Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P w W. na decyzję Dyrektora Centrum Usług Społecznych w L. z dnia 27 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Centrum Usług Społecznych w L. na rzecz strony skarżącej 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 27 marca 2023r. nr [...] Dyrektor Centrum Usług Społecznych w L. odmówił skarżącej – P. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że P. 22 lutego 2023 r. zażądała udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Jaka jest średnia, najniższa oraz najwyższa wypłacona pensja zasadnicza na wszystkich i poszczególnych stanowiskach w tut. jednostce ze wskazaniem najniższej oraz najwyższej pensji zasadniczej wraz z podaniem stażu pracownika wg stanu na dzień 1 grudnia 2022 r. oraz 1 stycznia 2023 r.

2. Ilu pracowników tut. jednostki otrzymało wynagrodzenie zasadnicze na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę z podaniem danych liczbowych oraz procentowych w odniesieniu do całkowitej liczby osób zatrudnionych w tut. jednostce wg stanu na dzień 1 grudnia 2022 r. oraz 1 stycznia 2023 r.

3. Ilu pracowników tut. jednostki otrzymało wynagrodzenie zasadnicze na poziomie niższym bądź równym płacy minimalnej z podaniem danych liczbowych oraz procentowych w odniesieniu do całkowitej liczby osób zatrudnionych w tut. jednostce wg stanu na dzień 1 grudnia 2022 r. oraz 1 stycznia 2023 r.

4. Czy pracownikom tut. jednostki w okresie od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. dokonano zwiększenia wynagrodzenia zasadniczego z wyszczególnieniem wszystkich stanowisk, których to zwiększenie dotyczyło wraz z podaniem kwoty i tytułu z powodu którego zwiększenie nastąpiło.

5. Jakie dodatki do wynagrodzenia są wypłacane pracownikom (dodatek motywacyjny, dodatek specjalny, dodatek funkcyjny, premia uznaniowa etc.) ze wskazaniem kwotowym oraz procentowym, a także z podziałem na poszczególne i wszystkie stanowiska występujące w tut. jednostce.

13 marca 2023 r. – po uzupełnieniu na wezwanie organu braków formalnych wniosku - organ wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższe, wnioskodawca w piśmie z 16 marca 2023 r. stwierdził, że żądana informacja nie ma charakteru przetworzonej. Tym niemniej z ostrożności wskazał na szczególną istotność dla interesu publicznego w postaci:

1. Ochrony praworządności - bowiem w ocenie wnioskodawcy żądane informacje dotyczą osób zatrudnionych, wykonujących określone zadania publiczne na rzecz jednostki organizacyjnej, a ich pozyskanie ma na celu kontrolę i ochronę prawnych reguł postępowania w trakcie realizacji tychże zadań.

2. Ochrony praw pracowniczych - gdyż żądane informacje dotyczące wszystkich zapytań mają na celu kontrolę i ochronę praw pracowniczych tj. związanych ze sprawiedliwym, równym i pozbawionym dyskryminacji dostępem do uprawnień pracowniczych.

Stwierdził też, że jako organizacja działająca na podstawie ustawy o związkach zawodowych ma realną możliwość realizacji i podejmowania statutowych działań na rzecz dobra ogólnego. Powołał się na art. 1, art. 4 , art. 6, art. 8 i art. 23 tej ustawy. W ocenie wnioskodawcy warunek szczególnej istotności dla interesu publicznego zachodzi nie tylko wówczas, gdy jej udostępnienie posłuży ogółowi obywateli czy poprawie funkcjonowania ogółu instytucji publicznych, bo udip obejmuje przecież też podmioty i instytucje samorządowe, które z zasady działają lokalnie i takie lokalne zadania wykonują. Powołał się na wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 447/17.

