Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 65/25 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Marszałka Województwa Śląskiego w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 65/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi J. M. (dalej: "skarżący") na bezczynność Marszałka Województwa Śląskiego (dalej: "organ") w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1); zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem (pkt 2); zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Pismem z 19 stycznia 2025 r. wniesionym za pomocą poczty elektronicznej skarżący złożył do organu wniosek o przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu oraz protokołów z dwóch ostatnich kontroli drogi DW408 na terenie S.

W odpowiedzi pismem z 3 lutego 2025 r. doręczonym skarżącemu za pośrednictwem poczty elektronicznej organ poinformował, że nie jest możliwe udzielenie informacji publicznej z uwagi na brak jednoznacznego żądania wnioskodawcy.

Pismem z 4 lutego 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę. W ocenie Sądu pierwszej instancji oznaczony przez skarżącego zakres żądania udostępnienia informacji – wbrew stanowisku organu nie budzi wątpliwości, jest jasny. Skarżący domagał się projektu organizacji ruchu czyli aktualnie obowiązującego. Bez znaczenia pozostaje to, że organ dysponuje projektem stałej, czasowej czy zmiennej organizacji ruchu. Także udostępnienie protokołów z dwóch ostatnich (podkreślenie Sądu) kontroli drogi DW408 na terenie S. jest na tyle wyraźne, że nie wymaga skonkretyzowania. Określona przez skarżącego forma udostępnianych informacji jako cyt. "elektroniczna wersji projektu organizacji ruchu" oznacza, że jego intencją jest po prostu otrzymanie zwrotnie e-mail stosownego dokumentu w formie elektronicznej. W tym zakresie orzekający w sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 23 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 2824/22. Jeśli organ miał wątpliwości, czy "elektroniczna wersja" projektu organizacji ruchu obejmuje edytowalną lub nieedytowalną jego postać, winien był wezwać skarżącego do wyjaśnienia tej kwestii, a nie z tego powodu ograniczać jego ustawowe prawo dostępu do informacji publicznej.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył organ zarzucając naruszenie:

prawa materialnego, tj.:

a) art. 10 w zw. z art. 1, art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p.") poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pismo skarżącego zawierające żądanie przekazania elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu oraz protokołów z 2 ostatnich kontroli drogi DW408 stanowiło prawidłowy wniosek o udzielenie informacji publicznej i możliwe było na jego podstawie określenie przedmiotu i zakresu informacji publicznej jakiej udostępnienia się domagał skarżący, podczas gdy w istocie podanie nie spełniało cech wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdyż niemożliwe było na jego podstawie określenie zakresu żądanych informacji. W szczególności w treści wniosku brak doprecyzowania, czy chodzi o projekt stałej, czasowej czy zmiennej organizacji ruchu oraz czy wnioskowane protokoły kontroli drogi dotyczą okresowej (rocznej, pięcioletniej) kontroli stanu technicznego drogi (zgodnie z art. 20 pkt 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), czy też kontroli związanej z zarządzaniem ruchem (zgodnie z § 12 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, Dz. U. z 2017 r. poz. 784). Tym samym złożone przez skarżącego pismo nie zawierało precyzyjnego zakresu żądanych informacji, z treści jego nie wynikało bowiem jakich projektów organizacji ruchu oraz jakich protokołów żądał udostępnienia skarżący;

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") poprzez stwierdzenie, że w sprawie doszło do bezczynności organu, mimo tego, że organ podjął działania do których był zobowiązany w oparciu o przepisy u.d.i.p. - nie odmówił udostępnienia informacji, lecz odpowiadając na wniosek w piśmie z dnia 3 lutego 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że nie jest możliwe udzielenie informacji publicznej z uwagi na brak jednoznacznego żądania wniosku. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ administracji, w tym konkretnym przypadku, nie mógł przedłużyć postępowania. W tej sprawie, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., skarżący powinien złożyć nowy wniosek, który precyzyjnie określałby przedmiot żądania.

Jednocześnie respektując orzecznictwo NSA np. wyrok z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12 - organ nie miał podstaw do zastosowania w tym zakresie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), który pozwala wezwać stronę do uzupełnienia braków, gdyż w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czyli przy odmowie lub umorzeniu postępowania.

b) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz uwzględnieniu skargi, podczas gdy powinna ona zostać oddalona w całości, gdyż wydany wyrok oparto na nieuzasadnionym stwierdzeniu, że organ pozostawał w stanie bezczynności nie udzielając informacji na wniosek strony, podczas gdy treść wniosku nie pozwalała na odkodowanie zakresu żądanej informacji o czym też tut. organ poinformował skarżącego pisemnie, co nieprawidłowo skutkowało uwzględnieniem skargi.

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi i rozpoznanie skargi; w przypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt 1, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto zrzeczono się rozpoznania sprawy na rozprawie sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec oświadczenia skarżącej kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z postanowieniami art. 182 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że wniosek dostępowy był na tyle nieprecyzyjny, iż nie dało się w oparciu o jego treść zidentyfikować, czego on dotyczy. Jest bezsporne, że skarżący domagał się udostępnienia elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu oraz protokołów z dwóch ostatnich kontroli drogi DW408 na terenie S. Nie ma wątpliwości, że zarówno projekt organizacji ruchu, jak i protokół kontroli drogi stanowią informację publiczną – nie jest to kwestionowane na obecnym etapie postępowania. Kwestia braku doprecyzowania wniosku dostępowego co do tego, czy skarżącemu chodzi o projekt stałej, czasowej czy zmiennej organizacji ruchu oraz czy wnioskowane protokoły kontroli drogi dotyczą okresowej kontroli stanu technicznego drogi, czy też kontroli związanej z zarządzaniem pozostaje bez wpływu na jego kwalifikację. Nie ma racji organ twierdząc, że brak precyzji wniosku w podanym zakresie nie pozwala potwierdzić, iż odnosi się on do informacji publicznej. Niezależnie bowiem od tego w jaki sposób doszłoby do sprecyzowania wniosku, w każdym układzie odnosiłby się on do danych stanowiących informację publiczną – zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 1, art. 2 u.d.i.p.

Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, że w sprawie nie miał zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., nie oznacza to jednak, że organ pozbawiony był możliwości wezwania skarżącego do sprecyzowania wniosku dostępowego. Jeżeli organ stwierdza, iż brak precyzji treściowej wniosku uniemożliwia ustalenie zakresu żądanej informacji wystosowanie takiego wezwania było uzasadnione i konieczne. Otrzymując wezwanie do sprecyzowania wniosku skarżący de facto pozyskałby informację, iż tak długo jak wniosek nie zostanie sprecyzowany, organ nie będzie mógł go rozpatrzeć - analogicznie NSA w wyroku z 18 czerwca 2020 r., I OSK 96/20. Skarżący mógłby w takim układzie albo dokonać sprecyzowania wniosku i tym samym aktywować przewidziany postanowieniami art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na jego rozpatrzenie albo zakwestionować zasadność wezwania składając skargę na bezczynność. Ponieważ organ nie wezwał skarżącego do sprecyzowania treści wniosku tylko a limine przesądził, iż z uwagi na brak precyzji jego treści nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej, podniesiony w skardze zarzut bezczynności musiał zostać uwzględniony – zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze wywiedzione oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.