Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1538/09 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku dostosowania stawek z tytułu połączeń głosowych postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1538/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę P. S.A. w W. (zwanego dalej: skarżącym) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku dostosowania stawek z tytułu połączeń głosowych.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] (dalej zwana decyzją SMP) Prezes UKE, wskazał skarżącą spółkę jako operatora o znaczącej pozycji rynkowej i nałożył na nią obowiązki regulacyjne, w tym m.in. obowiązek wynikający z art. 40 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), polegający na ustalaniu opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o koszty ponoszone przez P. S.A.

Wypełniając powyższy obowiązek skarżąca pismem z dnia 25 września 2006 r. przekazała Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości stosowanych opłat w oparciu o ponoszone koszty świadczenia usługi.

Prezes UKE decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...], (dalej jako decyzja MTR 2007), działając w oparciu o przepisy art. 40 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, nałożył na skarżącego operatora obowiązki: 1) dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P., niezróżnicowanej ze względu na porę i rodzaj dnia, do poziomu 40 gr/min., od dnia 1 maja 2007 r.; 2) dostosowania powyższej stawki do poziomu 21,62 gr/min., zgodnie z harmonogramem wskazanym w tym punkcie decyzji; 3) corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. w oparciu o ponoszone koszty, na podstawie danych za ostatni zakończony rok obrotowy, w terminie 100 (stu) dni kalendarzowych od zakończenia w/w roku.

Decyzją z dnia [...] września 2008 roku, nr [...] - dalej jako decyzja MTR 2008, Prezes UKE wydał decyzję w sprawie dostosowania opłat z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej w sieci P. Organ nałożył na skarżącą spółkę obowiązki: dostosowania stawki MTR w sieci P. do poziomu 0,1677 zł/min., zgodnie ze stosownym harmonogramem oraz do corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia opłat, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, wyznaczonych na podstawie danych kosztowych za ostatni zakończony rok obrotowy, nie później niż w terminie stu dwudziestu (120) dni kalendarzowych od zakończenia wyżej wymienionego roku.

W dniu 1 października 2008 roku Prezes UKE wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...]

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej - działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 162 § 3 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne – stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2009 r. Decyzji [...], tj. decyzji w sprawie dostosowania wysokości stawki za zakańczanie połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 162 § 3 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w sprawie wygaśnięcia z dniem 1 stycznia 2009 r. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] – decyzja MRT 2007, w sprawie dostosowania wysokości stawki za zakańczanie połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. – utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., odrzucił skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W świetle uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy.

Z kolei, jak stanowi przepis art. 206 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 85, poz. 716), od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar, decyzji, o których mowa w art. 201 ust. 3 oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, decyzje Prezesa UKE, z wyjątkiem decyzji wymienionych w art. 206 ust. 2, są weryfikowane w postępowaniu administracyjnym na zasadach określonych w k.p.a., a następnie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Według WSA, przepis ust. 2 stanowi wyjątek od zasady badania legalności decyzji administracyjnych przez sądy administracyjne.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, podstawą do nałożenia obowiązków regulacyjnych, przed wejściem w życie wspomnianej wyżej nowelizacji z dnia 24 kwietnia 2009 r., były postanowienia art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Obecnie, w znowelizowanym brzmieniu, ustawodawca wskazał w przepisie art. 22 ust. 2, iż "Przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3". Według Sądu pierwszej instancji, wspomniana nowelizacja pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpatrywanym zakresie. Jeszcze na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, w doktrynie przyjmowano, że art. 206 ust. 2 Pt, należy interpretować z uwzględnieniem postanowień unijnych dyrektyw w sprawach łączności elektronicznej, które traktują wszystkie decyzje w sprawie obowiązków regulacyjnych w jednakowy sposób. Z tego względu przyjmowano, że tryb ustalony w art. 206 ust. 2 Pt stosuje się do wszystkich decyzji w sprawie obowiązków regulacyjnych, tj. decyzji nakładających, utrzymujących, zmieniających i znoszących te obowiązki (tak S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 1123-1124; podobnie: M. Rogalski /w:/ Zmiany w prawie telekomunikacyjnym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, teza 4 komentarza do art. 206 ust. 2).

W świetle uzasadnienia, przepis art. 40 ustawy, przewiduje nakładanie obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, a także możliwość dalszej ingerencji Prezesa UKE w proces cenotwórczy. Obowiązek regulacyjny określony w art. 40 ust. 1 Pt, polega na ustalaniu opłat w oparciu o ponoszone koszty, zaś obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 4 Pt polega na pewnej korekcie, a więc zmianie tego obowiązku polegającego na nałożeniu obowiązku odpowiedniego dostosowania opłat. Z zestawienia powyższych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że decyzją w sprawie "nałożenia obowiązków regulacyjnych", w rozumieniu art. 206 ust. 2 Pt, jest każda decyzja, o której mowa w artykułach wymienionych w art. 22 ust. 2, a zatem także decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4 Pt. Obowiązki regulacyjne, które Prezes UKE nakłada, znosi lub zmienia, w myśl art. 22 ust. 2 Pt odnoszą się do całego art. 40, a nie tylko jego ust. 1.

W ocenie Sądu pierwszej instancji decyzją w przedmiocie nałożenia obowiązku regulacyjnego w zakresie dostosowania stawek opłat nie jest wyłącznie decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2006 r. (tzw. decyzja SMP) ale również decyzja wydana przez ten organ na podstawie art. 40 ust. 4 Pt (decyzja MTR 2007), w której Prezes UKE dokonał istotnej korekty (zmiany) nałożonego wcześniej obowiązku regulacyjnego związanego z ustaleniem stawek opłaty z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P.

Zdaniem WSA, decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A., a więc decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji MTR 2007, należy do decyzji wydanych w przedmiocie zniesienia obowiązków regulacyjnych, o której mowa w art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne.

Powyższe oznacza, że od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r., wbrew mylnemu pouczeniu zawartemu w jej treści, przysługiwało - na podstawie przepisu art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne - odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, albowiem decyzja ta należy do decyzji w sprawie obowiązku regulacyjnego (konkretnie: zniesienia obowiązku regulacyjnego).

Wobec powyższego, wniesiona skarga dotyczyła sprawy podlegającej wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, tj. Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który właściwy jest w przedmiocie zbadania legalności wszystkich decyzji wydanych w zakresie obowiązków regulacyjnych nakładanych na operatorów telekomunikacyjnych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Prezes UKE, który domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji) poprzez odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji skargi P. na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2009 r. i decyzję ją poprzedzającą tj. decyzję Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r.,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 163 § 1 p.p.s.a. poprzez

błędne wytłumaczenie przez WSA w uzasadnieniu postanowienia podstawy

prawnej oraz niezawarcie przez WSA w W. w uzasadnieniu postanowienia podstawy prawnej odrzucenia skargi P. na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt: II GSK 553/09, w którym odnośnie tożsamej decyzji, tj. stwierdzającej wygaśniecie decyzji ostatecznej na podstawie art. 162 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż jest to decyzja podjęta w nowej sprawie względem sprawy zakończonej wydaniem innej decyzji ostatecznej (chodziło o zmianę umowy o połączeniu sieci). Skoro zatem istota problemu tkwi w tej pierwszej decyzji i w zasadzie dotyka oceny przesłanek wygaśnięcia decyzji, które wyznacza art. 162 k.p.a., to dla tego typu kategorii spraw właściwym pozostaje wyłącznie sąd administracyjny (a nie sąd powszechny), zaś to, że decyzja ostateczna w przedmiocie zmiany umowy o połączeniu sieci podlega kognicji sądu powszechnego, nie może mieć decydującego znaczenia w sferze właściwości rzeczowej sadu.

W ocenie kasatora, w niniejszej sprawie właściwy jest wyłącznie sąd administracyjny Zaskarżone decyzje dotyczą bowiem stwierdzenia wygaśnięcia innej ostatecznej decyzji administracyjnej (tzn. mają charakter deklaratywny), a zatem z istoty nie może być przedmiotem ich rozstrzygnięcia nałożenie obowiązków regulacyjnych, jak i ich zniesienie. Dlatego WSA nie miał podstaw do uchylenia się od badania legalności takich decyzji. Zdaniem Prezesa UKE, sformułowanie "stwierdzam wygaśnięcie decyzji" oraz sformułowanie "utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję' nie nakłada bowiem jakiegokolwiek obowiązku regulacyjnego, czy też go nie znosi. postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wyjaśnieniu treści decyzji, sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej lub rozstrzygnięcia odmowne w tej materii, podlegają kognicji sądów administracyjnych, nawet jeśli przedmiot rozstrzygnięcia odnosi się do decyzji rozpoznawanej przez SOKiK. Podobnie skargi na bezczynność organu są rozpoznawane przez sądy administracyjne, nawet wówczas. gdy kontrola merytoryczna decyzji podlega kompetencji SOKiK. Postępowanie przed SOKiK różni się istotnie od postępowania przed sądami administracyjnymi, do których to sądów należy badanie wyłącznie legalności decyzji w dniu jej wydania, a uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej wygaśnięcia uzasadniają także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie nakłada obowiązków regulacyjnych w rozumieniu art. 206 ust. 2 Pt, po drugie - przed nowelizacją tegoż przepisu nie zostało przewidziane w jego brzmieniu, m.in. zniesienie obowiązków regulacyjnych oraz po trzecie - co najistotniejsze - nieuprawnione jest zrównanie w zakresie właściwości rzeczowej sądu, decyzji podjętych w nadzwyczajnym trybie (w tym na podstawie art. 162 k.p.a.), z decyzjami w sprawach nałożenia czy też zniesienia obowiązków regulacyjnych.

W ocenie organu, WSA wydając zaskarżone postanowienie, nie wskazał szczegółowo podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, co w szczególności dotyczy odrzucenia skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Zarzuty skargi kasacyjnej, poza zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zmierzają do wykazania, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji MTR 2007 oraz decyzja utrzymująca ją w mocy, nie zostały wydane w sprawie "o nałożenie obowiązku regulacyjnego" w rozumieniu art. 206 ust. 2 Pt w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 23, poz. 137), lecz zostały wydane w nowej sprawie w stosunku do zakończonej decyzją MTR 2007. Według skarżącego organu ta ostatnio wymieniona decyzja, wydana na podstawie art. 40 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego, również nie należy do kategorii decyzji wymienionych w art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, od których przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów. Taka konstrukcja skargi kasacyjnej uzasadnia łączną ocenę zarzutów podniesionych w ramach podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do rozpoznania wskazanych zarzutów należało jednak ocenić podnoszoną w skardze kasacyjnej obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten nie jest zasadny. W art. 141 § 4 ustawodawca określił elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, przy czym przepis ten ma odpowiednie zastosowanie także do postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Strona wnosząca skargę kasacyjną, podnosząc ten zarzut, zmierza do zakwestionowania ustaleń przyjętych przez wojewódzki sąd administracyjny. Tymczasem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawierającego regulację w zakresie elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku (odpowiednio – postanowienia), może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyczerpująco przedstawił tok rozumowania, który doprowadził do wydania orzeczenia określonej treści.

Ocena prawidłowości przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska wymagała zatem rozważenia, czy zaskarżona decyzja należała do katalogu decyzji wymienionych w art. 206 ust. 2 Pt w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007 (w oparciu o art. 162 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne) zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 716), to jest przed dniem 6 lipca 2009 r. Stosownie do art. 13 ust. 1 powołanej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 13 ust. 2 i 3, które nie dotyczą rozpoznawanej sprawy. Oznacza to, że w sprawie miały zastosowanie przepisy dotychczasowe i zbędne było rozważanie dopuszczalności skargi na podstawie przepisów o treści ustalonej ustawą z dnia 29 kwietnia 2009 r.

Zgodnie z art. 206 ust. 2 Pt od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenie obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar oraz decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu lub konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów. W związku z tym podstawą do ustalenia, czy decyzja podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, czy Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów jest stwierdzenie, że sprawa administracyjna w której zapadło rozstrzygnięcie jest jedną ze spraw wymienionych w art. 206 ust. 2 Pt.

Zaskarżona decyzja została podjęta w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, w oparciu o art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja wydana na podstawie art. 162 k.p.a. jest decyzją w nowej sprawie, odrębnej od tej, w której zapadła decyzja, której wygaśnięcie jest stwierdzane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r., II GSK 489/08 LEX nr 489237)

W związku z tym, rozważania zawarte zarówno w zaskarżonym postanowieniu jak i w skardze kasacyjnej, dotyczące charakteru decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 4 Pt nie mają znaczenia dla ustalenia właściwego trybu odwoławczego od decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał bowiem, że to decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 4 Pt mieści się w pojęciu sprawy "o nałożenie obowiązków regulacyjnych".

Jak już wspomniano decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4 Pt i decyzja stwierdzająca jej wygaśnięcie zapadają w odrębnych sprawach. Przedmiot postępowania w obu tych sprawach jest inny. O ile można podzielić pogląd WSA, że decyzja podjęta na podstawie art. 40 ust. 4 Pt jest decyzją o nałożeniu obowiązków regulacyjnych, to stanowisko to nie znajduje zastosowania w przypadku decyzji o stwierdzeniu jej wygaśnięcie.

Regulacja zawarta w art. 206 ust. 2 Pt stanowi wyjątek od reguły badania legalności decyzji administracyjnych przez sądy administracyjne i nie powinien być interpretowany rozszerzająco. Zaliczenie decyzji wydanej w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (podjętej na podstawie art. 40 ust. 4 Pt), która nie kreuje, nie zmienia i nie znosi obowiązku regulacyjnego nastąpiło zatem z naruszeniem art. 206 ust. 2 Pt. Tego rodzaju decyzja może być kwestionowana w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Z podanych przyczyn należało uznać, że Sąd pierwszej instancji niesłusznie przyjął, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie odrzucenie skargi nastąpiło zatem z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Prezesa UKE o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, z. 2, poz. 23).