Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do wydania aktu rozstrzygającego wniosek R. K. z dnia 9 listopada 2012 r. lub do dokonania czynności udzielenia żądanej przez skarżącego R. K. informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz skarżącego R. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2012 r. R. K. zwrócił się do Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (zwany dalej także Konserwatorem Zabytków) o udostępnienie informacji publicznej przez nadesłanie pocztą elektronicznej wersji - na płycie CD wszystkich stron ksiąg oznaczonych literą "C" w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. nr 113, poz. 661), czyli wszystkich stron z rejestru zabytków archeologicznych dla województwa opolskiego, a także kart ewidencji zabytków archeologicznych wchodzących w skład ewidencji zabytków dla województwa opolskiego, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków (...), dla wszystkich zabytków archeologicznych leżących na obszarze gmin: Dobrzeń Wielki, Lubsza, Łubniany, Murów, Pokój, Popielów. R. K. zastrzegł jednocześnie, by na przesłanych dokumentach dokonano "zaczernienia" danych dotyczących osób prywatnych.

W odpowiedzi na powyższe żądanie Konserwator Zabytków poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 19 listopada 2012 r., że księga C (oraz księgi A) - wojewódzki rejestr stanowisk archeologicznych składa się z ponad 1200 wpisów na około 530 stronach ksiąg o formacie większym od A3. Tak więc, aby wykonać żądane kserokopie w/w ksiąg organ musiałby zaangażować znaczne środki osobowe i finansowe. Ponadto realizacja zgłoszonego żądania wiąże się z potrzebą przeprowadzenia analiz poszczególnych zapisów pod kątem usunięcia danych chronionych prawem. Byłaby to zatem informacja przetworzona, dlatego wnioskodawca powinien wykazać, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), potrzebę uzyskania przedmiotowych informacji w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ podał także, dostrzegając zagrożenia jakie wiążą się z nielegalną działalnością tzw. poszukiwaczy skarbów i hobbystów, że udziela wszelkich informacji o stanowiskach archeologicznych indywidualnie. Ponadto wskazał na dostępny na stronie internetowej urzędu - Rejestr Zabytków Województwa Opolskiego - stanowisk archeologicznych, odnotował też możliwość zapoznania się z interesującymi wnioskodawcę danymi w siedzibie organu, po wcześniejszym uzgodnieniu terminu korzystania z archiwum i po złożeniu wniosku.

W piśmie z dnia 28 listopada 2012 r. R. K. wezwał Konserwatora Zabytków do usunięcia naruszenia prawa i udostępnienia żądanej informacji zgodnie z wnioskiem, tj. nadesłanie pocztą na jego adres fotokopii informacji na płycie CD. Wyjaśnił, że nie żądał kserokopii, zatem argument o dodatkowych kosztach jest nieporozumieniem. Wedle jego oceny, dokonanie fotokopii z rejestru nie wiąże się z jakimikolwiek dodatkowymi analizami lub zestawieniami, zaś tzw. anonimizowanie danych adresowych osób prywatnych następuje z mocy samego prawa i nie przesądza o tym, że żądana informacja jest informacją przetworzoną. Podobnie, wybranie określonych kart spośród całego zbioru kart ewidencyjnych zabytków nie jest przetworzeniem informacji, zwłaszcza że dla realizacji wniosku wystarczyłoby sięgnięcie po listy zabytków, które były tworzone przez organ - na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw - dla poszczególnych gmin, aby znaleźć tam numery wszystkich stanowisk (nieruchomych zabytków archeologicznych) i skopiowanie odpowiednich kart. Czyniąc jednak zadość oczekiwaniu wykazania przesłanki interesu publicznego, J. K. podał, że wiedza o zabytkach archeologicznych pozwoli społeczeństwu na uniknięcie odpowiedzialności za nieumyślne, przypadkowe ich zniszczenie podczas prac ziemnych, rolnych lub budowlanych, a ponadto pozwoli obywatelom na odpowiednią reakcję w przypadku rabunku i niszczenia stanowisk archeologicznych przez osoby trzecie. Ponadto świadomość konkretnych lokalizacji stanowisk archeologicznych wpisanych do rejestru będzie służyła inwestorom zamierzeń budowlanych, a hobbystom i poszukiwaczom pozwoli ocenić, czy planowane przez nich poszukiwania wymagają pozwolenia. Dalej R. K. wyjaśnił, iż informacja udostępniona na stronie internetowej urzędu nie jest tą, o którą wnosił, zwłaszcza że nie odpowiada ona zawartości księgi rejestru zabytków oraz kart ewidencyjnych.

