Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

W dniu [...] października 2024 r. A. G., zw. dalej "skarżącym", wystąpił do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zw. dalej "organem" lub "MSZ", z wnioskiem o przesłanie "kopii instrukcji wydanej przez MSZ dla konsulatów RP, po której zmniejszyła się liczba wydawanych wiz, i o której pisała Gazeta Wyborcza 21 czerwca 2024 roku".

W dniu [...] listopada 2024 r. organ odpowiedział skarżącemu, wskazując, iż z uwagi na brak precyzyjnego odniesienia się do konkretnego dokumentu nie był w stanie udzielić jego kopii.

Tego samego dnia, [...] listopada 2024 r., skarżący ponownie wystąpił do organu, powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, i wniósł o przesłanie " (...) wykazu wszystkich instrukcji wydanych przez MSZ konsulatom RP w okresie od [...] grudnia 2023 roku (zaprzysiężenie obecnego rządu) do [...] czerwca 2024 r. (dzień publikacji artykułu Gazety Wyborczej "Konsulowie zamykają drzwi’’).’’.

Organ, w odpowiedzi na ten wniosek, poinformował w dniu [...] listopada 2024 r., iż odpowiedź jest w przygotowaniu, a jej udzielenie w ustawowym terminie było niemożliwe ze względu na konieczność dodatkowych konsultacji. Wskazał również, iż udostępnienie informacji nastąpi najpóźniej do dnia [...] grudnia 2024 r.

W dniu [...] grudnia 2024 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, w której poinformował, że w okresie od [...] grudnia 2023 r. do [...] czerwca 2024 r. nie zostały wydane przez MSZ instrukcje dla Konsulów RP. Jednocześnie wyjaśnił, że organ wydał wytyczne dla konsulów w sprawie rozpatrywania wniosków o wizy studenckie i pracownicze, datowane na 31 lipca 2024 roku. Wytyczne te zostały przyjęte i przekazane konsulom w trybie art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2024 r. Prawa konsularnego. Wytyczne te, opierając się na dostępnych narzędziach prawa, nie formułowały nowych zasad prawnych, a jedynie odnosiły się do pogłębionego szacowania ryzyka migracyjnego oraz wiarygodności cudzoziemca w kontekście wydawania wiz.

Następnie, w dniu [...] grudnia 2024 r., skarżący złożył kolejny wniosek, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, i wniósł o przesłanie: 1) wszystkich wytycznych/zaleceń w sprawie rozpatrywania wniosków wizowych wydanych konsulatom od [...] grudnia 2023 r. do [...] lipca 2024 r.; 2) kwartalnych danych statystycznych za cztery kwartały 2023 r. oraz trzy kwartały 2024 r. dotyczących wiz krajowych i wiz Schengen, o które wnioskowano, w tym danych o wydanych wizach i odmowach; 3) pełnej treści wytycznych z [...] lipca 2024 r. dotyczących rozpatrywania wniosków o wizę studencką i pracowniczą.

W korespondencji z dnia [...] grudnia 2024 r. organ poinformował, iż ze względu na szeroki zakres wnioskowanych informacji, udzielenie odpowiedzi w terminie ustawowym było niemożliwe. Większość informacji, które można było udostępnić po przetworzeniu, miała zostać przekazana najpóźniej do dnia [...] stycznia 2025 roku.

W dniu [...] stycznia 2025 r. organ, odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2024 r., w trybie dostępu do informacji publicznej odnoszący się do udostępnienia wytycznych dla konsulów w sprawie rozpatrywania wniosków o wizy studenckie i pracownicze z dnia [...] lipca 2024 r. oraz wszelkich wytycznych i zaleceń dla konsulów wydanych w okresie od [...] grudnia 2023 roku do [...] lipca 2024. w sprawie rozpatrywania wniosków wizowych poinformował, że przedmiot wniosku nie obejmował informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powołał się na utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, z której wynika, że dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej. Ponadto, przedstawił kwartalne dane statystyczne za cztery kwartały 2023 r. oraz trzy kwartały 2024 r. dotyczące wiz krajowych i wiz Schengen, o które wnioskował skarżący.

