Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku do rozpoznania wniosku skarżącego F. S. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 16 grudnia 2025 r. F. S. (dalej też jako "wnioskodawca", "skarżący") przesłał do Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku drogą elektroniczną, wniosek o udzielenie informacji publicznej, jakie czynności podjęli funkcjonariusze w związku ze zgłoszeniem z dnia 16 grudnia 2025 r. o nieprawidłowo zaparkowanych pojazdach przy ul. [...] w S. Powołując się na prawo do uzyskania informacji publicznej wnioskodawca prosił o podanie:

- liczby ujawnionych nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów,

- liczby nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, wobec których sporządzono notatkę pod nieobecność kierującego pojazdem,

- liczby wezwań do stawiennictwa pozostawionych pod nieobecność kierujących pojazdami,

- liczby środków oddziaływania wychowawczego udzielonych na miejscu,

- liczby mandatów wystawionych na miejscu,

- liczby podjętych decyzji na miejscu o skierowaniu wniosków o ukaranie do sądu,

- liczby holowań dokonanych na miejscu,

- liczby założonych na miejscu urządzeń do blokowania kół pojazdów.

W przypadku, jeśli zgłoszenie nie zostało potwierdzone, wnioskodawca prosił o taką informację w odpowiedzi. Prosił również o podanie informacji, od której godziny do której godziny danego dnia, trwała interwencja. Wnosił o udzielenie odpowiedzi na adres e-Doręczeń.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Miejski Policji w Słupsku pismem z dnia 29 grudnia 2025 r. stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. 2022 r. poz. 902; dalej powoływanej jako "u.d.i.p."), gdyż nie można w tym trybie żądać informacji "we własnej sprawie". Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego, a nie interesu jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Powołując się do orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem wniosku strony jest: realizacja lub ochrona indywidualnych interesów osoby, która pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie.

W dalszej kolejności F. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku zarzucając mu naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych; przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 500 zł.

W uzasadnieniu skarżący zaznaczył, że organ nie udostępnił żądanej informacji w żadnym zakresie, nie wskazał również, aby zachodziły przesłanki do przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Jeżeli organ odmawia udostępnienia informacji w całości lub w części, obowiązany jest wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pismo organu z dnia 29 grudnia 2026 r. nie ma cech decyzji administracyjnej, nie zawiera rozstrzygnięcia w formie decyzji ani wymaganego pouczenia o środkach zaskarżenia. W konsekwencji organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej albo wydania decyzji odmawiającej udostępnienia w ustawowym trybie.

Zdaniem skarżącego stanowisko organu, jakoby żądane dane nie miały charakteru informacji publicznej, jest nietrafne. Wniosek dotyczył sposobu wykonywania przez Policję ustawowych zadań, w tym reakcji na zgłoszenie naruszenia przepisów ruchu drogowego i podjętych na miejscu czynności. Dane o liczbie ujawnionych nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, liczbie zastosowanych środków oddziaływania, liczbie mandatów, liczbie wniosków o ukaranie, liczbie holowań oraz liczbie założonych blokad kół, jak również informacja o czasie trwania interwencji, stanowią informację o działalności organu władzy publicznej i sposobie realizacji zadań publicznych. Mają charakter zbiorczy i nie wymagają ujawniania danych osobowych uczestników zdarzenia ani szczegółów pozwalających na identyfikację konkretnych osób. Nawet gdyby organ uznał, że określone elementy podlegają ograniczeniom dostępu, powinien rozważyć udostępnienie informacji w zakresie możliwym, w tym po odpowiednim zanonimizowaniu, albo wydać decyzję w części, a nie uchylać się od rozstrzygnięcia w formie decyzji. Nie znajduje również podstaw twierdzenie organu, że wniosek dotyczy "własnej sprawy" i służy realizacji indywidualnego interesu. Skarżący nie był zawiadamiającym o wykroczeniu, a sprawa nie dotyczy go w żadnym postępowaniu, ani nie występuję w niej jako strona. Wniosek nie zmierza do uzyskania dokumentów z konkretnego postępowania prowadzonego wobec niego, lecz do uzyskania informacji o działaniach organu podjętych w przestrzeni publicznej, w postaci danych liczbowych i ram czasowych interwencji. W trybie u.d.i.p. nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego ani faktycznego, a przypisywanie wnioskodawcy określonego celu, przy jednoczesnym zaniechaniu udostępnienia informacji lub wydania decyzji, nie może legalizować bezczynności organu.

