Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (sprawozdawca), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przeprowadzenie poszukiwań zabytków ruchomych przy użyciu urządzeń elektronicznych skargę oddala

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 162 poz. 1568 ze zmianami), oraz w oparciu o art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. T. o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie poszukiwań zabytków ruchomych przy użyciu urządzeń elektronicznych na terenie nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] obr. [...], gm. [...], woj. [...] - udzielił A. T. pozwolenia na przeprowadzenie wyżej wymienionych poszukiwań w okresie od dnia 24 sierpnia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawca wnioskiem z dnia 2 lipca 21012 r. (data wpływu) wystąpił o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie poszukiwań zabytków ruchomych przy użyciu urządzeń elektronicznych, na działce nr [...] obr. [...], gm. [...], załączając do wniosku pisemna zgodę właściciela terenu na przeprowadzenie tych poszukiwań.

Wezwaniem z dnia 16 lipca 2012 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dowód wniesienia opłaty skarbowej, program poszukiwań zabytków oraz wskazanie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia poszukiwań.

Wnioskodawca uzupełnił wniosek poprzez załączenie dowodu wniesienia opłaty skarbowej, ale odmówił wskazania terminu przewidywanego rozpoczęcia i zakończenia poszukiwań oraz załączenia programu poszukiwań podnosząc, że powyższe elementy wymagane są przepisami rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 165, poz. 987), które odnosi się do poszukiwań prowadzonych na terenie zabytkowym, natomiast teren planowanych poszukiwań do rejestru zabytków wpisany nie jest.

A. T. wniósł odwołanie od ww. decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pozwalającej mu na przeprowadzenie poszukiwań przy użyciu urządzeń elektronicznych.

Wskazał, że decyzja jest sprzeczna z prawem poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz bezpodstawne zastosowanie art. 104 k.p.a., narusza również art. 7 Konstytucji.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2012 r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt. 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poszukiwanie ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych, przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych i technicznych oraz sprzętu do nurkowania, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydanego w formie decyzji administracyjnej.

Z przepisów ust. 5 i ust. 7 art. 36 wynika, że pozwolenie wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, a także na wniosek osób fizycznych albo jednostek organizacyjnych zamierzających prowadzić te badania lub poszukiwania.

Szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na prowadzenie poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych, określa rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych ( Dz. U. Nr 165, poz. 987).

Delegację do wydania tego rozporządzenia zawiera art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi, że minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia tryb i sposób wydawania pozwoleń na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych oraz badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-12, przy zabytku wpisanym do rejestru oraz badań archeologicznych.

Przepisy ww. rozporządzenia określają treść wniosku o wydanie pozwolenia konserwatorskiego, załączniki, które powinny być dołączone, a także treść samego pozwolenia.

Zdaniem organu II instancji, z przepisu art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jednoznacznie wynika, że pozwolenie na prowadzenie poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych w tym zabytków archeologicznych, jest wymagane niezależnie od tego, czy miejsce prowadzenie poszukiwań stanowi obszar lub obiekt wpisany do rejestru zabytków, czy też nie. Osobną kwestią jest natomiast tryb wydawania tych pozwoleń. Jest on uregulowany, zgodnie z art. 37 ww. ustawy oraz tytułem rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., wyłącznie dla przypadków, gdy poszukiwania będą prowadzone przy zabytkach wpisanych do rejestru.

W innych sytuacjach, pozwolenie będzie wydawane na zasadach ogólnych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że skoro teren poszukiwań, nie jest wpisany do rejestru zabytków, a ponadto nie znajduje się na nim zaewidencjonowane stanowisko archeologiczne, to organ pierwszej instancji prawidłowo odstąpił od stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych ( Dz. U. Nr 165, poz. 987).

A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] kwietnia 2013 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 7 Konstytucji poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz błędną jego wykładnię,

- naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji poprzez bezpodstawne opatrzenie decyzji terminem ważności.

Skarżący domagał się uchylenia w całości decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że nieruchomość A. B. nie jest wpisana do rejestru zabytków. Nieruchomość nie jest również objęta żadną inną prawną formą ochrony zabytków.

Podstawą prawną wydanej w sprawie decyzji był art. 36 ust. 1 pkt. 12 ww. ustawy, który stanowi, iż pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga poszukiwanie ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych, przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych i technicznych oraz sprzętu do nurkowania.

Organy administracji zastosowały wykładnię językową tego przepisu, z której wynika, iż wszelkie poszukiwania zabytków, bez względu na to gdzie są prowadzone, wymagają pozwolenia. Jednak przeciwko takiej wykładni przemawia systematyka ustawy i wykładnia a rubrica. Przepis art. 37 ust. 1 ww. ustawy zawiera delegację dla ministra kultury: "....określi w drodze rozporządzenia tryb i sposób wydawania pozwoleń na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych oraz badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-12, przy zabytku wpisanym do rejestru oraz badań archeologicznych".

Wynika z tego, iż pozwolenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt. 12, są wymagane, ale tylko na poszukiwania w zabytkach wpisanych do rejestru zabytków. Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych ( Dz. U. Nr 165, poz. 987) jest tylko tego potwierdzeniem.

Organ bezpodstawnie twierdzi, iż w przypadku pozwoleń na poszukiwania poza terenami wpisanymi do rejestru zabytków, pozwolenia powinny być wydawane na zasadach ogólnych, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Taka interpretacja przeczy założeniu o racjonalności ustawodawcy.

Z treści art. 36 ust. 1 pkt. 12 ustawy o ochronie zabytków nie wynika nawet, czy w przypadku pozwoleń na poszukiwania na terenach nie objętych rejestrem zabytków, przepisy k.p.a. mają w ogóle zastosowanie. Pozwolenia takie mogłyby bowiem mieć formę zgody domniemanej po uprzednim zgłoszeniu przez zainteresowanego chęci prowadzenia poszukiwań, lub przybierać postać czynności materialno-technicznej (np. wydanie identyfikatora, winiety itp.).

Rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 27 lipca 2011 r. w § 2 ust. 2 wyraźnie określa, iż wniosek o wydanie pozwolenia na poszukiwania składa się do wojewódzkiego konserwatora zabytków właściwego dla miejsca położenia zabytku. Zatem istotne jest miejsce, gdzie poszukiwania mają być prowadzone, a nie zabytek ruchomy, który ma być poszukiwany. Art. 36 ust. 1 pkt. 12 ustawy nie daje żadnej wskazówki, do którego konserwatora zabytków miałby być składany stosowny wniosek (oraz co miałby zawierać).

Istotną przesłanką przemawiającą za tym, iż pozwolenia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt. 12 ww. ustawy, mogą być wydawane tylko w przypadku poszukiwań na terenach wpisanych do rejestru, jest brzmienie art. 36 ust. 7 ustawy o zabytkach. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nie uzyskania zgody właściciela lub posiadacza nieruchomości na przeprowadzenie poszukiwań, przepisy art. 30 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 30 ust. 1 stanowi, iż właściciel lub posiadacz zabytku nieruchomego lub nieruchomości o cechach zabytku jest obowiązany udostępnić ten zabytek lub nieruchomość wykonawcy badań w celu ich przeprowadzenia. Ustawodawca zakłada zatem, iż pozwolenia na poszukiwania dotyczyć mogą jedynie miejsc będących zabytkami nieruchomymi lub nieruchomościami o cechach zabytku. Natomiast w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nieruchomością, która nie jest zabytkiem i nie posiada żadnych cech zabytku.

Reasumując, w skardze podniesiono, że pozwolenie na poszukiwanie zabytków nie może dotyczyć miejsc nie objętych ochroną konserwatorską, bo w świetle obecnych przepisów nie ma możliwości wydania takiego pozwolenia. Zdaniem skarżącego, naruszenie art. 7 Konstytucji oraz art. 6 k.p.a. nastąpiło poprzez określenie czasu obowiązywania wydanego zezwolenia.

Uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego - Fundacja [...] - przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, podnosząc że kwestia pozwoleń na prowadzenie poszukiwań jest problemem w skali całego kraju.

Zastosowanie jedynie wykładni językowej przy interpretacji przepisów art. 36 ust. 1 pkt 12 i art. 37 ww. ustawy nie prowadzi do jednoznacznego wyniku i nie usuwa powstałych wątpliwości. Biorąc pod uwagę, że przepisów danego aktu nie należy interpretować w izolacji, a także w izolacji od miejsca przepisu w konstrukcji aktu prawnego, w sprawie należało dokonać wykładni systemowej.

Dlatego należy uznać, że art. 37 ustawy i wydane na jego podstawie rozporządzenie doprecyzowują zakres art. 36, między innymi w kwestii prowadzenia poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, poprzez jego zawężenie tylko do zabytków wpisanych do rejestrów.

Gdyby wykładnia systemowa nie była wystarczająca sięgnąć należałoby do wykładni funkcjonalnej. Zgodnie z poglądami nauki i orzecznictwa, jeśli w przypadku konfliktu rezultatów wykładni funkcjonalnej i językowej okaże się, że rezultat uzyskany w oparciu o reguły językowe burzy podstawowe założenia aksjologiczne prawodawcy, to należy dać pierwszeństwo rezultatowi uzyskanemu na gruncie zastosowania reguł funkcjonalnych.

Tym samym wykładnia systemowa wskazująca na zawężający charakter art. 37 ustawy, w stosunku do art. 36 ust. 1 pkt 12, jest jak najbardziej prawidłowa.

Wolą ustawodawcy nie było nakładanie na podmioty zainteresowane prowadzeniem poszukiwań poza zabytkami wpisanymi do rejestru, obowiązku uzyskania pozwolenia od wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przepisy wyłączyły obowiązek uzyskania pozwolenia na prace poszukiwawcze prowadzone poza zabytkami wpisanymi do rejestru zabytków.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skargę należało oddalić.

Wymogi prawne związane z poszukiwaniem zabytków ruchomych zostały określone w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), jak również w Rozporządzeniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz. U. Nr z 2011r. Nr 165, poz. 987).

Należy przyznać rację skarżącemu, iż wzajemne skorelowanie wskazanych aktów prawnych nie jest należyte, a ich wykładnia dostarczać może trudności interpretacyjnych.

W powołanym art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ustawodawca ustanawia wymóg uzyskania pozwolenia od wojewódzkiego konserwatora zabytków na poszukiwania zabytków ruchomych za pomocą specjalistycznego sprzętu. Z kolei, poszukiwania zabytków ruchomych, bez użycia urządzeń technicznych, elektronicznych czy sprzętu do nurkowania, nie są obwarowane wymogiem uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Wynika to z faktu, że odkrywanie zabytków ruchomych beż użycia odpowiednich urządzeń technicznych następuje zwykle przypadkowo, a nie w wyniku zaplanowanych, zorganizowanych poszukiwań. Niemniej w każdym przypadku znalezienia rzeczy, co do której istnieje przypuszczenie, iż jest ona zabytkiem ruchomym lub archeologicznym, należy oddać ją właściwemu organowi państwowemu.

Zgodnie bowiem z przepisami art. 189 k.c., rzecz znaleziona, posiadająca znaczną wartość materialną albo wartość naukową lub artystyczną, co do której poszukiwanie właściciela byłoby oczywiście bezcelowe, staje się własnością Skarbu Państwa, a znalazcy należy się odpowiednie wynagrodzenie.

Podobne stanowisko zajął ustawodawca na gruncie art. 35 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, dotyczącego jednak wyłącznie zabytków archeologicznych. W świetle wyżej wymienionych przepisów tego typu odnalezione zabytki stanowią własność Skarbu Państwa.

W ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ustawodawca definiuje pojęcie zabytków ruchomych, których to poszukiwanie poddane jednak zostało pewnym ograniczeniom. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy, zabytkiem jest nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich część lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo ubiegłej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową.