W dniu [...] stycznia 2025 r. skarżący ponownie złożył wniosek o udostępnienie tych samych dokumentów, czyli wszystkich instrukcji, wytycznych i zaleceń w sprawie rozpatrywania wniosków wizowych wydanych w okresie od [...] grudnia 2023 do [...] lipca 2024 oraz pełnej treści wytycznych dla konsulów z dnia [...] lipca 2024.

Dnia [...] lutego 2025 r. skarżący powtórnie wystąpił z wnioskiem o udostępnienie dokumentów o powyższej treści. W dniu [...] lutego 2025 r. organ udzielił odpowiedzi, wzywając skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie własnoręcznego lub elektronicznego podpisu oraz wskazanie adresu umożliwiającego doręczenie, w terminie 7 dni od otrzymania korespondencji, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania.

W dniu [...] lutego 2025 r. skarżący przesłał poprawiony wniosek podpisany elektronicznie podpisem zaufanym i wskazał adres do doręczeń elektronicznych.

W dniu [...] marca 2025 r. organ wydał odpowiedź, w której poinformował, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, argumentując swoje stanowisko tak jak w odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2025. Organ zaznaczył również, że w sprawie nie zachodziła konieczność wydania decyzji.

Skarga na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych została złożona przez skarżącego, który wniósł o uznanie odmowy udostępnienia wytycznych MSZ dla konsulatów za rażąco niezgodne z prawem, o uznanie sposobu rozpatrywania jego wniosku o dostęp do informacji publicznej za rażąco niezgodne z prawem oraz o zobowiązanie MSZ do natychmiastowego udostępnienia wnioskowanych wytycznych. Ponadto, skarżący wniósł "o zapoznanie się Sądu z wytycznymi MSZ dla konsulatów i ocenę ich zgodności z prawem" oraz o zapoznanie się ze złożoną przez niego "skargą z dnia 11 września 2024 r. do WSA w Warszawie na decyzję Konsula Rzeczpospolitej Polskiej w [...] sygn. akt. [...] i [...]".

W uzasadnieniu skargi na bezczynność skarżący zaznaczył, że odnosi się ona do odmowy dostępu do informacji publicznej, czyli do wszystkich instrukcji, wytycznych i zaleceń w sprawie rozpatrywania wniosków wizowych wydanych konsulatom w okresie od [...] grudnia 2023 r. do [...] lipca 2024 r., a także pełnej treści wytycznych z dnia [...] lipca 2024 r. dotyczących rozpatrywania wniosków o wizy studenckie i pracownicze.

Skarżący podkreślił, że instrukcje, wytyczne oraz zalecenia MSZ dla konsulatów należą do katalogu informacji publicznej. Stwierdził, że dokumenty te nie miały charakteru zapisów roboczych, notatek ani innych podobnych dokumentów, które byłyby dokumentami wewnętrznymi o charakterze roboczym. Były to gotowe dokumenty przekazane jednostkom podległym do stosowania, wobec czego stanowiły informację publiczną. W tym celu powołał się na wyrok TK z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. P 25/12, który wskazywał, iż szeroko rozumiana definicja informacji publicznej obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne albo osoby pełniące funkcje publiczne, odnoszącą się do władz publicznych lub wykonujących zadania publiczne, a także dokumenty odnoszące się do tych podmiotów. Zaznaczył, że z szerokiego zakresu informacji publicznej wyłączeniu podlegały treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumianych jako informacje o charakterze roboczym, procesy rozważań, etapy wypracowywania finalnej koncepcji, które stanowiły stadium procesu myślowego przed powstaniem finalnej informacji publicznej.

