Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Burmistrza Miasta G. na rzecz strony skarżącej W. W. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 13 lutego 2026 r., złożonym z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, W. W.– redaktor naczelny portalu internetowego "[...]" (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Burmistrza Miasta (dalej: "organ", "Burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kosztów eksploatacji oraz czynności utrzymaniowo-konserwacyjnych tężni solankowej w G. za lata 2019-2025. Skarżący sprecyzował:

1) Zakup soli leczniczej / materiału do sporządzenia solanki (2019-2025) Proszę o udostępnienie w formie skanów (PDF/JPG):

1. Wszystkich faktur VAT/rachunków dokumentujących zakup soli leczniczej/soli do sporządzania solanki (w tym: sól do tężni, sól do solanki, NaCl do celów inhalacyjnych itp.) wykorzystywanej przy eksploatacji tężni solankowej - za lata 2019-2025 (włącznie).

2. Jeżeli zakupy były realizowane w ramach umów / zamówień / zleceń - proszę dodatkowo o skany:

- umów / zamówień / zleceń dotyczących zakupu tej soli w latach 2019-2025 (o ile były zawierane),

- dokumentów dostawy (WZ / protokoły odbioru), o ile urząd nimi dysponuje.

2) Czynności konserwacyjne i utrzymaniowe tężni (2019-2025) - wykonanie, terminy, wykonawcy, koszty

Proszę o udostępnienie informacji oraz dokumentów potwierdzających czy, kiedy i przez kogo wykonywano w latach 2019-2025 następujące czynności związane z utrzymaniem tężni solankowej (i instalacji obiegu solanki), w szczególności:

A) Wymiana lub uzupełnianie wypełnienia tężni (gałązki/tarnina/faszyna)

• czy była wykonywana: wymiana całościowa lub częściowa, uzupełnianie ubytków, czyszczenie;

• daty wykonania, zakres prac (opis), wskazanie kto wykonywał (pracownicy urzędu/jednostki czy firma zewnętrzna);

• protokoły / notatki / zlecenia / raporty serwisowe / dokumentacja fotograficzna (jeśli sporządzano).

B) Wymiana solanki/czyszczenie i dezynfekcja zbiorników oraz elementów instalacji (zbiornik, rurociągi, dysze, filtry itp.)

• daty i zakres (np. spuszczenie, płukanie, odkamienianie, dezynfekcja, wymiana filtrów, udrażnianie dysz);

• dokumenty potwierdzające wykonanie: protokoły, karty serwisowe, notatki służbowe, wpisy w książce obiektu/utrzymania (jeśli prowadzone).

C) Przeglądy techniczne, naprawy, modernizacje oraz przygotowanie/ uruchomienie tężni na sezon i wyłączenie po sezonie

• daty przeglądów i napraw;

• protokoły przeglądów, protokoły odbioru prac, dokumenty zleceń.

D) Sposób realizacji prac (własny zakres czy podmiot zewnętrzny) Dla każdej z czynności z pkt A-C proszę wskazać:

• czy była realizowana we własnym zakresie (przez urząd / jednostkę organizacyjną / pracowników) - jeśli tak, proszę wskazać komórkę/jednostkę odpowiedzialną;

• czy korzystano z firm zewnętrznych - jeśli tak, proszę o:

1. nazwę wykonawcy (podmiotu),

2. podstawę zlecenia (tryb: zamówienie, umowa, zlecenie itp.),

3. skany umów / zamówień / zleceń,

4. skany faktur / rachunków dotyczących tych usług,

5. informację o łącznych kosztach w rozbiciu na lata 2019-2025 (jeżeli urząd posiada takie zestawienia; jeśli nie, proszę o wskazanie, że nie sporządzano zestawień).

W dniu 11 marca 2026 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Burmistrza w rozpoznaniu wniosku z 13 lutego 2026 r. dotyczącego kosztów eksploatacji oraz czynności utrzymaniowo-konserwacyjnych tężni solankowej w G. za lata 2019-2025. Wskazał, że organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji odmownej ani nie zawiadomił o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Tym samy pozostaje w bezczynności. Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 13 lutego 2026 r. i udostępnienia żądanej informacji; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości. Podał, że wymieniony wniosek wpłynął do organu 14 lutego 2026 r. Oświadczył, że przed przekazaniem skargi udzielił odpowiedzi wnioskodawcy. Wyjaśnił, że opóźnienie

w udzieleniu odpowiedzi nie powstało z winy organu a ze szczegółowości wniosku,

a także z intensywności składanych przez skarżącego wniosków, który w sposób rażący i uporczywy nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. W bieżącym roku skarżący złożył 19 wniosków, a w ostatnim kwartale 2025 r. 17 wniosków, z których każdy zawierał przynajmniej kilka pytań - przy czym ich szczegółowość jest na poziomie wniosku będącego przedmiotem skargi. Sytuacje, w których wnioskodawca składa nadmierną liczbę wniosków, prowadząc do dezorganizacji pracy organu, nie powinny korzystać z pełnej ochrony prawnej. W Urzędzie Miasta zatrudnionych jest jedynie 13 pracowników, a odpowiedzi na składane systematycznie w dużej ilości wnioski, obejmujące szeroki zakres przedmiotowy, stanowią aktualnie główną oś zadań pracowników. Paraliżuje to pracę całego urzędu, uniemożliwiając realizację pozostałych zadań. Ilość złożonych wniosków, z których prawie każdy wymagał informacji obszernej, szczegółowej i przetworzonej, wskazuje na to, że skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Zdaniem organu, składane w tej sprawie wnioski mają na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienia funkcjonowania organu ze względu na istniejący konflikt między organem a wnioskującym. Skarżący tworzy dwa profile na platformie Facebook dotyczące miasta – [...], na których z pomocą sztucznej inteligencji publikuje satyryczne filmiki dotyczące miasta. Organ dysponuje również korespondencją kierowaną przez skarżącego do przedstawicieli organu, zawierającą sformułowania o charakterze presyjnym i zapowiadającym działania personalne wobec osób pełniących funkcje publiczne. Działalność ta daleka jest od zachowania obiektywności, a raczej celowana jest na wywołanie pewnych dolegliwości u Burmistrza. W istocie więc składane wnioski nie służą usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzą w realizację tych zadań. Opisane nadużycie absorbuje organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Niewątpliwie między skarżącym a organem istnieje konflikt, a realizacja prawa do informacji publicznej nie może służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy w ramach tego konfliktu.

W pismach procesowych z 5 maja 2026 r. i z 6 czerwca 2026 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę. Potwierdził, że w odpowiedzi na opisany wniosek z 13 lutego 2026 r. Burmistrz wydał decyzję odmowną nr OG.1431.9.2026 z dnia 1 kwietnia 2026 r., która na skutek odwołania skarżącego została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z 18 maja 2026 r. nr SKO.54.36,2026, a następnie w dniu 2 czerwca 2026 r. Burmistrz ponownie wydał decyzję odmowną, od której skarżący wniósł odwołanie w dniu 3 czerwca 2026 r. Skarżący skonstatował, że po wniesieniu skargi nie doszło do rzeczywistego udostępnienia informacji, ale organ wydał decyzję odmowną. W ocenie skarżącego późniejsze wydanie decyzji nie usuwa zasadności skargi na bezczynność w dacie jej wniesienia. Okoliczność ponownego skierowania sprawy do SKO powinna zostać uwzględniona przy ocenie sposobu działania organu po wniesieniu skargi oraz przy ocenie, czy naruszenie prawa miało charakter istotny lub rażący. Skarżący załączył wymienione decyzje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie

z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p". Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do strony. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej i jednocześnie nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia

w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym,

że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie nie było sporne, że adresatem wniosku był organ władzy publicznej zobowiązany do udostępnienia posiadanej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Żądane dane bezspornie też stanowiły informację publiczną, gdyż dotyczyły realizacji zadania publicznego i wydatkowania środków publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. h u.d.i.p.). Tym samym wniosek podlegał rozpatrzeniu

w trybie u.d.i.p. i zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien był najpóźniej

w terminie 14 dni od daty doręczenia mu wniosku udostępnić wnioskowane informacje lub wydać decyzję odmowną. W tym samym terminie organ powinien był ewentualnie poinformować skarżącego, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p.,

o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim załatwi wniosek. Naruszenia terminów nie może usprawiedliwiać sygnalizowana przez organ ilość i obszerność wniosku. W przypadku konieczności przygotowania specjalnie dla wnioskodawcy dużej partii informacji, organ powinien rozważyć zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co wymaga również zachowania terminowego działania. W rozpatrywanym przypadku organ nie zareagował w ogóle na wniosek w ustawowo określonym terminie. Dlatego zasadne jest stanowisko skarżącego, że organ dopuścił się bezczynności. Bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w terminie określonym przepisami. W sprawie termin na załatwienie wniosku upłynął bezskutecznie 27 lutego 2026 r. (ponieważ organ potwierdził odbiór wniosku 13 lutego 2026 r.- k. 6 akt sądowych). Dopiero na skutek skargi, po jej wniesieniu organ podjął działanie zmierzające do załatwienia rzeczonego wniosku i w odpowiedzi na niego wydał decyzję odmowną. Wraz z doręczeniem skarżącemu powołanej decyzji Burmistrza z 1 kwietnia 2026 r. nr OG.1431.9.2026 (k. 12-14 akt sądowych) ustał stan bezczynności. Stosownie do treści art. 104 § 2 k.p.a. decyzja kończy postępowanie

w danej instancji. Późniejsze uchylenie wymienionej decyzji i zwrot sprawy Burmistrzowi do ponownego rozpatrzenia, o czym informował skarżący, otworzyło nowy termin do załatwienia sprawy, jednak miało miejsce po wniesieniu skargi i nie ma wpływu na ocenę bezczynności istniejącej w dacie wniesienia skargi, która jest przedmiotem rozpoznania. Ewentualne ponowne uchybienie terminu przez organ przy załatwianiu sprawy niniejszego wniosku może zostać objęte odrębną skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wyjaśniono na wstępie, instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Istotnym

w sprawie jest więc, że organ po wniesieniu skargi załatwił wniosek przez wydanie decyzji administracyjnej, która podlegała odrębnemu zaskarżeniu, a tym samym uruchomiała odrębny etap kontrolny, który pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Na zasadzie tego przepisu skład orzekający nie może oceniać legalności decyzji wydanych po ustaniu zarzucanej bezczynności i ich wpływu na dalszy tok postępowania, gdyż mogą podlegać odrębnemu zaskarżeniu.

Zauważyć też należy, że jako powód decyzji odmownej organ wskazał nadużycie prawa do informacji publicznej. Takie same argumenty organ podnosił

w odpowiedzi na skargę na bezczynność, przekonując o bezzasadności skargi na bezczynność. Jednak na obecnym etapie ocenie podlegać może tylko terminowość działania organu do czasu załatwienia wniosku decyzją z 1 kwietnia 2026 r., a nie okoliczności podawane jako podstawa odmowy udostępnienia żądanych informacji.

W sytuacji ustania bezczynności przed rozpatrzeniem skargi Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania

w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16 i wyrok NSA z 7 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 2058/25, publ. w CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W orzecznictwie wskazuje się, że kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 26.05.2020 r., II OSK 4016/19, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił, że na skutek skargi organ w stosunkowo krótkim czasie zaniechał bezczynności i załatwił wniosek w procesowej formie decyzji administracyjnej. Przekroczenie terminu nie było znaczne. Ponadto organ usprawiedliwił i uwiarygodnił, że opóźnienie spowodowane było małą liczbą pracowników i dużym obciążeniem załatwianych spraw. Uzasadnia to przyjęcie, że zaniechanie terminowej realizacji wniosku nie było celowym działaniem. Sygnalizowane przez skarżącego późniejsze uchylenie decyzji Burmistrza i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak już wyjaśniono, pozostaje bez wpływu na ocenę stopnia naruszenia przepisów dotyczących terminowości załatwiania spraw. Po zwrocie sprawy organowi rozpoczyna się na nowo bieg terminu do załatwienia sprawy, którego zaniechanie skarżący może kwestionować w odrębnej skardze na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a.