Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Pawełczak Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Asesor WSA Joanna Ziołek (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił A. P. (dalej także jako: "Skarżąca") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na Z. P.. Organ pierwszej instancji uznał, że wnioskowane świadczenie nie może być przyznane, ponieważ niepełnosprawność Z. P. nie powstała w terminie określonym w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.; dalej także jako: "u.ś.r").

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] grudnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] października 2023 r., nr [...], Kolegium przyznało Skarżącej świadczenie z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowane na Z. P. od dnia [...] sierpnia 2023 r. na czas oznaczony do dnia [...] września 2025 r.

W dniu [...] października 2025 r. Skarżąca wniosła o ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na Z. P., ur. [...] listopada 1954 r., który jest wdowcem. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] października 2025 r. wynika, że Z. P. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, a orzeczenie zostało wydane do [...] października 2028 r. W orzeczeniu tym wskazano, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast datuje się, że od [...] sierpnia 2023 r. Wskazano, że Z. P. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z wywiadu z dnia [...] października 2025 r. wynika, że Skarżąca jest osobą, która sprawuje opiekę nad ojcem, który oświadczył, że opieka ta jest sprawowana należycie.

W dalszej kolejności, Kolegium po przywołaniu treści art. 96a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej także jako: "k.p.a.") wyjaśniło, że charakter sprawy nie pozwalał na przeprowadzenie mediacji.

Następnie SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia, 2) w trakcie nauki lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z dniem 23 października 2014 r. art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany za niezgodny z art 32 ust. 1 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Kolegium wskazało, że wyrok ten nie spowodował usunięcia niezgodnego z prawem przepisu, a organ pierwszej instancji orzekł na podstawie istniejącego do 31 grudnia 2023 r. przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Kolegium wyjaśniło, że w dniu 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.; dalej także jako: "u.ś.w."). SKO wyjaśniło, że Skarżąca miała przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do [...] września 2025 r. i na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało Skarżącej do [...] maja 2025 r. z uwzględnieniem art. 63 ust. 3 u.ś.w. Ojcu Skarżącej zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w dniu [...] października 2025 r.

Z uwagi na powyższe Kolegium wyjaśniło, że warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności (Skarżąca złożyła wniosek w dniu [...] września 2025 r.) a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Organ stanął na stanowisku, że nie została spełniona przesłanka wskazana w art. 63 ust. 3 u.ś.w., gdyż wniosek o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności został złożony przed upływem terminu ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności tj. w dniu [...] sierpnia 2025 r. Ustawodawca zapewnił ciągłość świadczenia pielęgnacyjnego osobom uprawnionym, ale pod warunkiem wskazanym w art. 63 ust. 3 u.ś.w., który nie został spełniony.

Wobec zmiany przepisów prawa i wejścia w życie ustawy o świadczeniu wspierającym Kolegium uznało, że Skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. oraz na podstawie przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r.

Organ stanął na stanowisku, że ojciec Skarżącej może ubiegać się o świadczenie wspierające.

W skardze do sądu, Skarżąca zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie:

1. przepisów art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mimo, że organu obu instancji są zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego jego wyjaśnienia i powinny prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa, a obowiązek ten nie został zrealizowany przez organy obu instancji, albowiem ograniczyły się do literalnego brzmienia przepisu art. 63 ust. 2 u.ś.w., nie zagłębiając się w dalszą jego analizę i cel, jaki miał on osiągnąć w zakresie zabezpieczenia osób w nim wymienionych, do grona których zalicza się Skarżąca;

2. przepisu art. 63 ust. 2 u.ś.w. poprzez jego błędną wykładnie wykluczającą możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku wystąpienia przez/lub w imieniu osoby niepełnosprawnej z wnioskiem o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności przed upływem terminu ważności poprzedniego orzeczenia;

3. przepisu art. 63 ust. 3 u.ś.w. poprzez jego błędną wykładnię, nie uwzględnienie w jej ramach, iż jego celem nie było wykluczenie z kręgu osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne na starych zasadach osób, które jeszcze przed terminem upływu ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności wystąpiły o nowe orzeczenie, albowiem wskazany w tym przepisie termin powinien być interpretowany jedynie w kategoriach wskazania końcowej nie zaś początkowej daty, od upływu której rodzą się konkretne konsekwencje prawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. niemającym zastosowania w niniejszej sprawie).