Bezczynność w sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa. Organ, zamiast zastosować jednoznaczne rozwiązania wynikające z u.d.i.p., świadomie wybrał formę pisma, która pozbawia wnioskodawcę ustawowych gwarancji procesowych, w tym prawa do kontroli instancyjnej i sądowej decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Słupsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na wniosek. Podkreślił przy tym, że w ocenie organu skarżący był osobą, która zgłosiła interwencję, a więc przy składaniu wniosku nie kierował się troską o sprawy publiczne. Wniosek o informację został w ocenie organy złożony w celu zebrania materiału dowodowego na potrzeby ewentualnych przyszłych postępowań. W odniesieniu do formy wypowiedzi organ wskazał, że prowadzi wiele postępowań dotyczących informacji publicznej i w jednym z takich postępowań inny pytający również wystąpił o informacje we własnej sprawie. W tamtej sprawie organ wydał decyzję administracyjną, ale skutkowało to to tym, że organ wyższej instancji mu ją uchylił, wskazując, że należy w takich sytuacjach udzielić odpowiedzi pismem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 ). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14 ), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 718 ze zm.) nie ulega wątpliwości, że Policja jest formacją, która wykonuje zadania publiczne w zakresie m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Uwzględniając art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji komendant powiatowy (miejski) Policji jest organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy, a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W zakresie przedmiotowym, wniosek skarżącego dotyczył informacji o czynnościach funkcjonariuszy Policji podległych Komendantowi Miejskiemu Policji w Słupsku i czasie tych czynności, podejmowanych w ramach interwencji na skutek zgłoszenia nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów dokonanego w dniu 16 grudnia 2025 r. Ewentualnie też o udzielenie informacji, że wskazane przez wnioskodawcę zgłoszenie nie zostało potwierdzone przez Policję.

Jak wskazano wyżej, o zakwalifikowaniu określonej informacji jako publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. W świetle art. 15 ust. 7c ustawy o Policji użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego. Informacja o tego rodzaju działaniach odnosi się więc do sposobu wykonywania zadań publicznych. Jest to bowiem informacja o sposobie działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Charakteru wnioskowanych informacji nie zmienia to, że czynności funkonariuszy Policji, o które pytał skarżący miałyby zostać podjęte na skutek zgłoszenia im podejrzenia, że w przestrzeni publicznej doszło do wykroczenia polegającego na nieprawidłowym zaparkowaniu pojazdów. Tego rodzaju zgłoszenie, niezależnie od tego kim byłby zgłaszający nieprawidłowo zaparkowany pojazd, nie wszczyna postępowania w jego indywidualnej sprawie. Dostrzec należy, że niezależnie od tego jak przebiegałaby interwencja Policji, to jest, czy doszłoby do pouczenia, czy wystawienia mandatu karnego dla kierowcy nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, czy też okazałoby się, że we wskazanym przez zgłaszającego miejscu nie stwierdzono nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, pozostaje to bez jakiegokolwiek wpływu na prawa i obowiązki osoby, która zgłosiła podejrzenie nieprawidłowego zaparkowania pojazdów w przestrzeni publicznej i nie kształtuje to sytuacji tej osoby. Interwencja funkcjonariuszy Policji podjęta na skutek otrzymanego zgłoszenia o nieprawidłowo zaparkowanym pojeździe, nie dotyczy zatem praw zgłaszającego, ani nie nakłada na zgłaszającego żadnych obowiązków. Zgłaszający nieprawidłowo zaparkowany pojazd nie staje się stroną ewentualnego postępowania o wykroczenie, którym jest obwiniony. Zawiadamiający o nieprawidłowo zaparkowanym pojeździe nie jest także poszkodowanym.

Tak więc nawet jeżeli istniało powiązanie tego rodzaju, że skarżący był autorem wniosku o udzielenie informacji dotyczącej interwencji na jego zgłoszenie o nieprawidłowo zaparkowanych pojazdach, w ocenie Sądu nie zmienia to publicznego charakteru żądanej informacji, dotyczącej czasu interwencji i jej przebiegu, w tym liczby nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów oraz tego jakie czynności podjęli funkcjonariusze, to jest czy doszło i ile razy do holowania posiadów, założenia blokad na koła, wystawienia mandatów, skierowania wniosków do Sądu, podjęcia środków oddziaływania wychowawczego (pouczenia) lub też czy z uwagi na nieobecność kierującego sporządzono notatkę lub wezwano kierującego do stawiennictwa na Policji.

Mając na uwadze, że skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w dniu 16 grudnia 2025 r. to termin 14 dni na rozpoznanie wniosku upływał z dniem 30 grudnia 2025 r. W zakreślonym terminie, ani też później organ nie udzielił skarżącemu informacji publicznej, ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji, przez co pozostaje w bezczynności.

Wbrew ocenie organu, w tej sprawie nie ma podstaw do uznania, aby pismo informacyjne organu z dnia 29 grudnia 2025 r. stanowiło adekwatną do uzasadnienia tego pisma reakcję na wniosek strony i uwalniało organ od zarzutu bezczynności. Organ jako przyczynę odmowy udzielenia informacji, wskazał to, że skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej we własnej sprawie, z uwagi na to, że według oceny organu był zgłaszającym nieprawidłowo zaparkowane pojazdy. Jako nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej organ uznał zatem, aby poprzez dostępne w ustawie u.d.i.p. instrumenty starać się uzyskać informacje we własnej sprawie dla realizacji indywidualnego interesu. Organ w piśmie z dnia 29 grudnia 2025 r. jednocześnie wskazał, że żądana informacja - skoro dotyczy w jego ocenie interesu jednostkowego - nie dotyczy sprawy publicznej, a zatem zdaniem organu nie jest informacją publiczną. Wskazano następnie, że zapytanie zostało skierowane przez wnioskodawcę, który w ten sposób chce uzyskać informacje na poczet ewentualnych, przyszłych postępowań. Jak wyjaśniono zaś wyżej, rodzajowo, żądana informacja niewątpliwie dotyczy działalności funkcjonariuszy i wykonywania przez nich zadań publicznych. Tego aspektu żądanej informacji w ogóle nie przeanalizowano.

Podkreślić trzeba, że w przypadku gdy organ nie chce udzielić informacji publicznej, która znajduje się w jego dyspozycji i nie jest to też informacja, do której obowiązywałby inny tryb dostępu niż określony w ustawie u.d.i.p., organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust 1 u.d.i.p.), a nie pismo informacyjne. W ocenie Sądu dotyczy to także sytuacji, gdy organ uznaje, że wnioskodawca nadużywa prawa do informacji ponieważ występuje "w swojej sprawie".

Powyższe znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r. o sygn. akt III OSK 745/25. W powołanym wyroku odwołując się szerzej do orzecznictwa i poglądów doktryny podnosi się, że nadużycie prawa podmiotowego do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy dany podmiot wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej w celu innym, aniżeli chęć zachowania jawności życia publicznego, czy uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej liczby osób. Nadużycie to z reguły ma miejsce wówczas, gdy żądana informacja ma znaczenie wyłącznie indywidualne, będąc istotną tylko z perspektywy wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe, w tym argument, że zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej, wskazano, że w przypadku nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej zasadnym jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jak stanowi bowiem art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W przepisie tym została zatem zawarta norma określająca formę działania organu właściwą w przypadku m.in. odmowy udostępnienia informacji publicznej. Norma ta nie wiąże tej formy z konkretną materialną podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej, a zatem należy przyjąć, że dotyczy wszelkich podstaw odmowy udostępnienia takiej właśnie informacji. Wskazane stanowisko podziela w pełni także Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie. Forma decyzji czyni tym samym również realną kontrolę instancyjną odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku nadużywania prawa dostępu do takiej informacji, jak i kontrolę sądowoadministracyjną.

Uwzględniając powyższe rację należy przyznać skarżącemu, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 16 grudnia 2025 r., gdyż ani nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Bezczynność ta trwa na dzień wyrokowania przez Sąd. W związku z tym Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu bezczynność organu nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Podjęte przez organ działania świadczą, że intencją organu było rozpoznanie wniosku skarżącego w ustawowym terminie. Organ pozostawał również w przekonaniu, że dokonał pełnego rozpoznania wniosku z dnia 16 grudnia 2025 r., skoro skierował do strony w dniu 29 grudnia 2025 r. pismo informacyjne o odmowie udzielenia informacji. Stanowisko organu co do możliwości poinformowania wnioskodawcy o odmowie udzielenia informacji publicznej w formie zwykłego pisma było błędne. Jak wskazano wyżej, forma ta nie ma bowiem zastosowania w przypadku gdy organ odmawia udzielenia informacji publicznej - którą posiada i która przedmiotowo odnosi się do spraw publicznych - z uwagi na to, że ocenia, że strona nadużywa prawa do informacji. Błędne było też założenie organu, dokonane bez dokonania analizy wniosku pod względem przedmiotowym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Reasumując, brak rozpoznania wniosku w formie mającej oparcie w ustawie u.d.i.p. (w tym przypadku udzielenia informacji lub wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji) nie wynikał zatem, w ocenie Sądu, z celowego działania ukierunkowanego na lekceważeniu wniosku skarżącego, lecz z błędnej wykładni przepisów ustawy u.d.i.p. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.

W punkcie trzecim sentencji wyroku Sądu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił żądanie skargi w zakresie przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu tego środka przemawia przedstawiona powyżej ocena o braku rażącego naruszenia prawa przez organ.

O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie czwartym sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.