Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S.K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.

W dniu 17 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wielkopolskim wpłynęła skarga T. S. K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 stycznia 2026 r. wezwaniem z 13 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, przez podanie swojego numeru PESEL – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wezwanie doręczono skarżącemu w trybie fikcji doręczenia w dniu 28 stycznia 2026 r.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie usunięto braku skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Jednym z wymogów formalnych, jakie p.p.s.a. stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1b p.p.s.a.). Wymieniony element pisma stanowi wymóg formalny skargi, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanej wyżej uchwale NSA stwierdził m.in.,

że wniesienie pisma zawierającego wszystkie wymagane elementy, a także uzupełnienie jego braków niewątpliwie należy zaliczyć do czynności strony. Przyjęty w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podział czynności z uwagi na kryterium podmiotowe (czynności sądu, strony i innych uczestników postępowania), wyklucza podejmowanie czynności nienależących do danego podmiotu, co jest związane z określoną w ustawie pozycją każdego z tych podmiotów. W związku z tym nie można oczekiwać, że sąd będzie podejmował czynności należące do strony postępowania. Poszukiwanie przez sąd numeru PESEL strony w aktach administracyjnych nie ma normatywnej podstawy i nie jest obowiązkiem sądu. Jego podanie należy do strony inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne.

Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego złożonej skargi, przez podanie swojego numeru PESEL. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 28 stycznia 2026 r. w trybie fikcji doręczenia, uregulowanym w art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

Skierowana do skarżącego przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, wobec braku możliwości doręczenia jej adresatowi przez operatora pocztowego, została złożona na okres czternastu dni w urzędzie pocztowym

w Międzyrzeczu, a zawiadomienie (awizo) pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, tj. 14 stycznia 2026 r. i 22 stycznia 2026 r. W dniu 30 stycznia 2026 r. placówka pocztowa zwróciła przesyłkę do nadawcy (Sądu), gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. W tej sytuacji, skoro strona pomimo dwukrotnego awizowania, nie odebrała przesyłki z urzędu pocztowego, należało uznać przesyłkę za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza (art. 73 § 1 i 4 k.p.a.), tj. z dniem 28 stycznia 2026 r.

Oznacza to, że zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin na usunięcie braku formalnego skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 4 lutego 2026 r.

W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie usunął braku skargi, pozostawiając wezwanie Sądu bez odpowiedzi.

W konsekwencji powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Jeżeli chodzi o wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowym panuje zgodny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., II GZ 82/12, CBOSA), zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., II FZ 109/12, CBOSA). Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11, CBOSA), co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 postanowienia.