Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. Ż. i L. S. na bezczynność Starosty Trzebnickiego w przedmiocie udostępnienia danych adresowych rodziny zastępczej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 10 września 2024 r. (data wpływu do Sądu) K. Ż. i L. S. (dalej "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty Trzebnickiego w zakresie udostępnienia danych adresowych rodziny zastępczej.

Skarżący podnieśli, że wystąpili do Powiatowego Centrum Pomocy Społecznej w Trzebnicy (dalej "organ") o dane dotyczące rodzin zastępczych, do których została skierowana W. B. (ur. [...] r.), córka L. S.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący pismem z 5 września 2024 r., zatytułowanym jako "wezwanie przedsądowe", wnieśli o wspomniane informacje. Pismem z 19 września 2024 r. organ udzielił skarżącym odpowiedzi, podając, że W. B. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Trzebnicy została umieszczona w rodzinie adopcyjnej, której dane są chronione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 2 ppsa, sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.

Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej m.in. we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w ww. przypadkach (por. art. 3 § 2 pkt 8 ppsa).

Zgodnie z powyższym, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2004 r., II SAB 259/03).

Ponadto nie można stracić z pola widzenia, że stosownie do art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Analiza przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie doprowadziła do wniosku, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Przede wszystkim należy dostrzec, że nie można uznać, że istnieje - wywodzone z powszechnie obowiązujących przepisów prawa – uprawnienie jednostki, którego korelatem jest obowiązek organu administracji do udzielania informacji opisanych w rozpoznawanej skardze (tj. danych adresowych rodziny zastępczej) bądź to w formie konkretnego aktu indywidualnego (decyzji lub postanowienia), bądź też w formie innego aktu lub czynności (por. art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa).

Sąd nie znalazł także żadnego przepisu ustaw szczególnych (art. 3 § 3 ppsa), które przewidywałyby sądową kontrolę wspomnianej bezczynności. Wprawdzie przepisy ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 177), w szczególności art. 38e i 39d, regulują kwestie udostępniania danych z odpowiednich rejestrów (w tym dotyczących rodzin zastępczych) to jednocześnie chodzi o ich udostępnianie podmiotom instytucjonalnym (w zakresie realizacji celów ustawy), a co najważniejsze nie poddają tej czynności (bądź jej braku) kontroli sądowej.

W konsekwencji należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, działając w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.