Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2026 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność E. sp. z o.o. z siedzibą w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność E. sp. z o.o. z siedzibą w P. w rozpoznaniu pkt 1 wniosku K. J. z dnia 8 maja 2025 r.; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania E. sp. z o.o. z siedzibą w P. do załatwienia pkt 1 wniosku wskazanego w punkcie pierwszym; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od E. sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 8 maja 2025 r. K. J. (dalej również jako "Skarżący") zwrócił się do E. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "E. " lub "Spółka") o udzielenie informacji publicznej, w zakresie:

A) Liczby łącznej wartości odszkodowań wypłaconych przez E. sp. z o.o. w latach 2020-2025 właścicielom nieruchomości, w związku z obecnością lub przebiegiem infrastruktury elektroenergetycznej (w szczególności linii napowietrznych 110 kV) na ich gruntach, w tym:

- z tytułu zawarcia umów cywilnych,

- ugód sądowych lub przedsądowych,

- orzeczeń administracyjnych lub sądowych,

- innych form zaspokojenia roszczeń dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości lub naruszenia prawa własności.

B) Treści obowiązujących procedur wewnętrznych, instrukcji, wytycznych lub standardów, obowiązujących w E. sp. z o.o., dotyczących kontaktów, konsultacji, negocjacji lub mediacji z właścicielami nieruchomości, na których znajduje się infrastruktura przesyłowa (w szczególności linie napowietrzne wysokiego napięcia).

Skarżący wskazał, iż w szczególności wnosi o udostępnienie dokumentów prowadzonych zgodnie z wewnętrznymi procedurami spółki, które regulują:

- sposób komunikacji z właścicielami nieruchomości prywatnych,

- standardy negocjowania warunków dostępu, służebności, odszkodowań,

- podejście do sytuacji spornych lub objętych wyrokami sądowymi,

- zasady reprezentowania spółki przez pracowników technicznych i prawnych w relacjach z właścicielami gruntów.

Pismem z dnia 22 maja 2025 r. Spółka wezwała Skarżącego do wykazania w terminie 14 dni szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej w zakresie wniosku o informację wskazaną w pkt A), a w odniesieniu do pkt B wskazała, iż nie posiada wnioskowanej informacji.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2025 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Spółki w rozpoznaniu wniosku z dnia 8 maja 2025 r. zarzucając naruszenie:

- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), poprzez brak rozpoznania wniosku i nieudostępnienie żądanej informacji w terminie 14 dni od jego złożenia,

- art. 13 ust. 2 oraz art. 15 u.d.i.p. poprzez brak powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia oraz wskazania nowego terminu rozpoznania sprawy,

- art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w zakresie pkt A wniosku), mimo że organ uznał, iż informacja ma charakter przetworzony i wezwał do wykazania interesu publicznego,

- art. 61 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa do informacji publicznej bez ustawowej podstawy.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności E. w rozpoznaniu wniosku z dnia 8 maja 2025 r., zobowiązanie Spółki do udostępnienia żądanych informacji w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż organ nie udostępnił wnioskowanych informacji, nie przedłużył terminu, ani nie wydał decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w całości wyjaśniając, iż wobec wydania decyzji odmownej oraz odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 18 listopada 2025 r. skarga na bezczynność w aktualnym stanie rzeczy jest bezprzedmiotowa.

Spółka wskazała, iż skoro skorzystała z możliwości autokontroli, tj. zadośćuczyniła żądaniu wyrażonym w treści skargi — wydając decyzję z 2 września br., jak również pismem z dnia 18 listopada 2025 r. — postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone.

Spółka podniosła, iż nie kwestionuje, że w dniu skierowania do niej skargi pozostawała w zwłoce w udzieleniu odpowiedzi.

W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2026 r. Skarżący wskazał, iż okoliczność wydania decyzji nie zwalnia sądu z obowiązku dokonania oceny, czy w okresie poprzedzającym jej wydanie E. pozostawała w stanie bezczynności lub prowadziła postępowanie w sposób przewlekły. W konsekwencji sprawa stała się bezprzedmiotowa wyłącznie w zakresie żądania zobowiązania organu do załatwienia wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych.