Po zapoznaniu się ze stanowiskiem wnioskodawcy, organ odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że rozpoznając wniosek dokonał oceny, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną, czy jest informacją publiczną przetworzoną i czy wnioskodawca wykazał, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W wyniku tej analizy uznał, że żądana informacja może należeć do kategorii informacji publicznej. Stwierdził jednak, że konieczność dokonania przez podmiot wielu czynności w celu wyszukania żądanej informacji publicznej jest w istocie wytworzeniem żądanej informacji - jest to zasadnicza różnica między informacją publiczną tzw. prostą - bo możliwą do udostępnienia niejako "od ręki", a informacją publiczną przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ dokonał oszacowania liczby dokumentów, które podlegałyby czynnościom związanym z udostępnieniem żądanej informacji. Ustalono, że wymagałoby to przeanalizowania kartoteki każdego z ponad pięćdziesięciu pracowników zatrudnionych bądź zwolnionych z Centrum, co wymaga nakładu pracy szacunkowo około 45 minut na jednego pracownika. Wielkość tę należy powiększyć o czas niezbędny do sporządzenia tabelki i dokonania stosownych obliczeń, których domaga się wnioskodawca w tym np. procentowych. Organ podkreślił, że choć przetworzenie informacji w niniejszej sprawie nie polega na wytworzeniu nowej informacji, to jednak wskazana powyżej pracochłonność i wysokość nakładów skutkują tym, że suma informacji prostych powinna być traktowana jako informacja przetworzona, której udostępnienie jest uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz także w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia, że jest ono szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca powinien przy tym wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Brak jest natomiast podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa.

W ocenie organu stwierdzenia wnioskodawcy uzasadniające, że wykazał on szczególnie istotny interes publiczny w przekazaniu mu wnioskowanych danych, poza ogólnikowym brzmieniem nie wykazują takiego szczególnie istotnego interesu publicznego. Zdaniem organu, wnioskodawca jest wyłącznie organizacją związkową zrzeszającą pracowników socjalnych i pomocy społecznej, która nie wpływa w żaden sposób na poprawę funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszą ochronę interesu publicznego. Działalność wnioskodawcy i sam wniosek sprowadzają się wyłącznie do partykularnych interesów wnioskodawcy i informacji potrzebnych mu do celów działalności związkowej, stąd organ odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm.; zwana dalej: u.d.i.p.) poprzez błędne uznanie, iż wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej wymagającej przetworzenia podczas gdy informacje, o których udostępnienie zwraca się skarżący, są informacją publiczną, którą organ dysponuje i której przekazanie wymaga wykonania prostych czynności techniczno - administracyjnych niewymagających szczególnych kwalifikacji czy też innych działań charakterystycznych dla informacji publicznej przetworzonej,

2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziłaby do wniosku wręcz przeciwnego.

Mając na uwadze powyższe, strona wniosła o:

1. uchylenie skarżonej decyzji,

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że całość informacji stanowiących przedmiot wniosku znajduje się w dokumentacji dostępnej bezpośrednio u pracodawcy, tj. m.in. listach płac lub aktach osobowych. Wyodrębnienie przedmiotowych informacji nie rodzi więc konieczności przetworzenia danych lub dokonania żadnych wyliczeń, a sprowadza się jedynie do dokonania prostych czynności administracyjnych. Również uznanie, że skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego jest błędne, bo oczywistym jest, że związek zawodowy wykonuje obowiązek kontroli pracodawcy w zakresie prawa pracy, w tym także co do wynagradzania i awansowania. Zatem jako związek zawodowy wnioskodawca ma realną możliwość podejmowania działań na rzecz dobra ogólnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Na wstępie Sąd zważył, czy trybu pozyskiwania informacji przez związki zawodowe nie reguluje jako lex specialis ustawa o związkach zawodowych.

Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1429 ze zm. – dalej powoływana jako udip), przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium".

Z powyższego wynika zatem, że ustawodawca stworzył normę kolizyjną zawartą w art. 1 ust. 2 udip, która wyłącza stosowanie przepisów tej ustawy w sytuacji, w której inna ustawa reguluje ten sam zakres. Oznacza to, że udip nie może służyć realizacji celów, dla których właściwe są owe inne tryby postępowania.

Tym niemniej Sąd uznał, że sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 263), pracodawca jest obowiązany udzielić na wniosek zakładowej organizacji związkowej informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących:

1) warunków pracy i zasad wynagradzania;

2) działalności i sytuacji ekonomicznej pracodawcy związanych z zatrudnieniem oraz przewidywanych w tym zakresie zmian;

3) stanu, struktury i przewidywanych zmian zatrudnienia oraz działań mających na celu utrzymanie poziomu zatrudnienia;

4) działań, które mogą powodować istotne zmiany w organizacji pracy lub podstawach zatrudnienia.