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.; dalej także jako: "u.ś.r.") w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. oraz art. 63 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.; dalej także jako: "u.ś.w.").

Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom,

3) opiekunowi faktycznemu dziecka,

4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego

– jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca w dniu [...] października 2025 r. wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem legitymującym się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] października 2025 r. zaliczającym go do osób niepełnosprawnych o stopniu znacznym do dnia [...] października 2028 r.

W tym miejscu wskazania wymaga, że na mocy decyzji Kolegium z dnia [...] października 2023 r. Skarżącej przysługiwało do [...] września 2025 r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej celem sprawowania opieki nad ojcem. Przyznając prawo do świadczenia pielęgnacyjnego organ uwzględnił orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ojca Skarżącej wydane do dnia [...] września 2025 r.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że z dniem 1 stycznia 2024 r., na podstawie art. 43 u.ś.w. dokonano nowelizacji przepisów ustawy z dnia 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.), w tym między innymi jej art. 17 ust. 1, z treści którego wynika, że w aktualnym stanie prawnym, o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego mogą ubiegać się osoby w nim wymienione sprawujące opiekę jedynie nad osobą niepełnosprawną, która nie ukończyła 18 roku życia. Nie ulega zatem wątpliwości, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym uwzględniając wiek osoby wymagającej wsparcia ze strony bliskich, świadczenie nie przysługuje Skarżącej.

Zgodnie jednak z art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W myśl art. 63 ust. 2 u.ś.w. osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Stosownie zaś do art. 63 ust. 3 u.ś.w. osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności.

W ocenie Sądu, Skarżąca należy właśnie do osób, które korzystają z uregulowania ww. ustawy pozwalającego na zachowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na dotychczasowych zasadach. Nabyła ona bowiem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na "starych zasadach" i prawo to przysługiwało jej w dacie 1 stycznia 2024 r. Wyjaśnienia również wymaga, że sporny art. 63 ust. 3 u.ś.w. miał ograniczyć sytuacje występowania z wnioskami o świadczenie pielęgnacyjne bez ograniczenia terminu do ich składania. Stąd też ustawodawca wprowadził zastrzeżenie, że wnioski muszą być złożone w określonym terminie. Rzeczą oczywistą jest, że termin na potrzeby tej regulacji musiał zawierać nie tylko jego długość (liczbę miesięcy), lecz również punkt odniesienia w rozpoczęciu biegu terminu, co skutkowało wskazaniem: "od daty utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności". Jest to wskazanie literalnie dość niefortunne, ponieważ z jednej strony w sposób jasny zakreśla cezurę czasową, po przekroczeniu której wnioskodawca utraci możliwość kontynuacji świadczenia na dotychczasowych warunkach, ale z drugiej strony w sposób dezinformujący adresata normy sugeruje, że nie tylko późniejsze złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, ale i zbyt wczesne (przed dniem następującym po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności) odnosi taki sam skutek, co opóźnione złożenie takiego wniosku. W ocenie Sądu dokonanie wykładni omawianego przepisu w sposób funkcjonalny i systemowy pozwala na stwierdzenie, że ustawodawca zamiaru takiego nie wyraził co do skutku złożenia wniosku przed upływem okresu obowiązywania dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności.