W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie judykaty przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. – a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a. – z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.1.2020 r., I OSK 2433/18).

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Ponadto spółka E. jako podmiot reprezentujący inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych do podmiotów wykonujących zadania publiczne w powyższym rozumieniu zalicza się m.in. przedsiębiorstwa energetyczne i ich wyodrębnione jednostki organizacyjne, np. oddziały (zob. np. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 230/14).

W świetle okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim wezwania do wykazania szczególnej istotności wnioskowanej informacji dla interesu publicznego oraz decyzji o odmowie udostępnienia informacji, Sąd uznał, że poza sporem pozostaje również kwalifikacja prawna żądanej informacji.

Mając powyższe na uwadze ocenie Sądu pozostała kwestia czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w zgodzie z przepisami u.d.i.p.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku.

Mając na uwadze powyższe uznać należało, że spółka E. dopuściła się zarzucanej bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym lub terminie przedłużonym przez organ (por. odpowiednio art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) – w rozpoznaniu wniosku Skarżącego w części obejmującej informacje dotyczące liczby łącznej wartości odszkodowań wypłaconych przez E. sp. z o.o. w latach 2020-2025 właścicielom nieruchomości, w związku z obecnością lub przebiegiem infrastruktury elektroenergetycznej (w szczególności linii napowietrznych 110 kV) na ich gruntach, w tym z tytułu zawarcia umów cywilnych, ugód sądowych lub przedsądowych, orzeczeń administracyjnych lub sądowych, innych form zaspokojenia roszczeń dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości lub naruszenia prawa własności.

Natomiast w zakresie wniosku o udostępnienie kopii procedur wewnętrznych, instrukcji, wytycznych lub innego rodzaju dokumentów, które regulują postępowanie E. sp. z o.o. dotyczących kontaktów, konsultacji, negocjacji lub mediacji z właścicielami nieruchomości, na których znajduje się infrastruktura przesyłowa Spółka nie pozostawała w bezczynności.

W tym miejscu jeszcze raz należy przypomnieć, iż na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze tzw. czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku, we właściwej formie. W szczególności nie wydaje wymaganej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub, w przypadku informacji przetworzonej, ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w dniu 8 maja 2025 r. Skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Liczby łącznej wartości odszkodowań wypłaconych przez E. sp. z o.o. w latach 2020-2025 właścicielom nieruchomości, w związku z obecnością lub przebiegiem infrastruktury elektroenergetycznej (w szczególności linii napowietrznych 110 kV) na ich gruntach, w tym:

- z tytułu zawarcia umów cywilnych,

- ugód sądowych lub przedsądowych,

- orzeczeń administracyjnych lub sądowych,

- innych form zaspokojenia roszczeń dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości lub naruszenia prawa własności.

2. Treści obowiązujących procedur wewnętrznych, instrukcji, wytycznych lub standardów, obowiązujących w E. sp. z o.o., dotyczących kontaktów, konsultacji, negocjacji lub mediacji z właścicielami nieruchomości, na których znajduje się infrastruktura przesyłowa (w szczególności linie napowietrzne wysokiego napięcia).

W odniesieniu do pkt 2 (pkt B) organ w piśmie z dnia 22 maja 2025 r. (k. 70 akt sądowych) poinformował Skarżącego, iż nie posiada żądanych informacji.

Wobec powyższego podkreślenia wymaga, iż organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej tylko wtedy, gdy taką informację publiczną rzeczywiście sam posiada. Oczywistym jest zatem, że gdy dany organ nie posiada informacji publicznej, bo nie jest ona związana z jego kompetencjami, a tym bardziej wtedy, gdy nie została ona w ogóle wytworzona, nie ma obowiązku udzielić wnioskodawcy żądanej przez niego informacji. Powyższe znajduje umocowanie w ustawie, to jest w art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowiącym, że podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Zasadą zatem pozostaje, ze organy władzy publicznej obowiązane są do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznych, ale tylko wtedy gdy są to informacje, które posiadają. W sytuacji zatem, gdy dany organ, do którego skierowany został wniosek nie dysponuje żądanymi informacjami publicznymi, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, że z uwagi na ich brak nie ma możliwości ich udostępnienia, o czym może poinformować wnioskodawcę zwykłym pismem informacyjnym (tak jak w przypadku pytań o informację niemającą charakteru informacji publicznej).