Ust. 2. Pracodawca udziela zakładowej organizacji związkowej informacji, o których mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

Z powyższego wynika, że ww. przepis znajduje zastosowanie jedynie do udzielania informacji zakładowej organizacji związkowej, podczas gdy w badanej sprawie z wnioskiem wystąpiła ogólnokrajowa P. z siedzibą w W. Prowadzi to do wniosku, że udip jako podstawa prawna żądania jest w tym przypadku właściwa.

Następnie Sąd przystąpił do oceny, czy adresat wniosku należy do grupy podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, czy żądane dane stanowią taką informację oraz czy jest to informacja prosta czy przetworzona, a w tym drugim wypadku, że skarżący wykazał, że jej ujawnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Odnosząc się kolejno do ww. zagadnień Sąd zauważył, że adresatem wniosku jest Dyrektor Centrum Usług Społecznych. Jest to podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 udip, czyli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Stosownie bowiem do powołanego przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (podkr. Sądu).

Biorąc pod uwagę, że wniosek dotyczył udostępnienia informacji o wynagrodzeniach zatrudnionych pracowników, finansowanych ze środków publicznych, uznać należy, że dane te odnosiły się do majątku, którym dysponują podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 udip a zatem – co do zasady - były to informacje publiczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) udip, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują.

Obu tych okoliczności (statusu Dyrektora jako organu zobowiązanego do stosowania ustawy i charakteru informacji jako informacji publicznej) nie kwestionował zresztą ani skarżący, ani organ.

Spór dotyczy natomiast tego, czy była to informacja prosta, czy przetworzona oraz tego, czy wnioskodawca posiada realną możliwość wykorzystania jej dla dobra powszechnego.

Odnośnie pierwszej z tych kwestii Sąd nie podziela stanowiska skarżącego co do prostego charakteru żądanych danych.

Wyjaśniając powyższe, przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem informacja prosta to taka, która istnieje w momencie złożenia wniosku w takim kształcie, jakiego żąda pytający i jej udostępnienie jest możliwe natychmiast, bez dalszych zabiegów.

Natomiast informacja przetworzona – odwrotnie; w chwili wystąpienia z wnioskiem nie istnieje i jej sporządzenie wymaga przygotowania informacji wg wskazanych przez pytającego kryteriów, niejako specjalnie dla niego. Jest to zatem taka informacja, której organ nie posiada i dla jej przygotowania konieczne jest przeprowadzenie działań na informacjach już będących w posiadaniu organu, w wyniku czego powstaje nowa treściowo informacja.

Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy przypomnieć należy, że żądanie obejmuje 5 pytań i każde z nich w dwóch wariantach czasowych: wg stanu na 1 grudnia 2022r. i 1 stycznia 2023r. Nadto zawierają one jeszcze mniejsze zbiory informacji. Np. pytanie pierwsze brzmi: "Jaka jest średnia, najniższa oraz najwyższa wypłacona pensja zasadnicza na wszystkich i poszczególnych stanowiskach w tut. Jednostce." Ilość grup danych jest właściwie niemożliwa do oszacowania bez znajomości struktury organizacyjnej adresata wniosku. Płaca średnia na wszystkich i poszczególnych (nie wiadomo ilu) stanowiskach, płaca najniższa na wszystkich i (znów nie wiadomo ilu) poszczególnych stanowiskach oraz najwyższa w takim samym ujęciu. "Przy wskazaniu najniższej i najwyższej pensji zasadniczej prosimy o podanie stażu pracownika" – znów kolejne kryterium grupowania danych. A wszystko to wg stanu na 1 grudnia 2022r. i 1 stycznia 2023r., a zatem w kolejnych dwóch konfiguracjach. Sposób sformułowania innych pytań jest analogiczny. Zawierają one także żądanie, aby dane zostały przedstawione w ujęciu liczbowym i procentowym, a zatem wymagającym dopiero zestawienia i przeliczenia.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że żądana informacja ma charakter przetworzony, a w takim przypadku zarzut skargi wyrażony w jej pkt 1. jest nieuzasadniony.

Natomiast w sytuacji, gdy informacja ma charakter przetworzony – co zasadnie podniósł organ – jej ujawnienie jest konieczne tylko wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Co do tej kwestii Sąd podzielił natomiast stanowisko skarżącego.

W ocenie Sądu pod pojęciem interesu publicznego kryje się każdy interes inny, niż indywidualny; nie musi to być interes wszystkich, lecz wystarczy, aby dotyczył szerszej grupy. Poza tym w jaki sposób i wg jakich kryteriów należałoby ustalać, kto wchodzi w skład grupy obejmujących owych "wszystkich" – czy to ogół ludzkości, wszyscy obywatele Polski, wszyscy jej mieszkańcy?