Zabytkiem ruchomym będą w szczególności: dzieła sztuk plastycznych, rzemiosła artystycznego i sztuki użytkowej; kolekcje stanowiące zbiory przedmiotów zgromadzonych i uporządkowanych według koncepcji osób, które tworzyły te kolekcje; numizmaty oraz pamiątki historyczne, a zwłaszcza militaria, sztandary, pieczęcie, odznaki, medaliony i ordery; wytwory techniki, a zwłaszcza urządzenia, środki transportu oraz maszyny i narzędzia świadczące o kulturze materialnej materiały biblioteczne, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach; instrumenty muzyczne; wytwory sztuki ludowej i rękodzieła oraz inne obiekty etnograficzne; przedmioty upamiętniające wydarzenia historyczne bądź działalność wybitnych osobistości lub instytucji (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami).

W tym kontekście, wbrew zarzutom skargi nie jest nieracjonalne działanie ustawodawcy, stanowiącego, że poszukiwania ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych, przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych i technicznych oraz sprzętu do nurkowania, uzależnił od uzyskania przez zainteresowane osoby pozwolenia wydawanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków - art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

W przepisie tym jest mowa o wymaganej zgodzie na poszukiwanie zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych, przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych i technicznych bez ograniczenia do obszaru zabytku wpisanego do rejestru.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia tryb i sposób wydawania pozwoleń na prowadzenie m.in. działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-12, przy zabytku wpisanym do rejestru oraz badań archeologicznych.

Na podstawie powołanego upoważnienia wydane zostało Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych ( Dz. U. Nr 165, poz. 987).

Ze wskazanego upoważnienia ustawowego wynika zatem, że rozporządzenie miało za zadanie uregulowanie trybu wydawania tylko pewnej części pozwoleń - dotyczących poszukiwania ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych w zabytkach wpisanych do rejestru. Ustawodawca nie uregulował natomiast kwestii wydawania pozwoleń na poszukiwanie ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, innych niż te usytuowane w zabytkach wpisanych do rejestru zabytków.

Rzeczywiście w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ustawodawca nie sprecyzował zasad wydawania pozwoleń na poszukiwania ukrytych lub porzuconych zabytków innych niż te, które znajdują się w zabytkach wpisanych do rejestru zabytków.

Skarżący wywodził, że skoro ustawodawca nie uregulował trybu wydawania pozwoleń na poszukiwanie pewnej kategorii zabytków ruchomych (na obszarach nie objętych ochroną konserwatorską), to uzyskiwanie pozwoleń nie jest w takim razie konieczne. Pogląd ten uznać należy za błędny, gdyż z treści powoływanego art. 36 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jednoznacznie wynika, że obowiązek uzyskania pozwolenia na poszukiwanie zabytków dotyczy wszystkich rodzajów zabytków ruchomych, zarówno tych znajdujących się w zabytkach wpisanych do rejestru zabytków, jak również znajdujących się poza nimi.

Chociaż nieuregulowany został tryb wydawania tych pozwoleń przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, to słuszne było stwierdzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zawarte w zaskarżonej decyzji, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, innych niż te znajdujące się w zabytkach wpisanych do rejestru zabytków, przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych, technicznych i sprzętu do nurkowania, wydawane powinny być w formie decyzji na podstawie ogólnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślenia również wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując wydaną w sprawie decyzję nie dopatrzył się naruszenia interesu skarżącego. Skarga wydaje się być nie wynikiem niezadowolenia z działania organu, a krytyką prawotwórcy. A. T. zwrócił się bowiem do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] o wydanie pozwolenia na prowadzenie poszukiwań zabytków ruchomych przy użyciu urządzeń elektronicznych na terenie oznaczonej nieruchomości i takie pozwolenie otrzymał.

Okoliczność, że zdaniem skarżącego w tym przypadku, organ nie miał kompetencji do udzielania pozwolenia, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jest w istocie sporem o charakterze doktrynalnym, nie mającym znaczenia dla uprawnień obywatela, które organ przecież potwierdził. Z pewnością kontrolowana decyzja miała oparcie w przepisie prawa i zaspakajała jednostkowy interes skarżącego. Nie można również uznać, iż określenie terminu ważności pozwolenia na prowadzenie wyżej wymienionych poszukiwań, naruszało prawa skarżącego w sytuacji, gdy z istoty zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności musi wynikać pewne ograniczenie czasowe, natomiast sam skarżący nie chciał określić terminu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.