Skarżący przedstawił własne kalendarium wydarzeń, zaznaczając, że w dniu [...] października 2024 r. wystąpił do MSZ o przesłanie kopii instrukcji wydanej przez MSZ dla konsulatów RP, o której informowała Gazeta Wyborcza 21 czerwca 2024 r. W dniu [...] listopada 2024 r. Ministerstwo odpowiedziało, że nie jest w stanie udzielić kopii dokumentu ze względu na brak precyzyjnego odniesienia się do konkretnego dokumentu. Następnie, [...] listopada 2024 r., skarżący zawnioskował o przesłanie wykazu wszystkich instrukcji wydanych przez MSZ dla konsulatów RP w okresie od [...] grudnia 2023 r. do [...] czerwca 2024 r. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2024 r. MSZ poinformowało, że odpowiedź jest w przygotowaniu i udostępnienie informacji nastąpi najpóźniej do dnia [...] grudnia 2024 r. Po czym, [...] grudnia 2024 r., MSZ stwierdziło, że w okresie tym nie zostały wydane żadne instrukcje dla konsulów.

Dnia [...] grudnia 2024 r. skarżący złożył kolejny wniosek, zastępując słowo "instrukcje" słowem "wytyczne" i dodając wyjaśnienie, że "Według Gazety Wyborczej źródło w ministerstwie nazwało te wytyczne instrukcją. Jednak bez znaczenia było tu nazewnictwo. Z mojego wniosku z dnia [...] października jasno wynikało, o jaki dokument (dokładnie dokumenty) chodziło".

W dniu [...] grudnia 2024 r. MSZ poinformowało, że "z uwagi na szeroki zakres wnioskowanych informacji, udzielenie odpowiedzi w wyznaczonym ustawowo terminie nie było możliwe. Udostępnienie informacji o charakterze przetworzonym nastąpi do dnia [...].01.2025 r.".

W dniu [...] stycznia 2025 r. MSZ odpowiedziało, że "przedmiot Pana wniosku nie obejmuje informacji publicznej". W uzasadnieniu stwierdzono, że dokumenty wewnętrzne nie stanowiły informacji publicznej.

Następnie, w dniu [...] stycznia 2025 r., skarżący złożył kolejny wniosek, w którym "wnioskował o przesłanie na swój e-mail następujących dokumentów: wszystkich instrukcji/wytycznych/zaleceń w sprawie rozpatrywania wniosków wizowych wydanych konsulatom w okresie od [...] grudnia 2023 r. do [...] lipca 2024 r.; pełnej treści Wytycznych dla konsulów w sprawie rozpatrywania wniosków o wizy studenckie i pracownicze z dnia [...] lipca 2024 r.".

W dniu [...] lutego 2025 r. skarżący ponowił swój wniosek, ponieważ na poprzedni nie otrzymał żadnej odpowiedzi.

W dniu [...] lutego 2025 r. MSZ wezwało go do "uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku poprzez dodanie własnoręcznego bądź elektronicznego podpisu wnioskodawcy oraz wskazanie adresu umożliwiającego doręczenie za pośrednictwem operatora pocztowego albo środków komunikacji elektronicznej".

Tego samego dnia skarżący uzupełnił braki formalne wniosku.

Jednak pismem z dnia [...] marca 2025 r. odmówiono mu udostępnienia wytycznych, powtarzając uzasadnienie zawarte w odpowiedzi MSZ z dnia [...] stycznia 2025 r., uzasadniając, że dokumenty te nie stanowiły informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę na bezczynność Minister Spraw Zagranicznych wnosi o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle obowiązujących przepisów prawa wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a."), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Pozostaje poza sporem, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś niewątpliwie MSZ jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ zaś uznał, że nie zachodzą warunki do udzielenia informacji, ponieważ wnioskowane informacje dot wytycznych organu, które powstały na potrzeby rozpoznawania wniosków wizowych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Analiza treści wniosku skarżącego z dnia [...] października 2024 r., w przywołanym powyżej zakresie, w kontekście złożonej przez skarżącego skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności.