Zatem – w ocenie Sądu – dla uznania interesu za publiczny wystarczającym jest, aby zapytanie dotyczyło szerszej grupy osób lub wartości powszechnie uznawanych za istotne.

WSA w Warszawie w wyroku o sygn. akt II SA/Wa 447/17 słusznie zwrócił uwagę, że na szczególny interes społeczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, składają się trzy przesłanki:

1) działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, bowiem wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów. (M. Jabłoński, K. Wygoda Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35),

2) jego działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,

3) możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13; podobnie wyroki NSA: z 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10, z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12). Wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych.

Odnosząc te teoretyczne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy zauważyć należy, że pytającym jest federacja związkowa. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, związek zawodowy jest dobrowolną i samorządną organizacją ludzi pracy, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych. Stosownie do art. 4 związki zawodowe reprezentują osoby, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 3–6, a także bronią ich godności, praw oraz interesów materialnych i moralnych, zarówno zbiorowych, jak i indywidualnych.

Natomiast zgodnie z KRS przedmiotem działania Federacji jest m.in.:

- tworzenie lub współtworzenie standardów pracy pracowników pomocy społecznej, ich przygotowanie zawodowego (edukacyjnego) oraz świadczonej na ich rzecz pomocy, mającym służyć m.in. przeciwdziałaniu wypaleniu zawodowemu, dyskryminacji, nierównemu taktowaniu lub mobbingowi;

- tworzenie lub współtworzenie odpowiednich warunków w przestrzeni publicznej dla zagwarantowania odpowiedniego prestiżu, rangi i warunków pracy odpowiadających interesom i godności pracowników socjalnych lub pracowników pomocy społecznej.

Z powyższego wynika, że – wbrew stanowisku organu – pytający nie występuje w interesie własnym, ale pracowników, których reprezentuje jako organizacja związkowa. Nawet jeśli jest to jakaś ściśle określona grupa, to [...] występuje w interesie tej grupy pracowników, a nie tylko swoim własnym, jak zarzucał w decyzji organ.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz szczególnie istotny interes publiczny wskazany w odpowiedzi na wezwanie organu, taki jak ochrona praworządności i praw pracowniczych, Sąd uznał, że skarżąca wykazała, że istnieje szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu przez nią żądanych danych.

Odnośnie realnej możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu i ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa – w ocenie Sądu – skarżąca taką możliwość posiada. Wynika ona z przepisów ustawy o związkach zawodowych, w szczególności art. art. 19-23 tej ustawy i obejmuje m.in. wnioski o podjęcie inicjatywy ustawodawczej lub wydania aktu niższego rzędu, o których mowa w art. 20 ustawy o związkach zawodowych.

Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych:

1. Związki zawodowe sprawują kontrolę nad przestrzeganiem prawa pracy oraz uczestniczą, na zasadach określonych odrębnymi przepisami, w nadzorze nad przestrzeganiem przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

2. Jeżeli w sprawach, o których mowa w ust. 1, zdaniem związku zawodowego postępowanie organu administracji państwowej i samorządu terytorialnego lub pracodawcy jest niezgodne z prawem lub narusza zasady sprawiedliwości, związek może wystąpić do właściwego organu z żądaniem spowodowania usunięcia we właściwym trybie stwierdzonej nieprawidłowości.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie w cytowanym już wyroku II SA/Wa 447/17, że działania zmierzające do ochrony praw pracowników w pełni służą celom istotnym dla funkcjonowania nowoczesnego społeczeństwa i należy je ocenić pozytywnie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Uwzględniając prezentowane wyżej stanowisko, Sąd uznał, że decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak szczególnej istotności tej informacji dla interesu publicznego oraz realnej możliwości jej wykorzystania dla dobra powszechnego, narusza prawo materialne, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 udip poprzez jego błędną wykładnię. Uzasadniony okazał się więc zarzut wyrażony w pkt. 2 skargi.

Rozpoznając sprawę ponownie organ zastosuje się do wyżej przedstawionej wykładni przepisów udip w związku z powołanymi przepisami ustawy o związkach zawodowych.

Wobec powyższego, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa. O kosztach, które obejmują wpis od skargi w kwocie 200 zł i wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w wysokości 480 zł orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 2 ppsa.