Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania H. P., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], z [...] września 2018 r., Nr [...], o odmowie zwrotu na rzecz H. P. części wywłaszczonej nieruchomości, położonej w [...], Dzielnica [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 552 m2, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...], jako część działki nr [...] z obrębu [...], będącej częścią dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu nr [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Aktem notarialnym z [...] marca 1988 r., Rep. Nr [...], Skarb Państwa nabył od H. P. niezabudowaną działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, położoną w [...] w dzielnicy [...] przy ulicy [...]. Przy sporządzaniu ww. aktu zastosowano ustawę z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a strony okazały decyzje Prezydenta [...] z [...] grudnia 1976 r., nr [...] i nr [...], o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowy dzielnicy mieszkaniowej "[...]" i zespołu ulic.

Pismem z [...] maja 2008 r. H. P. wystąpił o zwrot wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej aktualnie działkę ew. nr [...] z obrębu [...].

Decyzją z [...] grudnia 2009 r., nr [...], Starosta [...] orzekł o zwrocie przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] grudnia 2009 r.

Wyrokiem z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt. I SA/Wa 1270/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2010 r. oraz decyzję Starosty [...][...] grudnia 2009 r.

Decyzją z [...] grudnia 2011 r., nr [...], Starosta [...] orzekł o zwrocie przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty z [...] grudnia 2011 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], Starosta [...] orzekł o odmowie zwrotu na rzecz H. P. części wywłaszczonej nieruchomości, położonej w [...], Dzielnica [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...], jako część działki nr [...] z obrębu [...], będącej częścią dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył H. P.

Decyzją z [...] listopada 2019 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2018 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 136 ust. 3 oraz art. 137 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) i wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o zwrot nieruchomości jest w pierwszej kolejności ustalenie celu wywłaszczenia, a następnie skonfrontowanie go ze sposobem faktycznego zagospodarowania nieruchomości.

Za prawidłowe uznał Wojewoda ustalenie Starosty, że celem wywłaszczenia części działki ew. nr [...], oznaczonej aktualnie jako działka ew. nr [...], była budowa osiedla mieszkaniowego. Wprawdzie organowi pierwszej instancji nie udało się pozyskać planów realizacyjnych obejmujących powyższy teren, to jednak pozyskał z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęcia lotnicze wykonane w latach 1990, 1997, 2001 i 2005. Organ podniósł, że z wykonanej na zlecenie Starosty opinii uprawnionego fotogrametry z [...] września 2016 r. w przedmiocie interpretacji zdjęć lotniczych z 1997 r., 2001 r. i 2005 r. wynika, że cały teren działki ew. nr [...] stanowił w 1997 i 2011 roku zaplecze budowy dla bloków budowanych na sąsiednich działkach. Urządzenie zaplecza budowy dla wykonawców z miejscem do gromadzenia materiałów budowlanych i barakami dla pracowników, niezbędnego wszak do prowadzenia budowy, w opinii organu, ściśle związanego z celem, na jaki nieruchomość została wywłaszczona, świadczy o realizacji tego celu, jakim była budowa osiedla mieszkaniowego. Ponadto, po uporządkowaniu placu budowy na przedmiotowej działce, położonej pomiędzy dwoma blokami mieszkalnymi, znajdował się trawnik z ciągiem pieszym stanowiący łącznik między ul. [...] i ul. [...], który był elementem osiedla.

Wojewoda przywołał wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądy, że ocenę dotychczasowego wykorzystania nieruchomości i zrealizowania celu wywłaszczenia należy dokonywać na dzień złożenia wniosku o jej zwrot, a nie tylko w chwili orzekania o zwrocie przez organ administracji. W ocenie organu, skutkiem powyższej wykładni art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w obecnym brzmieniu jest uznanie, że skoro w chwili złożenia przez byłych właścicieli wniosku o zwrot nieruchomości cel wywłaszczenia został już na niej zrealizowany, wówczas nie ma podstaw do jej zwrotu, nawet jeśli realizacja celu nastąpiła zdecydowanie później niż przed upływem 10 lat od dnia wywłaszczenia. W przypadku pomyślnej realizacji celu wywłaszczenia przed dniem złożenia wniosku nie jest możliwy zwrot nieruchomości niezależnie od terminu, kiedy ta realizacja nastąpiła. Skoro nieruchomość wywłaszczona przed 27 maja 1990 r. została wykorzystana na cel wywłaszczenia, a zanim to się stało byli właściciele nieruchomości nie złożyli wniosku o zwrot nieruchomości, to prawo byłego właściciela lub jego spadkobierców do żądania zwrotu wygasło z chwilą skutecznej realizacji inwestycji.

Skoro zatem w dniu złożenia wniosku o zwrot ([...] maja 2008 r.), na spornej części nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia (budowa dzielnicy mieszkaniowej "[...]" i zespołu ulic) w postaci posadowienia trawnika i ciągu pieszego, zrealizowanego w ramach budowy osiedla, stanowiącego łącznik pomiędzy ul. [...] i ul. [...], to okoliczność ta, w ocenie Wojewody, stanowi przeszkodę do zwrotu nieruchomości.

Ponadto, Wojewoda wskazał, że z protokołu wizji w terenie przeprowadzonej z udziałem stron w dniu [...] maja 2009 r. wynika, że działka nr [...] od strony zachodniej stanowi w nieznacznej części teren wyłożony kostką Bauma, w pozostałej części teren niezagospodarowany, porośnięty trawą z nasadzeniami.

Odnosząc się do kwestii wyłączenia działki ew. nr [...] z granic objętych ustaleniami decyzji [...], które nastąpiło w dniu [...] maja 1991 r. na mocy decyzji Prezydenta [...] Nr [...], organ podniósł, że z treści decyzji Nr [...] z [...] grudnia 1976 r. wynika, że miejsce i warunki realizacji inwestycji budowlanej, w postaci budowy dzielnicy [...], zostały ustalone zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...], a powyższa decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku [...] Dyrekcji Inwestycji Spółdzielczych. Ponadto, z treści decyzji z [...] maja 1991 r. wynika, że wyłączenie części terenu, w skład którego wchodziła m. in. działka ew. o nr [...], z granic objętych ustaleniami decyzji Nr [...], nastąpiło z powodu likwidacji inwestora zastępczego jakim była [...] Dyrekcja Inwestycji Spółdzielczych. W związku z powyższym konieczne stało się zagospodarowanie tych terenów zgodnie z ich przeznaczeniem ujętym w planie zagospodarowania przestrzennego [...]. Z kolei z treści decyzji Burmistrza Dzielnicy-Gminy [...] z [...] czerwca 1991 r., nr [...], wynika, że na wniosek Spółdzielni Budowy Domów Jednorodzinnych "[...]", na części terenu, w skład którego wchodziła m. in. działka o nr [...], ustalono lokalizację inwestycji budowlanej o znaczeniu lokalnym: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami. Ponadto, z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1982 r., teren objęty tą decyzją położony jest w obrębie obszaru przeznaczonego pod zabudowę wielorodzinną z usługami. W ocenie organu odwoławczego, powyższe bezspornie potwierdza, że sporna nieruchomość była w planach zagospodarowania przestrzennego [...] przeznaczona pod budowę osiedla mieszkaniowego oraz została objęta decyzjami o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej w postaci zabudowy mieszkaniowej. Przedmiotowa nieruchomość została również zagospodarowana pod osiedle mieszkaniowe - zgodnie z celem wywłaszczenia. Wobec powyższego, nie można uznać, że cel określony w decyzji lokalizacyjnej nr [...] z [...] grudnia 1976 r., która stanowiła podstawę wywłaszczenia, nie został nigdy zrealizowany, a podstawa wywłaszczenia upadła z uwagi na wyłączenie działki ew. nr [...] z pierwotnej inwestycji i objęciu jej nową decyzją lokalizacyjną, wydaną po wywłaszczeniu. Wyłączenie to nie było bowiem spowodowane zmianą przeznaczenia nieruchomości, a jedynie likwidacją inwestora. Natomiast w wyniku wydania nowej decyzji Nr [...] z [...] czerwca 1991 r. nie zaistniała jakościowa zmiana przeznaczenia nieruchomości. Była ona bowiem nadal przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową z usługami, zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]. Zmianie uległ jedynie wykonawca inwestycji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] złożył H. P. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 136 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany na ww. nieruchomości przed datą złożenia wniosku o jej zwrot w 2008 r., pomimo że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby w dacie wystąpienia z wnioskiem o zwrot nieruchomości była ona wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia,