Zatem skoro w niniejszej sprawie wniosek skarżącego w zakresie pkt 2 został rozpoznany w ustawowym 14 dniowym terminie, to w tym zakresie organowi nie można zarzucić bezczynności, a skarga w tej części podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., w pkt 4 wyroku.

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż orzekając co do powyższego punktu miał na uwadze, że z jednej strony Skarżący wskazuje na bezczynność organu w zakresie nie wydania decyzji w odniesieniu do pkt B (pkt 2) wniosku, to jednakże w treści skargi Skarżący zarzucił bezczynność w rozpoznaniu całego wniosku jak również wnioskował o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku bez ograniczenia do określonego punktu. Z tych też względów Sąd uznał, że Skarżący zarzuca bezczynność w rozpoznaniu obu punktów wniosku.

Odnosząc się natomiast do kwestii rozpoznania pkt 1 (pkt A) wniosku Skarżącego z dnia 8 maja 2025 r. wskazać należy, iż organ pomimo wystosowania wezwania do Skarżonego nie przedłużył terminu załatwienia sprawy – stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto organ pomimo braku reakcji Skarżącego na wezwanie nie podjął, pomimo upływu wskazanego w wezwaniu, działań celem załatwienia sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, iż przyjmując na korzyść Spółki, że maksymalnie wezwanie Skarżącemu zostało doręczone dnia 5 czerwca 2025 r. (14 dni od dnia wysłania), to tym samym 14 dniowy termin zakreślony przez organ do wykazania szczególnej istotności żądanej informacji publicznej dla interesu publicznego upływał najpóźniej dnia 19 czerwca 2025 r.

W tym miejscu Sąd zaznacza, iż sam fakt doręczenia pisma z dnia 22 maja 2025 r. nie jest przedmiotem spory, gdyż Skarżący we wniesionej skardze odwołuje się do powyższego pisma.

Przyjmując zatem na korzyść Spółki, iż termin do udzielenia przez Skarżącego odpowiedzi na wezwanie upływał z dniem 19 czerwca 2026 r., to wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji dopiero dnia 1 września 2025 r. niewątpliwie nastąpiło z przekroczeniem 14 dniowego terminu załatwienia sprawy.

Przy czym zaznaczyć należy, iż z uwagi na ograniczony zakres kognicji sądu w sprawach ze skarg na bezczynność Sąd nie może się na gruncie niniejszej sprawie wypowiadać w kwestii czy mamy do czynienia z informacją przetworzona czy też prostą, gdyż powyższe będzie oceniane w sytuacji kontroli decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Tym samym uznać należy, iż brak częściowej prawidłowej reakcji na wniosek Skarżącego i upływ 14 dniowego terminu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji, spowodował, że w dniu wniesienia skargi organ był bezczynny w rozpoznaniu pkt 1 wniosku Skarżącego z dnia 8 maja 2025 r., co potwierdził sam organ w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał, że E. dopuściła się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 1 (pkt A) wniosku Skarżącego, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

Z uwagi na to, że ostatecznie w niniejszej sprawie, po wniesieniu skargi, została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Spółki do załatwienia sprawy (pkt 3 sentencji wyroku).

Sąd uznał zarazem, że stwierdzony stan bezczynności nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie.

Za rażące naruszenie prawa zostanie bowiem uznane naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 197/19, CBOSA). Postawę Spółki musiałaby cechować długotrwała i niezrozumiała bierność. Natomiast w niniejszej sprawie opieszałość Spółki wynikała wyłącznie w faktu oczekiwania na odpowiedź na skierowane do Skarżącego wezwanie, która to nie powinna trwać aż tak długiego czasu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od E. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm). Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw aby zgodnie z wnioskiem Spółki odstąpić od zasądzenia na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w sytuacji gdy skarga okazała się zasadna.