Zdaniem Sądu, nie sposób przyjąć za racjonalne założenia, iż w sytuacji (jak w niniejszej sprawie), w której względem ojca Skarżącej złożono wniosek o orzeczenie o niepełnosprawności przed datą utraty jego ważności, w konsekwencji nastąpiło pozbawienie Skarżącej możliwości kontynuowania pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem z wnioskiem wystąpiono zbyt wcześnie. W praktyce zrobiono bowiem więcej niż wymagano. Wystąpienie z wnioskiem o ustalenie niepełnosprawności winno nastąpić w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od daty utraty ważności dotychczasowego orzeczenia, tymczasem wystąpiono z takowym wnioskiem niejako "na zapas" – przed upływem jego terminu ważności. W niniejszej sprawie nowy wniosek względem ojca Skarżącej został złożony w dniu [...] sierpnia 2025 r. (jak wynika z orzeczenia – nienumerowana karta akt organu I instancji) i skutkował uzyskaniem nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w dniu [...] października 2025 r. Nie ma przy tym znaczenia, że w chwili składania wniosku o orzeczenie niepełnosprawności nie upłynął jeszcze okres ważności takiego orzeczenia obowiązującego do dnia [...] września 2025 r. (jak wynika z decyzji SKO z dnia [...] października 2023 r. - nienumerowana karta akt organu I instancji).

Należy zatem jeszcze raz podkreślić, iż nie było celem art. 63 ust. 3 u.ś.w. wykluczenie z kręgu osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne "na starych zasadach" – osób, które jeszcze przed terminem upływu ważności orzeczenia o niepełnosprawności wystąpiły o nowe orzeczenie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 750/24; z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 648/24; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 767/2024 r.).

Ponadto zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że z treści uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym wynika, że zamiarem ustawodawcy nie było pozbawianie osób praw już nabytych, które do 31 grudnia 2023 r. świadczenie pielęgnacyjne pobierały. Wskazuje na to także jednoznacznie dalsza treść powoływanego uzasadnienia do ustawy, w którym wskazano, że osoby, które nabyły lub nabędą prawo do świadczeń opiekuńczych za okres przed wejściem w życie ustawy, będą mogły zachować do nich prawo na zasadzie ochrony praw nabytych na podstawie przepisów przejściowych, o ile osoba z niepełnosprawnościami, nad którą jest sprawowana opieka, nie wybierze własnego świadczenia wspierającego (por. uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o świadczeniu wspierającym, druk nr 3130 Sejm RP IX kadencji). W konsekwencji przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego będzie w takiej sytuacji możliwe na podstawie przepisów dotychczasowych, stosowanych na podstawie art. 63 ust. 1 u.ś.w.

Dodatkowo wskazania wymaga, że w myśl art. 6bb ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jeżeli wniosek o wydanie kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności albo o stopniu niepełnosprawności został złożony w okresie ważności odpowiednio orzeczenia ustalającego niepełnosprawność albo orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności, to zachowuje ono ważność do dnia wydania kolejnego ostatecznego orzeczenia, nie dłużej jednak niż do ostatniego dnia szóstego miesiąca następującego po dacie określającej tę ważność. Powyższe również przemawia za niezasadnością stanowiska SKO.

Warto również zauważyć, że w niniejszej sprawie Skarżąca formalnie dochowała terminu 3 miesięcy do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, licząc od dnia wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało wydane [...] października 2025 r. (nienumerowana karta akt organu I instancji), zaś wniosek o świadczenie pielęgnacyjne został złożony [...] października 2025 r. (nienumerowana karta akt organu I instancji).

Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 63 ust. 3 u.ś.w., co miało wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia treści ww. przepisu prawa materialnego ukształtowała bowiem sposób rozstrzygnięcia zawarty w decyzji Kolegium, które przyjęło za zasadną odmowę przyznania świadczenia. Zaznaczyć należy, że w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 63 ust. 3 u.ś.w. zbędnym było odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi przez Sąd.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wskazaną wyżej wykładnię art. 63 ust. 3 u.ś.w. W konsekwencji sprawa powinna zostać rozpatrzona przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych, tj. sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2024 r., o ile nie zaistnieją inne przesłanki wyłączające prawo przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku). W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118).

Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl