 2023 r. Minister Zdrowia ogłosił rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, które obowiązuje od 1 października 2023 r. Powołane rozporządzenie określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw

chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby, kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne, sposób przeprowadzania szczepień ochronnych, tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznej dla osób, w przypadku których lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. Obowiązkowe szczepienia ochronne, z mocy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi należy przeprowadzać zgodnie z Załącznikiem Nr 1 do przytoczonego powyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, który określa Schemat Obowiązkowych Szczepień Dzieci i Młodzieży z podaniem nazwy szczepienia, liczby dawek, wieku, w którym powstaje obowiązek szczepienia oraz terminu wykonania szczepienia". Tym samym, zdaniem Sądu, w przywołanym wyżej zakresie organ udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi w oparciu o posiadaną wiedzę.

Jednocześnie w odniesieniu do pytania nr 2 organ wskazał, że "nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od obowiązku wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Osoby przeprowadzające obowiązkowe szczepienia ochronne' sporządzają i przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu kwartalne sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych, a także raport o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. PPIS w K. nie otrzymał w przedmiotowym raporcie wykazu osób powyżej 19 roku życia. Wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby określa rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. W przypadku stwierdzenia, że taka osoba podlega obowiązkowemu szczepieniu i nie chce mu się poddać, wyegzekwowanie obowiązku następuje w drodze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W okresie ostatnich 5 lat nie wystąpił taki przypadek". Wobec powyższego, także i w tym zakresie, w ocenie Sąd u,-należało uznać, że organ udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi zgodnie z posiadanym stanem wiedzy w zakresie objętym pytaniem.

8

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

Ponadto w odpowiedzi na pytanie nr 4 organ wskazał, że "nie prowadzi rejestru "odroczeń" dzieci od szczepienia". Wyjaśniono przy tym m.in., że dziecko odroczone od szczepień, czy to czasowo lub trwale nie jest wykazywane przez lekarza na liście osób uchylających się od szczepień. Dodatkowo wskazano, że szczegółowe wskazania do szczepień oraz schematy i dawkowanie szczepionek są ustalane i publikowane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Zwrócono również uwagę na trwałe przeciwwskazania do szczepienia oraz przeciwwskazania prawdziwe i tzw. fałszywe, a nadto podkreślono, że "o przeciwwskazaniach danego dziecka do szczepień decyduje lekarz specjalista, który wydaje zaświadczenie o czasowym lub trwałym odroczeniu dziecka od szczepienia. Brak jest natomiast regulacji wyłączających obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ze względu na możliwe hipotetyczne powikłania". Organ wskazał również adres strony internetowej, na której udostępniane są aktualne i naukowo udokumentowane informacje o szczepieniach w Polsce, a także poinformował, że "producenci szczepionek w trakcie procesu produkcyjnego odpowiadają za ich bezpieczeństwo i ustalenie przeciwwskazań do stosowania danej szczepionki, które ujęte są w każdej ChPL". Podobnie zatem i w tym przypadku należało uznać, że organ udzielił skarżącej pełnej odpowiedzi, odsyłając jednocześnie do danych powszechnie dostępnych na wskazanej stronie internetowej https://szczepienia.pzh.gov.pl/, na której - jak zaznaczono udostępniane są aktualne i naukowo udokumentowane informacje o szczepieniach w Polsce.

Dodatkowo w przypadku pytań nr 3 i 8 organ wskazał, że nie posiada żądanych przez skarżącą informacji, zaznaczając przy tym w odniesieniu do pytania nr 3, że nie prowadzi takich statystyk. Zdaniem Sądu, także i w tym zakresie nie można zarzucić bezczynności organowi. Należy bowiem podkreślić, że organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy powinien nią dysponować. W takim natomiast przypadku powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu

9 l

Sygn. akt II SAB/Kr 34/25

Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 83/20, LEX nr 3075983 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/G1127/23, LEX nr 3573794). Tym samym organ informując skarżącą o nieposiadaniu informacji we wnioskowanym przez nią zakresie w odniesieniu do pytań nr 3 i 8, uczynił zadość wnioskowi, uwalniając się tym samym od zarzutu pozostawania w stanie bezczynności.

Wreszcie w odniesieniu do pytań nr 1, 9, 10, 11 i 12 organ poinformował skarżącą, że żądania w nich zawarte nie posiadają charakteru informacji publicznej, z którą to oceną Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni się zgadza. W tym zakresie wymaga bowiem podkreślenia, że pytania te odnosiły się do wiedzy medycznej (pytanie nr 1 i 11) i prawniczej (pytanie nr 9), w tym uzyskania swego rodzaju porady prawnej (pytanie nr 10), a także miały na celu udzielenie informacji o funkcjonowaniu i działalności innych podmiotów, w tym formułowanych przez nie rekomendacjach (pytanie nr 12). Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej. Zwraca się przy tym uwagę, że z przepisów u.d.i.p. nie wynika, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie organ jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego (w tym badania konstytucyjności przepisów), jego wykładni, udzielać porad prawnych, ani medycznych, czy też oceniać racjonalność lub celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Podnosi się również, że wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz zapisów prawa krajowego wykracza, poza pojęcie informacji publicznej, a w związku z tym na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się do dokonywania przez organ inspekcji sanitarnej oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 170/22, LEX nr 3458158 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22, LEX nr 3503096).

Jednocześnie jednak, co wymaga podkreślenia, w odniesieniu do każdego z tych pytarn, pomimo, iż nie stanowiły one informacji publicznej organ odniósł się w piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. udzielając odpowiedzi w takim zakresie w jakim był w stanie, zgodnie ze stanem posiadanej wiedzy, m.in. wskazując skarżącej regulacje prawne, mogące być pomocne w zakresie objętym ww. pytaniami, czy też odsyłając do ogólnie dostępnych informacji (np. poprzez wskazanie adresu strony internetowej), jak też do podmiotów/instytucji posiadających specjalistyczną wiedzę z zakresu szczepień. Tym samym, zdaniem Sądu, organ precyzyjnie i rzeczowo odniósł się do każdego z pytań, w tym również tych, które nie mieściły się w kategorii informacji publicznej - wykazując tym samym dobrą wolę.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, nie można było w przedmiotowej sprawie zarzucić Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 11 listopada 2024 r. Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, organ działał w postępowaniu w sposób rzetelny i zgodny z prawem, zaś okoliczność, iż skarżąca uznała, że organ udzielił odpowiedzi w nikłym stopniu, która jej nie zadawala, nie może być sama w sobie podstawą do stwierdzenia bezczynności w zakresie zapewnienia skarżącej dostępu do informacji publicznej. Co przy tym istotne, skarżąca w uzasadnieniu skargi, poza odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w kwestii niepełnej (nikłej) odpowiedzi na pytania o informację publiczną, nie sformułowała konkretnych zarzutów wglądem którejkolwiek z odpowiedzi organu, poprzestając na generalnym zarzucie bezczynności, bez próby wskazania jakiego rodzaju danych zabrakło w odpowiedzi udzielonej skarżącej przez organ, a którymi organ ten - zdaniem skarżącej - dysponował. Samo zatem uznanie przez skarżącą odpowiedzi organu za niewystarczające czy niewyczerpujące, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia bezczynności organu. Dlatego też, zdaniem Sądu należało przyjąć, że organ udzielił informacji w takim zakresie w jakim nią dysponował, natomiast w przypadkach, w których nie dysponował żądaną przez skarżącą informacją poinformował ją o tym fakcie w wymaganym terminie podając, że nie posiada żądanej informacji, bądź też wskazał, że wnioskowane żądanie nie dotyczy informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie znalazł w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy podstaw do uwzględnienia skargi z powodów wskazanych powyżej i wobec tego, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.