Konstytucja w art. 61 daje każdemu obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnych lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis ten komentowany jest, jako określający w sposób jednoznaczny formę dostępu do informacji, jedynie poprzez wgląd w dokumenty oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów zobowiązanych do udzielenia informacji, co oznaczałoby, że ustanawiając konstytucyjne prawo do informacji publicznej, polski ustawodawca konstytucyjny przyjął rozwiązanie podobne do już istniejących w innych państwach, oparte na koncepcji wglądu obywateli w dokumenty publiczne.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą". Ponieważ stosowanie w praktyce przepisów zawierających tak niedookreślone pojęcia mogłoby napotykać na trudności, ustawodawca w art. 6 ustawy podjął próbę dookreślenia poprzez wyliczenie, jakie informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu, jako informacja publiczna. "udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu Karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych". Tak sformułowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 i art. 6) dały podstawę do przyjęcia stanowiska, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji.

Co istotne, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera ograniczeń prawa do informacji mających na celu ochronę procesu decyzyjnego przed zakłóceniami mogącymi powstać wskutek ujawnienia jego przebiegu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie wskazują ścieżkę postępowania, czy też procedowania, służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10).

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela obecny w literaturze pogląd, iż organ, w procesie decyzyjnym musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, szczególnie odnośnie do dojścia do rozwiązania. Uznanie, że absolutnie wszystkie etapy procesu decyzyjnego podlegają ujawnieniu spowodowałyby jedynie większe jeszcze niż dotychczas próby ukrycia i utajnienia materiałów niezbędnych w istocie do podjęcia prawidłowej decyzji. Proces podejmowania rozstrzygnięć mógłby odbywać się wówczas całkowicie poza sferą jakiejkolwiek oficjalności, a przez to być mniej transparentny i w mniejszym stopniu podlegać społecznej kontroli (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo "LexisNexis", Warszawa 2012, s. 58-59).

Do procesu podejmowania rozstrzygnięć nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ podlegałaby społecznemu, przedwczesnemu osądowi. Tymczasem podjęcie, w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, decyzji właściwej wymaga wyeliminowania, w atmosferze rozwagi i spokoju, rozwiązań zagrażających chronionym konstytucyjnie dobrom. Niezasadne są przy tym zarzuty, że przyjęcie takiego poglądu za trafny, wyklucza społeczny nadzór nad rozstrzyganiem spraw publicznych. W momencie, kiedy w procesie decyzyjnym projekt rozstrzygnięcia nabiera waloru oficjalności, może być udostępniony opinii publicznej przez organ, który go stworzył, wtenczas może też podlegać społecznej ocenie.

W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że żądanie przez skarżącego udostępnienia wytycznych wydanych przez organ konsulom RP które powstały na potrzeby rozpatrywania wniosków wizowych, nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż nie spełniają przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Wytyczne służą wprawdzie realizacji zadania publicznego ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Wskazują ścieżkę procedowania, służą wymianie informacji, gromadzeniu materiałów, uzgadnianiu. Stanowią zatem pewien proces, czy etap przydatny do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ, jednak nie wyrażają stanowiska organu na zewnątrz, a tym samym pozbawione są jakiegokolwiek waloru oficjalności.

W takiej sytuacji organ miał podstawy do poinformowania skarżącego pismem, że żądana informacja w zakresie wytycznych dla konsulów w sprawie rozpatrywania wniosków o wizy nie ma waloru publicznego.

Nie sposób zatem uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec wniosku skarżącego z dnia [...] października 2024 r., a doprecyzowanego w dniu [...] listopada 2024 r. (co do którego odpowiedz przedłużono do [...] grudnia 2024 r.) oraz w dniu [...] grudnia 2024 r. (co do którego odpowiedź również przedłużono do [...] stycznia 2025 r.) i ponowionego w dniu [...] stycznia 2025 r., w dniu [...] lutego 2025 r. i w dniu [...] lutego 2025 r. Wskazuje na to treść pism wysłanych do skarżącego odpowiednio w dniach [...] listopada 2024 r., [...] grudnia 2024 r., [...] stycznia 2025 r., [...] lutego 2025 r. i [...] marca 2025 r. w których organ wyraźnie informuje o braku podstaw prawnych do udzielenia ww. informacji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zgodnie z którym "sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania".