Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Wójta Gminy Lisia Góra w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Lisia Góra do wydania aktu lub dokonania czynności na skutek wniosku J. N. z dnia 17 grudnia 2025 r. o udzielenie informacji publicznej – w terminie 14 dni od daty zwrotu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Wójt Gminy Lisia Góra dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku J. N. z dnia 17 grudnia 2025 r. o udzielenie informacji publicznej, III. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Lisia Góra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Wójta Gminy Lisia Góra na rzecz skarżącego J. N. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga J. N. na bezczynność Wójta Gminy L. G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wskazano, że w dniu 17 grudnia 2025 r. złożyłem do Wójta Gminy L. G. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej gospodarowania nieruchomością stanowiącą własność Gminy L. G., oznaczoną jako działka nr [...], położoną w miejscowości Z.. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, organ był zobowiązany do udostępnienia informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku, tj. do dnia 31 grudnia 2025 r.

Do dnia wniesienia niniejszej skargi:

- organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej,

- nie wydał decyzji odmownej,

- nie poinformował o przedłużeniu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy.

Tym samym Wójt Gminy L. G. pozostaje w bezczynności, naruszając przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz konstytucyjną zasadę jawności działania organów władzy wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP. Bezczynność organu uniemożliwia mi realizację prawa do informacji publicznej ma charakter rażący, gdyż organ nie podjął żadnych działań przewidzianych prawem. Na potwierdzenie treści i zakresu złożonego wniosku, w załączeniu przekazuje on kopię wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 grudnia 2025 r., wraz z potwierdzeniem jego wpływu do Urzędu Gminy L. G..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że w przedmiotowej sprawie skarżący powiadomiony został pismem datowanym na dzień 30 grudnia 2025 r., a nadanym w placówce pocztowej w dniu 31 grudnia 2025 r., o wyznaczeniu na dzień 12 stycznia 2026 r. nowego terminu do załatwienia sprawy oraz powodzie opóźnienia w przekazaniu informacji publicznej, którym była konieczność poddania analizie dokumentów zalegających w archiwum. Stosowne informacje zostały przekazane J. N. w dniu 12 stycznia 2026 r. zgodnie z treścią jego wniosku. Zachowany został zatem ustawowy termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek, a tym samym w niniejszej sprawie nie można zarzucić Wójtowi Gminy L. G. bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie Skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – u.d.i.p.), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że organ, do którego zwrócono się z wnioskiem o informację jest organem władzy publicznej, zaś wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej. Sporne jest natomiast to, czy została ona udostępniona skutecznie w zakreślonym przepisami prawa terminie.

W tej kwestii powstają istotne wątpliwości. W aktach administracyjnych zalegało pismo organu, z którego wynikało przedłużenie terminu do załatwienia sprawy (k.3 i 4 a.a.). W nadesłanych aktach sprawy znajdowało się także pismo, które miało być odpowiedzią na wniosek w przedłużonym terminie (k.11-12 a.a).

Jako, że pismo wbrew jego treści nie zawierało załączników (w których znajdować się miały istotne dokumenty będące odpowiedzią na wniosek) Sąd wezwał organ do ich nadesłania w ramach kompetencji Sądu związanych kompletowaniem akt, zakreślając termin 3 dni na uzupełnienie braków. Braki uzupełniono w zakreślonym terminie w ślad za pismem z dnia 7 kwietnia 2026 r. nadanym w tym dniu w placówce pocztowej.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Z przedłożonych akt sprawy nie wynika bezsprzecznie, że w zakreślonym ustawą terminie Skarżący otrzymał żądaną informacje publiczną. Brak jest jednoznacznych dowodów doręczenia Skarżącemu pełnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Potwierdza to również treść skargi, z której wynika, że Skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązał do dokonania czynności lub wydania aktu w zależności od okoliczności faktycznych sprawy.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, jakoby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenie prawa. W tym miejscu przypomnieć należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19). Takie okoliczności w ocenie Sądu nie zaistniały w przedmiotowej sprawie. Sąd dokonując oceny czy doszło do rażącego naruszenia prawa wziął pod uwagę, że działania organu zmierzały do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie nosiły znamion celowego ignorowania przepisów prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.