Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wymierzenie Dyrektorowi C. w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi D. B. na bezczynność Dyrektora C. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Dyrektorowi C. w K. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Dyrektora C. w K. na rzecz skarżącego D. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. lp

W dniu 16 lutego 2026 r. D. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wymierzenie Dyrektorowi C. w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", za nieprzekazanie skargi D. B. na bezczynność Dyrektora C. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wniosku jego autor wyjaśnił, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej złożył za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 5 stycznia 2026 r. Do dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 16 lutego 2026 r. organ nie przekazał skargi do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektor C. w K. wniósł o jego oddalenie z uwagi na uwzględnienie w całości skargi na bezczynność. Organ nie przekazał skargi na bezczynność do Sądu, bowiem w trybie autokontroli ją uwzględnił, co - zdaniem organu - zwalniało go z konieczności przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ odebrał skargę ze skrzynki ePUAP w dniu 17 lutego 2026 r., a w dniu 26 lutego 2026 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 6 marca 2026 r. organ sporządził odpowiedź na skargę. Powodem nieodebrania korespondencji ze skrzynki ePUAP - jak wyjaśnił organ - był brak powiadomień e-mail o nowych wiadomościach na skrzynce ePUAP. Opisana sytuacja miała charakter incydentalny i odnosiła się jedynie do wskazanych wiadomości. Po ujawnieniu sytuacji organ niezwłocznie rozpoznał wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w celu uniknięcia tożsamych sytuacji na przyszłość, wdrożył dodatkowe procedury kontrolne dotyczące bieżącego monitorowania skrzynki ePUAP i zastosował środki dyscyplinujące wobec pracownika. Organ - jak wyjaśnił - nie uchylał się ani od udzielenia informacji publicznej skarżącemu, ani przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu przez organy administracji publicznej. I tak termin ten ulega skróceniu do 15 dni w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 ze zm.), dalej jako: "u.d.i.p.". Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem jej wymierzenie służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, kwestię tę pozostawiając uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. W orzecznictwie podkreśla się, że to, jakie przyczyny spowodowały nieterminowe przekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj. przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ obowiązek nadesłania skargi wypełnił oraz czy wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Jak wynikało z odpowiedzi na wniosek, jak również z akt sprawy toczącej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pod sygnaturą II SAB/Łd 79/26 skarżący w dniu 5 stycznia 2026 r. wniósł - za pośrednictwem skrzynki ePUAP - skargę na bezczynność Dyrektora C. w K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę sądowi powinno nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, czyli do dnia 20 stycznia 2026 r. Tymczasem sprawa wpłynęła do Sądu dopiero w dniu 13 marca 2026 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Łd 79/26, a więc z uchybieniem terminu ustawowego. Z tych powodów wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, przekroczenie terminu przewidzianego przez art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. o niemal 2 miesiące, stanowi uchybienie, które należy zakwalifikować jako na tyle istotne, że uzasadnia wymierzenie organowi grzywny.

Przechodząc do kwestii związanej z wysokością grzywny Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca pozostawił Sądowi w tym zakresie swobodę w ustaleniu jej wysokości, określając w art. 154 § 6 p.p.s.a. jej górną granicę tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powyższy przepis pozwala na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia w jakim organ uchybił obowiązkowi przekazania akt, a zwłaszcza okoliczności faktycznych, które legły u podstaw przekroczenia ustawowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Tymi dyrektywami kierował się Sąd przy ustalaniu wysokości zasądzonej grzywny. W ocenie Sądu, grzywna w wysokości 100 zł spełni funkcję prewencyjną. Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że organ ostatecznie zrealizował swój obowiązek, choć z opóźnieniem. Z twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na wniosek wynikało, że uchybienie terminu nie było następstwem intencjonalnego działania organu, lecz wynikało z braku powiadomienia e-mail o nowych wiadomościach na skrzynce ePUAP. Grzywna w orzeczonej wysokości wystarczająco powinna zdyscyplinować organ na przyszłość do działania zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Końcowo należy wyjaśnić, że organ nie ma racji wskazując w odpowiedzi na wniosek, że w razie uwzględnienia skargi w trybie autokontroli zwolniony jest z konieczności przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Sądu. Nawet w razie uwzględnienia skargi w całości przez organ w trybie autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a., obowiązek przekazania Sądowi takiej skargi jest nadal aktualny. To Sąd bowiem w takiej sytuacji bada, czy uwzględnienie skargi przez organ czyni wszczęte nią postępowanie sądowe w jakimkolwiek zakresie bezprzedmiotowym, co może prowadzić do jego ewentualnego umorzenia postanowienia.

Konkludując Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił w punkcie drugim postanowienia na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

lp