Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Straży Miejskiej do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań oznaczonych myślnikami od 3 do 5 wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej. Zarzucił Komendantowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 10 listopada 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sprawie zgłoszenia numer [...] ([...]), dotyczącego zastawienia drogi dla pieszych i parkowania w strefie zamieszkania w miejscu niewyznaczonym przy ulicy [...] przez pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 11 maja 2025 r. Wniósł o udostępnienie:

- informacji o statusie zawiadomienia: czy zostało zakończone czy jest w toku,

-informacji czy funkcjonariusze znaleźli podstawy do wyciągnięcia konsekwencji wobec kierujących, a jeśli nie znaleźli podstaw, to z jakim uzasadnieniem (np. nieprawidłowa organizacja ruchu i co konkretnie jest w niej nieprawidłowego),

- jeśli sprawa została zakończona: czy w danej sprawie zostały zastosowane środki oddziaływania wychowawczego i w jakiej postaci,

- jeśli sprawa została zakończona: czy w danej sprawie został nałożony mandat i jeśli tak, to z jakiego tytułu i jakiej wysokości,

- jeśli sprawa została zakończona: czy w danej sprawie podjęta została decyzja o skierowaniu wniosków o ukaranie do sądu i jeśli tak, to z jakiego tytułu.

W dniu 14 listopada 2025 r. Komendant Straży Miejskiej udostępnił informację o statusie zawiadomienia oraz o podstawach do wyciągnięcia konsekwencji. W odniesieniu do kolejnych trzech zagadnień dotyczących zastosowanego środka wobec sprawcy czynu, informacje te nie zostały udostępnione. Doszło więc tylko do częściowego udostępnienia informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek.

W odpowiedzi na skargę Komendant Straży Miejskiej wniósł o jej oddalenie.

Komendant wskazał, że prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej nie jest nieograniczone. Ustawowej ochronie podlegają informacje dotyczące konkretnych indywidualnych podmiotów, osób fizycznych lub osób prawnych, jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do prywatności, prawo do ochrony danych osobowych lub interes gospodarczy. Konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności jest art. 47 Konstytucji RP, który nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922; zwanej dalej u.o.d.o.), która w art. 1 ust. 1 wskazuje, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 u.o.d.o. za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Informacje, które bez nadzwyczajnego wysiłku, bez nieproporcjonalnie dużych nakładów dają się powiązać z określoną osobą, zwłaszcza przy wykorzystaniu łatwo osiągalnych źródeł powszechnie dostępnych, również zasługują na zaliczenie ich do kategorii danych osobowych.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego Komendant Straży Miejskiej udostępnił w ustawowo przewidzianym terminie informację publiczną, z zachowaniem wszelkich norm prawnych, w tym ust. 5 u.d.i.p., wyjaśniając że zakończyło się postępowanie wyjaśniające w oparciu o ustawę Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, a wobec sprawcy wykroczenia zastosowano środki prawem przewidziane. Odpowiedź ta wyczerpuje przedmiot informacji publicznej. Ponadto jako zgłaszający, skarżący jest akurat w tym przypadku informowany. W sytuacji gdy nastąpi odstąpienie od skierowania wniosku do sądu jest powiadomiony w trybie art. 54 § 2 ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Zgłaszający ma informacje o każdej sprawie, gdyż albo zakończyła się w sądzie, albo mandatem, a jeśli nie skierowano wniosku to ma o tym informacje i może złożyć zażalenie do Wojewody. Skarżący otrzymał wszelkie informacje, wystarczające do nadzoru i kontroli poprzez informację publiczną.

Zdaniem Komendanta w przypadku udostępnienia informacji indywidualnych, zgodnie z wnioskiem skarżącego, naruszono by art. 5 ust. 2 u.d.i.p., albowiem naruszono by prywatność osoby fizycznej. Żądane bowiem przez skarżącego informacje zmierzały do ujawnienia danych osobowych osoby, której dotyczyło zgłoszenie. Posiadając numer rejestracyjny pojazdu, w łatwy sposób możliwe jest uzyskanie informacji o jego właścicielu. Źródłem pozyskania takich informacji pozostaje nie tylko Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, ale informacje takie pozostają także w dyspozycji ubezpieczycieli komunikacyjnych, serwisów samochodowych, właścicieli parkingów, administratorów stref płatnego parkowania, operatorów płatnych autostrad i innych podmiotów.

Ponadto ukierunkowana jednostkowo informacja o rozstrzygnięciu w sprawie wykroczeniowej w sposób błędny może posłużyć do naruszenia prywatności osoby niewinnej, gdyż sprawcą wykroczenia nie zawsze jest właściciel pojazdu, a ponadto od roku 2022 w pojazdach zarejestrowanych na terenie RP nie trzeba zmieniać tablic pomimo zmiany właściciela. Numer rejestracyjny może posłużyć do identyfikacji osoby, a co za tym idzie naruszać art. 47, ale też art. 51 ust. 2 Konstytucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w zakresie udostępnienia K. C. określonych we wniosku z dnia 10 listopada 2025 r. informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych.

Wskazanym powyżej wnioskiem skarżący zwrócił się do Komendanta Straży Miejskiej, w związku z postępowaniem w sprawie zgłoszenia dotyczącego zastawienia drogi dla pieszych i parkowania w strefie zamieszkania w miejscu niewyznaczonym przy ulicy [...] przez pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 11 maja 2025 r., o udostępnienie informacji publicznej obejmującej:

- informację o statusie zawiadomienia: czy zostało zakończone czy jest w toku;

- informację czy funkcjonariusze znaleźli podstawy do wyciągnięcia konsekwencji wobec kierujących, a jeśli nie znaleźli podstaw, to z jakim uzasadnieniem (np. nieprawidłowa organizacja ruchu i co konkretnie jest w niej nieprawidłowego);

- jeśli sprawa została zakończona: czy w danej sprawie zostały zastosowane środki oddziaływania wychowawczego i w jakiej postaci;

- jeśli sprawa została zakończona: czy w danej sprawie został nałożony mandat i jeśli tak, to z jakiego tytułu i jakiej wysokości;

- jeśli sprawa została zakończona: czy w danej sprawie podjęta została decyzja o skierowaniu wniosków o ukaranie do sądu i jeśli tak, to z jakiego tytułu.

Przy czym czego skarżący nie kwestionuje, dwie pierwsze informacje wskazane we wniosku zostały udostępnione, a przedmiotem skargi na bezczynność objęta jest pozostała część wniosku.

Poza sporem pozostaje również w sprawie, że skarżący jest zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a Komendant Straży Miejskiej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na mocy art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

W następnej kolejności ustalenia wymaga, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, która powinna mu zostać udostępniona w trybie u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowanie zawarto w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, przy czym jest to tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także postanowienia Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustanawia prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, a także o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania.

W ocenie Sądu, informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania Straży Miejskiej tj. informacja o wywiązywaniu się z obowiązków ustawowych w zakresie czuwania nad porządkiem i kontroli ruchu drogowego przez jednostkę powołaną do ochrony porządku publicznego. Udzielenie odpowiedzi na sformułowane we wniosku skarżącego pytania o działania podjęte w ramach interwencji pozwoli obywatelowi zweryfikować, czy organ wykonuje ustawowe zadania w sposób prawidłowy i czy nie doszło w tym zakresie do nieprawidłowości lub zaniedbań, co umożliwi ich naświetlenie i podjęcie działań w celu ich wyeliminowania na przyszłość. Uzyskanie przez obywatela informacji o konkretnych działaniach podjętych w ramach interwencji strażników miejskich służy realizacji celów dostępu do informacji publicznej jakimi są dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji realizacji wspomnianych celów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2024 r., IV SAB/Wr 146/24, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 listopada 2025 r., II SAB/Po 231/25; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny, czy w kontrolowanej sprawie Komendant Straży Miejskiej, jako podmiot obowiązany do udostępniania posiadanych informacji publicznych, dopuścił się zarzucanej bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym lub terminie przedłużonym przez organ, należy wskazać, że szczególne terminy załatwienia sprawy w przedmiocie informacji publicznej zostały określone w art. 13 u.d.i.p., Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ obowiązany jest udostępnić informację publiczną bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej

Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W każdym z tych przypadków zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem (wyrok WSA w Poznaniu z 15 stycznia 2025 r., III SAB/Po 20/26; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Komendanta Straży Miejskiej w dniu 10 listopada 2025 r. W dniu 14 listopada 2025 r. Komendant Straży Miejskiej udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie dwóch pierwszych punktów wniosku. W pozostałym zakresie wniosek, mimo że dotyczył informacji publicznej, do dnia wniesienia skargi pozostawał nierozpoznany. Nie można przy tym przyznać racji argumentacji Komendanta Straży Miejskiej w zakresie w jakim zasłania się on koniecznością ochrony danych osobowych. Jeżeli bowiem Komendant Straży Miejskiej stał na stanowisku, że informacja nie podlega udostępnieniu z uwagi na ograniczenia o jakich mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powinien był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. O ile bowiem norma art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznych w przypadku istnienia regulacji szczególnych o dostępie do informacji publicznych, to fakt, że art. 54 § 2 Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia przewiduje poinformowanie osoby, która złożyła zawiadomienie, o ewentualnym niewniesieniu wniosku o ukaranie, nie pozbawia tej osoby możliwości uzyskania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o działaniach podjętych podczas konkretnej interwencji, przeprowadzanej w ramach wykonywania zadań publicznych. Bez znaczenia pozostaje przy tym czy wnioskodawca jest jednocześnie osobą, która złożyła zawiadomienie w sprawie wykroczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 231/25). Natomiast jeśli organ uznał, że udostępnienie informacji publicznej w formie żądanej przez wnioskodawcę (odrębnie względem każdego zgłoszenia) podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), miał obowiązek wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku bowiem, gdy dana informacja, będąca informacją publiczną, nie może być udostępniona z przyczyn określonych w przepisach ustawy (np. z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), podmiot dysponujący taką informacją jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. Nie wystarczy poinformowanie wnioskodawcy zwykłym pismem o stanowisku w sprawie wniosku.

Decyzja w tym przedmiocie, odmawiająca udostępnienie informacji publicznej, z powołaniem się na określone okoliczności ustawowe, winna wskazywać dane objęte odmową, określone rodzajowo. Treść decyzji odmawiającej udostępnienie informacji publicznej w całości lub określonej części musi być na tyle wyczerpująca i precyzyjna, aby umożliwiała weryfikację tego rozstrzygnięcia w ramach ewentualnej kontroli instancyjnej lub sądowej. Wypowiedzenie się w kwestii prawidłowości stanowiska organu co do konieczności zastosowania w sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. byłoby obecnie przedwczesne. Kwestia ta będzie mogła być oceniana w przypadku faktycznego wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że Komendant Straży Miejskiej dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań oznaczonych myślnikami od 3 do 5 o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w pkt I wyroku zobowiązał Komendanta Straży Miejskiej do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 10 listopada 2025r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań oznaczonych myślnikami od 3 do 5 wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy.

W ocenie Sądu bezczynność Komendanta Straży Miejskiej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa o czym Sąd orzekł w pkt III wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Tym samym bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność (por. wyroki NSA z 21 marca 2018 r. II OSK 3253/17; z 10 października 2018 r. II OSK 721/18; z 8 lipca 2015 r. I OSK 237/15 oraz z 7 lipca 2021 r., II OSK 3142/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Komendant Straży Miejskiej bez zbędnej zwłoki odpowiedział na wniosek skarżącego. W zakresie w jakim wnioskowana informacja nie została udzielona, Komendant Straży Miejskiej zasłonił się koniecznością ochrony danych osobowych sprawcy czynu, nie wydając jednocześnie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.