Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2026 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Zgierza do załatwienia wniosku skarżącego P.J. z dnia 28 sierpnia 2025 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Prezydent Miasta Zgierza dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Zgierza na rzecz skarżącego P.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IB

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 28 sierpnia 2025 r.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji.

art. 13 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p."), poprzez nadmierną i nieuzasadnioną anonimizację udostępnionej informacji w sytuacji gdy organ winien był ją udostępnić bez anonimizacji, ew. wydać decyzję administracyjną w sprawie, a więc tylko częściowe udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi P.J. podniósł, że wnioskiem z 28 sierpnia 2025 roku zwrócił się do organu o udostępnienie następujących informacji:

Mając na uwadze przygotowane "Sprawozdanie z wykonania budżetu Gminy Miasto Zgierz za 2024 rok" zwracam się o przedstawienie następujących informacji oraz dokumentów dotyczących kosztów poniesionych przez Zgierz i rozliczył w ramach środków budżetowych w dziale 75075 "Promocja jednostek samorządu terytorialnego":

1) kopii wszystkich faktur kosztowych jakie zostały rozliczone w tym dziale (75075 – promocja jednostek samorządu terytorialnego) wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury wnioskuje o przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach.

2) W przypadku gdyby miało to pomóc i usprawnić przygotowanie odpowiedzi na wniosek proszę się ograniczyć jedynie do faktur, których wartość brutto jest większa niż 500 zł.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że jest Wiceprzewodniczącym Rady Miasta Zgierza i członkiem Komisji Budżetu i Finansów Rady Miasta Zgierza, który zamierza wykorzystać otrzymane dane w aktywnej pracy radnego.

Organ odniósł się do wniosku pismem z dnia 10 września 2025 r. informując wnioskodawcę, że termin rozpatrzenia wniosku zostaje przedłużony do dnia 28 października 2025 r. wskazując przy tym, że podyktowane jest to koniecznością zaangażowania znacznych sił Wydziału Księgowości Urzędu Miasta Zgierza oraz ponadnormatywnego czasu na przygotowanie żądanej odpowiedzi.

Pismem z dnia 28 października 2025 r. organ udzielił stronie częściowej odpowiedzi na wniosek w postaci skanów faktur, jednak ze zanonimizowanymi danymi osób, które dokonywały opisywania faktur (zasłaniając ich dane jak i funkcje na odwrocie faktur). Dokonano również anonimizacji podpisów osób odbierających/podpisujących faktury w imieniu organu (z pierwszej strony faktury). Organ poinformował jednocześnie, iż dokonał anonimizacji danych osobowych znajdujących się na fakturach i dokumentacji do nich załączonej na podstawie rozporządzenia parlamentu europejskiego i rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych.

Skarżący wskazał, iż do dnia sporządzenia skargi nie uzyskał pełnej informacji objętej zakresem jego wniosku, ani nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie.

Motywując swoje stanowisko skarżący dodatkowo podniósł, że informacje o wystawianych fakturach dotyczą działalności organów władzy i wydatkowania środków publicznych, a osoby pełniące takie funkcje i podejmujące stosowne decyzje muszą liczyć się z tym, że ich prywatność zostanie ograniczona w zakresie, w jakim dotyczy spraw publicznych. W przeciwnym razie zarówno zasada jawności gospodarowania środkami publicznych (art. 33 ustawy o finansach publicznych), jak i kontrolny charakter prawa do informacji zostałyby wyzute ze swojej treści. Rozumowanie organu, zdaniem skarżącego, narusza istotę prawa do informacji, co stoi w sprzeczności z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Skarżący wyjaśnił, że sporne informacje (dane imienne urzędników dokonujących opisów faktur) stanowią istotę jego żądania – niemożliwe jest zrealizowanie celu wniosku bez udostępnienia takiej informacji. Innymi słowy, wydanie zanonimizowanych faktur w żaden sposób nie pozwala uzyskać informacji, których skarżący poszukuje. Oczywiste jest więc, że wobec tak sformułowanego wniosku organ powinien był wydać decyzję administracyjną w zakresie tych nazwisk, które zanonimizował i przedstawić racje stojące za ograniczeniem prawa do informacji oraz umożliwić stronie podjęcie polemiki z takim stanowiskiem poprzez złożenie odwołania - czego to organ nie uczynił. Aby zwolnić się z zarzutu bezczynności i w pełni zrealizować wniosek o udostępnienie informacji, organ musi udzielić całościowej odpowiedzi, a jeśli odpowiedź ma charakter częściowy, to w dalszym ciągu pozostaje on w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zgierza wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.

W ocenie organu nie można mówić o bezczynności w sytuacji gdy organ udostępnia wnioskowane dane, a ograniczenie przekazania danych ma podstawę ustawową.

Organ wskazał ponadto, że ujawnianie danych w postaci imienia i nazwiska osób nie pełniących funkcji publicznych wiąże się z ich stanowczym sprzeciwem jeśli chodzi o udostępnianie tychże danych w szczególności mając na uwadze powszechnie stosowany przez skarżącego proceder ujawniania tychże danych i ewentualnych komentarzy na powszechnie dostępnej platformie jaką jest Facebook.

Skarżący wywodzi, że w przypadku anonimizacji organ powinien był wydać decyzję odmowną. Zdaniem organu twierdzenie to jest nieprawidłowe. Decyzja administracyjna co do zasady wydawana jest w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Nie ma wątpliwości, że niniejszej sprawie informacja publiczna została udostępniona, nie odmówiono dostępu do danych dotyczących wydatkowania środków a ograniczono wyłącznie dane osobowe niebędące informacją publiczną. Anonimizacja danych wyłączonych spod jawności na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, lecz wykonanie ustawowego obowiązku ochrony prywatności. Brak było więc podstaw do wydania decyzji administracyjnej.

Skarżący podnosi naruszenie prawa do otrzymywania informacji. Prawo to, zarówno na gruncie Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, jak i Konwencji o ochronie praw człowieka podlega ograniczeniom przewidzianym ustawą, jeżeli są one konieczne, proporcjonalne, służą ochronie praw innych osób.

W niniejszej sprawie jawność wydatkowania środków publicznych została w pełni zrealizowana, spełniony został zatem cel zawarty w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia

w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała

w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa

w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie

z art. 151 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r.,

I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

W pierwszej kolejności należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy

z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA).

Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w związku z wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu: 28 sierpnia 2025 r.) złożonym w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.).

Przedmiotem wniosku skarżącego było udostępnienie, w trybie dostępu do informacji publicznej, w związku ze "Sprawozdaniem z wykonania budżetu Gminy Miasto Zgierz za 2024 rok" informacji oraz dokumentów dotyczących kosztów poniesionych przez Zgierz w ramach środków budżetowych w dziale 75075 "Promocja jednostek samorządu terytorialnego": kopii wszystkich faktur kosztowych jakie zostały rozliczone w tym dziale (75075 – promocja jednostek samorządu terytorialnego) wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach z zastrzeżeniem skarżącego, że w przypadku gdyby miało to pomóc i usprawnić przygotowanie odpowiedzi na wniosek należy ograniczyć jedynie do faktur, których wartość brutto jest większa niż 500 zł.

W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że organ jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, ponieważ stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Podobnie nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące kopii faktur rozliczonych w dziale 75075 – promocja jednostek samorządu terytorialnego, stanowią informację publiczną, którą dysponuje organ.

W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).

Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdził, że organ co prawda udostępnił kopie dokumentów, których domagał się skarżący, ale dokonał anonimizacji części zawartych w nich danych – "danych pracowników dokonujących technicznego opisu faktur, osób odbierających dokumenty, podpisów i danych osób niewykonujących funkcji publicznych", podczas gdy skarżący wnioskował o udostępnienie "kopii wszystkich faktur kosztowych jakie zostały rozliczone w tym dziale (75075 – promocja jednostek samorządu terytorialnego) wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach". Skarżący kwestionuje sposób realizacji jego żądania, argumentując, że organ tylko częściowo zrealizował jego wniosek. W ocenie skarżącego dokonanie anonimizacji nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, a tym samym - mamy do czynienia z bezczynnością w realizacji jego żądania.

W kontrolowanej sprawie nie jest sporne, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz że uczynił to w ustawowym terminie, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Sporne natomiast jest to, czy poprzez dokonanie anonimizacji części danych objętych żądaniem skarżącego na wnioskowanych kopiach dokumentów, nie zrealizował jedynie w części wniosku skarżącego, tym samym popadając w bezczynność.

W ocenie Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było podstaw do dokonywania anonimizacji danych osobowych pracowników, którzy opisywali faktury oraz danych osobowych pracowników odbierających/podpisujących faktury w imieniu organu, w tym również odręcznych podpisów tych pracowników, z powołaniem na ochronę danych osobowych wyżej wymienionych.

Nie budzi wątpliwości, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do przepisów o ochronie danych osobowych.

W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można jednak również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02, OTK-A 2002, nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu powyższych wartości konstytucyjnych może i powinno być realizowane, a jednym ze sposobów sprostania temu zadania jest anonimizacja danych osobowych. Zastosowanie tego trybu jednak nie może być automatyczne i wymaga analizy sytuacji faktycznej i prawnej podmiotu, którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 2020 r. anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku (wyrok NSA z 3 marca 2020 r., I OSK 165/19, LEX nr 2842136, CBOSA). W przeciwnym razie należałoby wydać decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że anonimizacja danych osobowych pracowników, którzy opisywali faktury oraz danych osobowych pracowników odbierających/podpisujących w imieniu organu faktury, na podstawie których to faktur organ dokonał płatności ze środków publicznych (środków budżetu Miasta Zgierz) stanowi nadużycie ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wiedza na temat danych pracownika, który opisał fakturę oraz danych osobowych pracownika, który odbierał/podpisał fakturę w imieniu organu nie może podlegać ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ujawnienie powyższych danych pracownika w żaden sposób nie narusza jego prywatności. Pracownik opisując fakturę, odbierając ją czy też podpisując, czynił to bowiem w ramach swoich obowiązków służbowych związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pracownika takiego należy uznać również za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21, LEX nr 3835690, CBOSA).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., I OSK 2531/17, LEX nr 2559861, CBOSA). Taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie w zakresie opisanym powyżej, dlatego też skargę należało uznać za uzasadnioną, stwierdzając, że wniosek skarżącego powinien zostać rozpoznany we wskazanym zakresie poprzez udzielenie informacji w formie czynności

materialno – technicznej, bez dokonywania nie znajdującej uzasadnienia w przepisach prawa anonimizacji kopii dokumentów. Nie budzi więc wątpliwości, że Prezydent Miasta Zgierza z tego obowiązku się nie wywiązał. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 28 sierpnia 2025 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzając jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności.

Sąd uznał, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność jakiej dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r. II SAB/Gd 107/20, CBOSA). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205

§ 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

IB