Ustosunkowując się do ostatnio wskazanego pisma wnioskodawcy Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. podniósł, że nie znajduje podstaw do stwierdzenia, by doszło do naruszenia prawa. Przypomniał, że zaproponował zapoznanie się z żądanymi informacjami w swojej siedzibie lub na stronie internetowej - www.wuozopole.pl, co stanowi jeden ze sposobów udostępnienia informacji publicznej (art. 11 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie w określonym terminie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący przypomniał, że domagał się przesłania na jego adres określonych we wniosku z dnia 9 listopada 2012 r. informacji publicznych w formie fotokopii na płycie CD, zastrzegając równocześnie anonimizację danych dotyczących osób prywatnych. Wyjaśnił, że z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak i aktów wykonawczych do tej ustawy nie wynika, by żądane informacje miały być udostępnione na zasadach innych niż przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem jego wniosek nie został zrealizowany, ponieważ dane wskazane na stronie internetowej urzędu nie są informacjami, o które wnosił. Tabela na stronie internetowej urzędu zawiera tylko "nazwę zabytku i miejscowość, gdzie jest położona", zatem brakuje w niej choćby danych wymaganych w myśl § 3 ust. 2 pkt 5 i 7 rozporządzenia z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków (...). Także dane internetowe odnośnie kart ewidencyjnych nie są pełne. Nadto, wskazana przez organ strona internetowa nie jest stroną Biuletynu Informacji Publicznej, zatem nie może mieć w ogóle zastosowania art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Konserwator Zabytków, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Wywodził, że dwukrotnie odniósł się do wniosku skarżącego, wskazując możliwości i sposób zapoznania się z żądaną informacją. Zwrócił uwagę na fakt domagania się bardzo dużej ilości informacji, trudnej do przetworzenia bezpośrednio z ksiąg rejestrowych z uwagi na gabaryty ksiąg i problemy techniczne przy anonimizowaniu danych wrażliwych w takiej ilości materiału. Zdaniem Konserwatora Zabytków, zaproponowana forma zapoznania się z informacją - z jednej strony - spełniałaby oczekiwania wnioskodawcy, z drugiej zaś strony pozwalałaby na wstępną selekcję danych, z których znaczna ilość mogłaby być wnioskodawcy w ogóle nieprzydatna. Końcowo podkreślił, że kluczowe znaczenie w sprawie ma to, iż pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. poinformowano wnioskodawcę o dwóch możliwych sposobach uzyskania żądanej informacji. Ponadto w sprawie kierowano się również tym, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej winno być udzielanie takich informacji, a nie powielanie (kopiowanie, skanowanie) znacznej części archiwów podmiotów publicznych.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik Konserwatora Zabytków wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że nie kwestionuje stanowiska skarżącego, iż w sprawie chodzi o informację publiczną, jednak przeszkodę techniczną w jej udzieleniu stanowiły duże gabaryty księgi i brak urządzenia do wykonania kserokopii takiego formatu. Natomiast, dopiero wykonanie wskazanych kserokopii pozwoliłoby na utajnienie danych wrażliwych, a w dalszej kolejności na sfotografowanie lub zeskanowanie oraz przeniesienie na nośnik CD przedmiotowych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnotować należy, że stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym - na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna; postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W kwestii dopuszczalności skargi dodać jeszcze należy, że wniesienie skargi na bezczynność organów nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto celowe jest odnotowanie, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, np. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jakiego dokonał skarżący.

Odnośnie skierowanego do organu żądania R. K. wskazać jeszcze trzeba, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej zwana udip, w art. 1 ust. 1 stanowi, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w tym m.in. o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1, czyli wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Użyty w art. 6 ust. 1 udip zwrot "w szczególności" oznacza, że prawodawca wskazuje jedynie przykładowy katalog spraw uznanych za informację publiczną. Niewątpliwie, tak skonstruowane regulacje wywołują szereg wątpliwości interpretacyjnych dotyczących pojęcia "informacja publiczna", dlatego też w jego prawidłowym odczytaniu należy kierować się dodatkowo treścią art. 61 Konstytucji RP, statuującego obywatelskie prawo do informacji o władzy publicznej i innych podmiotach publicznych oraz o sprawach publicznych, które to prawo jest realizowane na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Pomocne w prawidłowym ustaleniu znaczenia komentowanego pojęcia są także poglądy prezentowane w orzecznictwie, w którym trafnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać informację wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 4 ust. 3 udip zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, m.in. organy władzy publicznej, będące w posiadaniu takich informacji.

Przechodząc już od oceny zasadności przedmiotowej skargi przypomnienia wymaga, że kontroli Sądu poddane zostało działanie Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, do którego wpłynął wniosek R. K. o udzielenie informacji z księgi rejestru zabytków oraz kart ewidencyjnych zabytków. Konserwatorowi Zabytków skarżący zarzucił bezczynność w realizacji jego żądania, dlatego odnotowania wymaga, że przepisy nie określają na czym polega stan "bezczynności". W odkodowaniu znaczenia tego pojęcia celowe jest zatem sięganie do poglądów doktryny i orzecznictwa. Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., str. 109-110; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 71/06, LEX nr 334271).

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że żądane informacje - jako że pozostają w posiadaniu organu władzy publicznej, jakim jest Opolski Wojewódzki Konserwator Zabytków i ze względu na to, iż dotyczą danych zawartych w prowadzonych przez niego rejestrach, ewidencjach i archiwach - mają walor informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f udip. Dlatego podlegają udostępnieniu przez podmiot zobowiązany, o ile nie zachodzi jedno z wyłączeń udzielenia informacji, określonych w udip. Natomiast stosownie do treści art. 13 ust. 1 udip, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto podkreślenia wymaga, że udostępnienie informacji jest czynnością materialno-techniczną, natomiast odmowa jej udostępnienia - po myśli art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 udip - winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Ostatnio poczyniona uwaga jest szczególnie istotna w rozpoznawanej sprawie, ponieważ skarżony organ władzy publicznej, rozpoznając wniosek z dnia 9 listopada 2012 r., nie wydał decyzji odmownej czy o umorzeniu postępowania, przy czym nie dokonał też wskazanej czynności materialno-technicznej, tj. nie udzielił R. K. żądanych przez niego informacji publicznych.

Z uwagi na powyższe zasadny więc pozostaje zarzut skargi o bezczynności organu, który w swoich pismach wskazał na różne formy i tryby udostępnienia informacji publicznej, jednak nie zakończył sprawy w sposób przewidziany komentowaną ustawą.

W ocenie Sądu, nie świadczy o załatwieniu przedmiotowego wniosku pisemne poinformowanie skarżącego o możliwości zapoznania się z interesującymi go danymi z rejestru oraz z ewidencji zabytków w siedzibie organu lub na stronie internetowej wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków. Zważyć bowiem trzeba, że wnioskodawcy nie chodziło o przejrzenie materiałów na miejscu w urzędzie. Wręcz przeciwnie, wyraźnie domagał się przesłania interesujących go informacji pocztą. Poza tym żądał udostępnienia kompletnych zapisów rejestrowych i ewidencyjnych (poddanych anonimizacji jedynie co do danych objętych tajemnicą), a tych - jak oświadczył - nie zawiera Biuletyn Informacji Publicznych (BIP), stanowiący podstawowy sposób udostępniania informacji publicznej, podobnie jak i nie zostały one zamieszczone, w interesującym wnioskodawcę zakresie, na wskazanej przez organ stronie internetowej. Okolicznościom tym nie zaprzeczył podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, zatem twierdzenia skarżącego uznać należy za wiarygodne. Przywołany w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. przepis art. 11 udip istotnie wskazuje na uzupełniające formy udostępnienia informacji publicznej w stosunku do jej publikacji w BIP oraz w stosunku do czynności udzielenia informacji na wniosek. Stanowi on, że informacja publiczna może być udostępniona w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach publicznych (pkt 1) lub przez zainstalowanie w tych miejscach urządzeń umożliwiających zapoznanie się z tą informacją (pkt 2). Jednak w okolicznościach sprawy nie można zapominać, po pierwsze, o sygnalizowanym już wcześniej fakcie zgłoszenia żądania przesłania informacji na adres domowy, na konkretnym nośniku informatycznym (płyta CD), a po wtóre, o wynikającym z art. 14 ust. 1 udip obowiązku udostępnienia informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, o ile oczywiście pozwalają na to możliwości techniczne (o czym jeszcze poniżej). Niewątpliwie, wskutek podjęcia opisanych wyżej czynności nie doszło do zrealizowania wniosku R. K.

