Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "R." Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), zw. dalej Prawem o ruchu drogowym, oraz art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. ze zm.), zw. dalej kpa - umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" - Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w S., dalej zw. SPZOZ, o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami, odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań tj. podstawowej stacji kontroli pojazdów rodzaju B, rozszerzonego o badania c, f.

Organ wskazał, że strona wnioskująca nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców, tym samym nie jest uprawniona do prowadzenia ww. stacji.

Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania SPZOZ, decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 83 Prawa o ruchu drogowym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia warunki wskazane w ust. 3 ww. artykułu. Przy czym działalność gospodarcza dot. prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095), dalej zw. u.s.d.g., i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podzielił pogląd, że SPZOZ może wykonywać działalność gospodarczą oraz uzyskiwać środki finansowe z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut zakładu ją przewiduje oraz, że jej wykonywanie przez SPZOZ nie wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), dalej zw. ustawą o KRS.

Jednak zdaniem organu, nie wyłącza to stosowania art. 83 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Stacje takie mogą zatem prowadzić jedynie przedsiębiorcy, których działalność podlega wpisowi do właściwego rejestru. Natomiast SPZOZ jest przedsiębiorcą, który nie podlega wpisowi, nie spełnia więc warunku z art. 83 ust. 2 ww. ustawy. Treść statutu pozostaje więc bez znaczenia w tej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję złożył SPZOZ, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem i zarzucił naruszenie:

art. 105 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy

postępowanie nie jest bezprzedmiotowe;

art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym obligującego Dyrektora TDT do wydania

decyzji poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli

pojazdów, a nie badania czy podmiot jest przedsiębiorcą;

art. 83 ust. 3 i art. 83a ust. 3 Prawa o ruchu drogowym poprzez ich błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przepisy te wyraźnie mówią, że

jednym z warunków uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ww.

stację kontroli jest posiadanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków

lokalowych, zatem poświadczenie należy uzyskać przed wpisem do tego rejestru;

art. 6, 7, 8, 80, 107 § 3 kpa poprzez naruszenie zasad: legalizmu, zaufania

obywateli do organów państwa, wadliwą ocenę materiału dowodowego oraz wadliwie

uzasadnienie prawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że jednak decydujące znaczenie w sprawie ma treść statutu skarżącej przesądzająca, czy w SP ZOZ można uznać za przedsiębiorcę uprawnionego do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Organ powołał się na § 6 statutu stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] wskazując, że zakład może prowadzić działalność polegającą na "usługach warsztatowych w zakresie napraw i przeglądów pojazdów, co oznacza, że może prowadzić działalność wymienioną w pkt. 50.20.A Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) tj. Konserwacji i napraw pojazdów samochodowych. Natomiast prowadzenie

stacji kontroli obejmuje pkt 74.30 PKD dot. "Badania i analiz technicznych" obejmujący tn.in. wykonywanie okresowych przeglądów technicznych pojazdów bez wykonywania naprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych. Zaskarżoną decyzję wydano bowiem z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa wobec utrzymania w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 105 kpa, art. 83 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym w związku z art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz art. 54 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w związku z § 6 pkt 2 statutu skarżącej.

Przede wszystkim, zdaniem Sądu, nie było przesłanek do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie ze względu na brak istnienia podmiotu posiadającego interes prawny, w rozumieniu art. 28 kpa, w związku z art. 83 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 i Nr 281, poz. 2777 oraz z 2005r. Nr 33, poz. 289 i Nr 94, poz. 788) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów.

Przepis ten, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może być jednak interpretowany w oderwaniu od treści art. 50 ustawy o KRS, w którym ustawodawca wskazuje wprost, że jeżeli podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, podejmuje działalność gospodarczą, podlega obowiązkowi wpisu także do rejestru przedsiębiorców, z wyjątkiem samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej i kolumny transportu sanitarnego.

Przepis ten zwalnia zatem samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej podejmujące działalność gospodarczą od obowiązku wpisu do rejestru przedsiębiorców.

Nie jest to jednak równoznaczne z przyjęciem - jak ustaliły organy - że skoro samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, to tym samym nie jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 83 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym.

Zdaniem Sądu, z brzmienia powołanych wyżej przepisów wynika, że o uprawnieniu do wystąpienia z wnioskiem o wydanie ww. poświadczenia, w przypadku podmiotów objętych zwolnieniem z obowiązku wymienionego w art. 50 ustawy o KRS nie decyduje wpis do rejestru przedsiębiorców, ale fakt prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 u.s.d.g., przy jednoczesnym spełnieniu warunków przewidzianych w ustawach szczególnych.

Odnośnie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej warunki te określa ustawa o zakładach opieki zdrowotnej, która w art. 54 ust. 1 pkt. 3 dopuszcza możliwość uzyskiwania przez SP ZOZ środków finansowych z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt.1 i 2 cytowanego przepisu, jeżeli statut zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności.

W tym miejscu wskazać należy, że z § 6 statutu skarżącego, stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] wynika, że zakład może prowadzić działalność polegającą na "usługach warsztatowych w zakresie napraw i przeglądów pojazdów". Wniosek skarżącej dotyczył natomiast poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami, odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań tj. podstawowej stacji kontroli pojazdów rodzaju B, rozszerzonego o badania c, f.

Wobec powyższego, obowiązkiem organów było ustalenie na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, czy w zakresie działalności opisanej w § 6 statutu skarżącego zawiera się uprawnienie do wykonywania badań technicznych wymienionych we wniosku o wydanie przedmiotowego poświadczenia. Natomiast odniesienie się do tej kwestii dopiero w odpowiedzi na skargę, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, gdyż organ nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które stosownie do art. 107 § 3 kpa powinno zawierać jej uzasadnienie

faktyczne i prawne (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1992 r., III SA 1838/91, ONSA 1992, nr 2, poz. 45).

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, iż organ wydający przedmiotowe poświadczenie ma ograniczyć się tylko do sprawdzenia wyposażenia kontrolno - pomiarowego i warunków lokalowych gwarantujących wykorzystywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, czyli ma potwierdzić określony stan faktyczny w oderwaniu od podmiotu, dla którego poświadczenie jest wydawane. Nie można bowiem przyjąć, że Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje poświadczenie wyposażenia bez względu na obowiązujące przepisy, tak co do rodzaju prowadzonych stacji, jak i podmiotów będących przedsiębiorcami decydujących się na prowadzenie działalności w tym zakresie.

Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania zgodnie z przedstawioną wyżej argumentacją Sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.