Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Agencji Badań Medycznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2025r. Stowarzyszenie [...] w [...] zwróciło się do Agencji Badań Medycznych udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Kiedy były przewodniczący ABM złożył pozew przeciw ABM? Prosimy

o wskazanie daty wpływu do ABM.

2. W jakim Sądzie toczy się postępowanie?

3. Czy pozywający domaga się przywrócenia na stanowisko, czy tylko odszkodowania? Czy też inne przedstawił roszczenia?

4. Jakie argumenty ABM wskazał w odpowiedzi na pozew za ewentualnym odrzuceniem lub oddaleniem pozwu?

5. Czy zaplanowane zostały rozprawy? Jeśli tak, to do kiedy?

W odpowiedzi na wniosek pytany podmiot pismem z dnia [...] sierpnia 2025r. wyjaśnił stronie, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) albowiem dotyczą one postępowania pracowniczego w zindywidualizowanej sprawie (ad personam) i z tych też względów nie podlegają udostępnieniu w trybie wyżej wskazanej ustawy.

Stowarzyszenie [...] w [...] wywiodło do tut. Sądu skargę na bezczynność organu zarzucając mu naruszenie:

1. Art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

2. Art, 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nieuzasadnioną ingerencję w wolność otrzymywania informacji w sprawach o istotnym znaczeniu dla debaty publicznej, co uniemożliwia Skarżącemu pełnienie roli "publicznego strażnika", zgodnie ze standardami wypracowanymi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

3. Art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), pkt 3 lit. b), pkt 4 lit. a tiret trzeci u.d.i.p. poprzez błędną i bezzasadną wykładnię pojęcia "informacji publicznej" i przyjęcie, że dane dotyczące

sporu sądowego wytoczonego Agencji przez byłego Prezesa nie stanowią informacji

podlegającej pod prawo do informacji, podczas gdy dotyczą one wprost działalności

organu władzy publicznej (ABM), osoby pełniącej funkcję publiczną (byłego Prezesa) oraz spraw sądowych.

4. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne powołanie się na ochronę prywatności w kontekście zindywidualizowanej sprawy pracowniczej , podczas gdy przepis ten wprost wyłącza ograniczenia dostępu do informacji ze względu na prywatność w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne, jeżeli informacja ma związek z pełnieniem tych funkcji. Spór sądowy dotyczący stanowiska Prezesa ABM ma nierozerwalny związek z pełnieniem przez niego tej funkcji.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc dodatkowo, że w obrocie prawnym nie funkcjonuje taki ktoś, jak "przewodniczący ABM", a taką funkcję wskazano we wniosku Skarżącego, zaś organ co do zasady nie jest uprawniony do precyzowania wniosku o dostęp do informacji publicznej. W konsekwencji jedynie już z tego powodu nie można Organowi zarzucić bezczynności, bowiem Organ nie posiada jakichkolwiek informacji o "przewodniczącym ABM", niezależnie od tego, czy taka osoba prowadzi spór sądowy z ABM.

Wyjaśniono też, iż jednostki i podmioty działające w strukturze organizacyjnej Agencji Badań Medycznych określa m.in. ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 259), zwana dalej "ustawą o ABM". Zgodnie z art. 4 ustawy o ABM organami Agencji jest Prezes Agencji oraz Rada Agencji. W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o ABM pracami Rady kieruje Przewodniczący wybrany przez Radę spośród jej członków bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy członków Rady. Dodatkowo stosownie do art. 18 ust. 1 i 5 ustawy o ABM do każdego konkursu Prezes powołuje zespół oceny wniosków, w skład którego wchodzą pracownicy Agencji lub eksperci powołani przez Prezesa. Prezes wyznacza przewodniczącego zespołu oceny wniosków spośród członków zespołu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a.

W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86).

Oceniając skargę przez pryzmat w/powołanych przepisów tut. Sąd doszedł do konkluzji, iż skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu toczącym się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, które charakteryzuje się szybkością postępowania, co do zasady nie jest dopuszczalna sytuacja, by pytany podmiot wzywał inicjatora postępowania do uszczegółowienia żądania. Z tego w sposób oczywisty rodzi się obowiązek wnioskodawcy, by formułował swoje żądanie w sposób jasny, czytelny, zrozumiały i nie pozostawiający najmniejszych wątpliwości co do jego przedmiotu.

Takich przymiotów nie sposób zaś przypisać wnioskowi który zainicjował przedmiotowe postępowanie. Żądanie w nim zawarte odniesione zostało do problematyki sporu sądowego toczącego się pomiędzy pytanym podmiotem a jego "Przewodniczącym".

Materia organów działających w strukturze organizacyjnej Agencji Badań Medycznych określa zaś ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 259), zwana dalej "ustawą o ABM". Zgodnie z jej art. 4 ustawy o ABM organami Agencji są Prezes Agencji oraz Rada Agencji. Nadto w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o ABM pracami Rady kieruje Przewodniczący wybrany przez Radę spośród jej członków bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy członków Rady. Dodatkowo stosownie do art. 18 ust. 1 i 5 ustawy o ABM do każdego konkursu Prezes powołuje zespół oceny wniosków, w skład którego wchodzą pracownicy Agencji lub eksperci powołani przez Prezesa. Prezes wyznacza przewodniczącego zespołu oceny wniosków spośród członków zespołu.

Powyższe sprawia, iż z treści wniosku inicjującego postępowanie nie sposób ponad wszelką wątpliwość wywieść tego, czy żądanie dotyczy Przewodniczącego Rady ABM, czy Przewodniczącego zespołu oceny wniosków, czy też może Prezesa ABM nazwanego w sposób mocno potoczny przez wnioskodawcę mianem Przewodniczącego.

Powyższych wątpliwości nurtujących tut. Sąd nie usuwa treść odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy przez pytany podmiot. Sąd nie dysponuje bowiem żadnymi dowodami dostarczonymi przez stronę skarżącą, które mogłyby świadczyć o tym, że organ w sposób poprawny odkodował przedmiot żądania.

Wobec powyższego, biorąc pod uwagę fakt nieprecyzyjnie sformułowanego wniosku uniemożliwiającego niesporne poznanie przedmiotu żądania, nie sposób w sposób skuteczny zarzucić organowi bezczynności w jego rozpoznaniu.

Niezależnie od powyższego, nawet hipotetycznie przyjmując, że wniosek strony dotyczył Prezesa ABM, to nie sposób abstrahować od tego, że takie żądanie dotyczące informacji ad personam, nie miało charakteru informacji publicznej. Skoro bowiem na czele ABM stoi jeden Prezes, to oczywistym jest, bez żadnych kłopotów możliwym jest zidentyfikowanie danych personalnych piastuna tego organu. Ta okoliczność sama w sobie przesądza zaś już o tym, że żądanie dotyczy właśnie informacji ad personam. Na marginesie dodać należało, że ta kwestia była już wielokrotnie wyjaśniana przez Naczelny Sąd Administracyjny i konkluzje dotyczące braku istnienia po stronie takich informacji przymiotu informacji publicznej jawią się jako ugruntowana od lat linia orzecznicza, której efekty zostały w sposób prawidłowy przywołane przez organ w odpowiedzi na skargę.

Przy rozpoznawaniu przedmiotowej skargi nie sposób tez tracić z pola widzenia tego, że waloru informacji publicznej nie mają informacje dotyczące postepowania sądowego związanego z roszczeniami pracowniczymi. Te roszczenia nie odnoszą się bowiem do realizowania przez organ zadań publicznych nałożonych na niego ustawą. W tym zakresie słusznie wywodzi organ w odpowiedzi na skargę, że informacje tego typu nie odzwierciedlają sposobu działania organu, nawet w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek taki nie jest skierowany na uzyskanie wiedzy w jaki sposób działa organ w ramach realizowania działań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o indywidualnych roszczeniach danej osoby i argumentach na ich poparcie oraz szczegółów technicznych postępowania sądowego. W rezultacie wniosek dotyczy nie tylko sprawy prywatnej, ale nie zmierza też do uzyskania informacji o działalności organów publicznych, bowiem służyłby do pozyskania określonych danych osobowych wskazanej osoby. Przy tak sformułowanym wniosku nie sposób więc w efekcie przyjąć, by chodziło w nim o wykonywanie społecznej kontroli działalności organów publicznych.

W tym stanie sprawy, w sytuacji gdy pytany podmiot przed wywiedzeniem niniejszej skargi odpowiedział poprawnie wnioskodawcy, że żądanie nie dotyczy informacji o charakterze publicznym, nie sposób skutecznie przypisać mu bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.