Badając dalej działanie organu Sąd uznał, że nie stanowi również o wypełnieniu wymaganego, ustawowego trybu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji zakomunikowanie R. K., iż domaga się on informacji publicznej przetworzonej i poprzestanie na wezwaniu go do wykazania istotnego interesu społecznego, a także pisemne poinformowanie o braku technicznych możliwości dokonania kserokopii (skanu) ksiąg z uwagi na ich duże gabaryty. W obu podanych przypadkach negatywne załatwienie wniosku, czyli odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania stosownej decyzji administracyjnej.

I tak, w sytuacji gdy dysponent informacji publicznej stwierdzi, że mamy do czynienia z żądaniem udostępnienia informacji przetworzonej (abstrahując oczywiście w sprawie bezczynności od oceny prawidłowości stanowiska w tym zakresie), istotne znaczenie ma ocena tej informacji pod kątem spełnienia kryterium "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak wskazano wyżej, na taki właśnie charakter żądanej informacji, tj. przetworzonej (w odróżnieniu od tzw. informacji prostej), a pośrednio również na taki tryb załatwienia sprawy wskazał Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 19 listopada 2012 r., wzywając jednocześnie wnioskodawcę do wykazania komentowanego kryterium. W odpowiedzi R. K. przedstawił powody, dla których - wedle jego oceny - spełnienie żądania wniosku będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, lecz motywacja ta nie doczekała się żadnej weryfikacji ze strony Konserwatora Zabytków, przy czym z treści pisma z dnia 27 grudnia 2012 r. nie wynika także, by odstąpiono od tego trybu załatwienia wniosku. Innymi słowy, podmiot zobowiązany nie badał, czy R. K. wykazał szczególnie istotny interes publiczny, przemawiający za ujawnieniem oczekiwanej informacji. Nie wydał również decyzji odmownej, ani nie udzielił żądanej informacji, zatem w sposób wadliwy skorzystał z tego trybu.

Natomiast stosownie do art. 14 ust. 2 udip, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Również taki sposób załatwienia sprawy rozważał Konserwator Zabytków, wskazując na rozprawie sądowej na przeszkody techniczne w realizacji żądania wnioskodawcy (brak odpowiednich urządzeń). Z akt sprawy nie wynika jednak, by R. K. był prawidłowo, pisemnie powiadomiony o przyczynach niemożności zadośćuczynienia żądaniu wniosku i o propozycji odmiennej, konkretnej formy udostępnienia informacji, na którą to propozycję należy odpowiedzieć w zakreślonym terminie, czy też o ewentualnym poniesieniu dodatkowych kosztów, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 udip. Powyższe oznacza wadliwe zastosowanie tego trybu udzielenia informacji publicznej.

W podsumowaniu stwierdzić przyjdzie, że Konserwator Zabytków przede wszystkim nie zdecydował, w oparciu o jakie regulacje prawne należy rozpatrzyć wniosek R. K. Jego reakcją na żądanie wnioskodawcy było wskazanie różnych trybów i sposobów udostępnienia informacji publicznej, jednak żaden z nich nie doprowadził do załatwienia wniosku zgodnie z wymogami udip. Powtórzenia wymaga, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozytywne załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej polegało na jej dostarczeniu w sposób i w formie określonych w tym wniosku, czyli przez podjęcie czynności materialno-technicznej (art. 10 i art. 14 ust. 1 udip), natomiast nieuwzględnienie żądania wnioskodawcy powinno nastąpić przez wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 udip) lub umarzającej postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1).

Skoro, jak wykazano, Konserwator Zabytków - w wymaganym terminie - nie dostarczył żądanej informacji i nie wydał w tym zakresie stosownej decyzji, to zarzut bezczynności w załatwieniu sprawy jest zasadny.

Biorąc pod uwagę, że Konserwator Zabytków nie milczał wobec wniosku R. K., podejmując pewne czynności zmierzające do załatwienia sprawy, Sąd stwierdził, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd - działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. - postanowił, jak w punkcie pierwszym wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 200 P.p.s.a.