2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego wyjaśnienia sprawy i niedostateczne zebranie materiału dowodowego, tj. niepozyskanie planów realizacyjnych dotyczących działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], a także niewyjaśnienie, czy sposób zagospodarowania spornej działki stwierdzony podczas wizji lokalnej w 2009 r. świadczył o realizacji celu wywłaszczenia w sytuacji, gdy stan zagospodarowania działki w tym czasie nie wskazywał na urządzenie na niej zieleni osiedlowej,

3) art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 8, 9, 11 k.p.a. poprzez niezbadanie i niewyjaśnienie czy wyłączenie działki ewidencyjnej nr [...]z decyzji lokalizacyjnej nr [...] decyzją Prezydenta [...] z [...] maja 1991 r. i włączenie ww. działki pod lokalizację nowej inwestycji w dniu [...] czerwca 1991 r. nie powodowało upadku celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na podstawie zgromadzonych w sprawie zdjęć lotniczych opiniowanych przez biegłą B. B. nie można w pełni uznać, że teren widoczny na zdjęciach i porośnięty trawą stanowił osiedlowy trawnik. Nie każda bowiem niezagospodarowana przestrzeń porośnięta trawą stanowi zieleń osiedlową, a tym samym realizację celu wywłaszczenia. W ocenie skarżącego, aby można było mówić o realizacji celu wywłaszczenia polegającego na realizacji osiedla mieszkaniowego, w tym urządzeniu zieleni osiedlowej, konieczne jest aby było to zaplanowane działanie, a nie wyłącznie przypadkowe. Skarżący podkreślił, że zieleń osiedlowa jest to teren urządzony i zagospodarowany, a nie dziko rosnące nasadzenia i przypadkowa trawa.

Skarżący nie podzielił również stanowiska organu, że wyłączenie spornej działki z pierwotnej decyzji lokalizacyjnej stanowiącej podstawę wywłaszczenia i włączenie jej do nowej decyzji lokalizacyjnej wydanej po wywłaszczeniu świadczy o kontynuacji celu wywłaszczenia. W ocenie skarżącego, to właśnie decyzja lokalizacyjna nr [...] stanowiła podstawę wywłaszczenia. W tej sytuacji określona w decyzji lokalizacyjnej z [...] maja 1991 r. podstawa wywłaszczenia upadła i cel wywłaszczenia nigdy nie został osiągnięty. Nie można podzielić stanowiska organu, ze na skutek nowej decyzji lokalizacyjnej zmienił się wyłącznie inwestor, nie zaś cel wywłaszczenia. Nowa decyzja lokalizacyjna jest bowiem nowym aktem prawnym i nowym zdarzeniem prawnym. Zatem, nawet jeśli dotyczy tego samego terenu nie była podstawą wywłaszczenia dokonanego na podstawie decyzji nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z [...] października 2020 r. uczestnik postępowania Miasto [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2018 r. o odmowie zwrotu, na rzecz H. skarżącego, części wywłaszczonej nieruchomości, położonej w [...], Dzielnica [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...], jako część działki nr [...] z obrębu [...], będącej częścią dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu nr [...].

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.; dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą z 21 sierpnia 1997 r.").

Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części jeżeli, stosownie do art. 137 ustawy, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej.

Art. 137 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Z powyższego wynika, że podstawowym obowiązkiem organu przy rozpoznaniu żądania zwrotu nieruchomości jest w pierwszej kolejności ustalenie celu wywłaszczenia, a następnie zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, przy czym cel wywłaszczenia musi być precyzyjnie ustalony. Ponadto, wystąpienie choćby jednej z przesłanek zbędności nieruchomości nakazuje organowi uznać tę nieruchomość za zbędną na cel wywłaszczenia, co w konsekwencji oznacza możliwość jej zwrotu.

W orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczącym ustalania celu wywłaszczenia słusznie przyjmuje się, że rozstrzygające znaczenie dla ustalenia celu wywłaszczenia ma dokumentacja odnosząca się do planów inwestycyjnych na wywłaszczanej nieruchomości istniejąca w dacie wydania aktu wywłaszczeniowego (i w nim powołana). W orzecznictwie tym sformułowano również trafny pogląd, że w przypadku realizacji osiedla mieszkaniowego, o wykorzystaniu na cel wywłaszczenia świadczy nie tylko zabudowanie budynkami mieszkaniowymi, ale także wszelkimi innymi obiektami, które są potrzebne dla osiedla (por. wyrok NSA z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2600/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza realizacji celu wywłaszczenia nie może bowiem abstrahować od kontekstu funkcjonalnego z daty wywłaszczenia nieruchomości, w tym od specyfiki wieloletnich inwestycji mieszkaniowych, które nie ograniczają się tylko do wzniesienia budynków, ale obejmują także budowę pozostałej infrastruktury życia codziennego na osiedlu mieszkaniowym, w tym parkingów, placów sportowych czy zieleni towarzyszącej (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1519/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie żądanie zwrotu dotyczyło działki ewidencyjnej, która wchodziła w skład nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], nabytą na własność Skarbu Państwa na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 1988 r. (Rep. Nr [...]). Przy powołanym akcie notarialnym okazano decyzje o lokalizacji szczegółowej nr [...] i nr [...] z [...] grudnia 1976 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowy dzielnicy mieszkaniowej "[...]" i zespołu ulic. Wobec treści ww. aktu notarialnego, prawidłowo ustaliły organy, że celem wywłaszczenia części działki ew. nr [...], oznaczonej aktualnie jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], była budowa osiedla mieszkaniowego.

Z akt sprawy wynika, że w celu ustalenia czy na spornej nieruchomości został zrealizowany powyższy cel wywłaszczenia organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe. Jednakże, pomimo starań Staroście nie udało się pozyskać planów realizacyjnych obejmujących sporny teren (por. pisma Urzędu [...] z: [...] grudnia 2008 r. (t-III, k-45), [...] października 2017 r. (tom II akt adm., k-54), [...] listopada 2016 r. (tom V akt adm., k-48) i [...] lutego 2018 r. (tom V akt adm., k-81) oraz pisma Archiwum Państwowego w [...] z: [...] marca 2017 r. (tom V akt adm., k-57) i [...] listopada 2016 r. nr 0-GM.6341.462.2016 (tom V akt adm., k-47). Wobec powyższego, dla potrzeb postępowania dowodowego organ pierwszej instancji pozyskał z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęcia lotnicze wykonane w latach 1990, 1997, 2001 i 2005, a następnie zlecił ich analizę uprawnionemu fotogrametrze. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii fotogrametry z [...] września 2016 r. wynika, że zarówno na dzień [...] maja 1997 r. jak i w 2001 roku działka ewidencyjna o numerze [...] stanowiła jedynie zdewastowany teren. Natomiast na powiększonym fragmencie zdjęcia lotniczego numer [...] wykonanego [...] maja 2005 r. odfotografowana została znacząca część już kompleksowo urządzonego osiedla mieszkaniowego wraz z ulicami, chodnikami, parkingami i zielenią miejską. Na działce ewidencyjnej numer [...] znajdował się wówczas jedynie trawnik jakich wiele zostało odfotografowanych w tej części osiedla. Mając powyższe na uwadze, we wnioskach zawartych w ww. opinii uprawniony fotogrametra stwierdził, że co najmniej od [...] maja 2005 r. na opiniowanej działce ewidencyjnej znajdował się osiedlowy trawnik.

W ocenie Sądu, powyższy materiał dowodowy w postaci opinii fotogrametry i pozyskanych zdjęć lotniczych z lat 1990, 1997, 2001 i 2005 potwierdza, że w dniu złożenia wniosku o zwrot (tj. w dniu 20 maja 2008 r.) objęta żądaniem zwrotu nieruchomość była wykorzystywana jako element infrastruktury osiedla mieszkaniowego w postaci zieleni osiedlowej. Tym samym, zawarta w skardze argumentacja, że na podstawie zdjęć lotniczych opiniowanych przez fotogrametrę nie można w pełni uznać, że teren widoczny na zdjęciach i porośnięty trawą stanowił osiedlowy trawnik stanowi w istocie polemikę z opinią uprawnionego fotogrametry i zawartymi w niej wnioskami. Z tego powodu argumentacja ta nie mogła mieć wpływu na prawidłowość oceny organów o realizacji na spornym gruncie elementów infrastruktury osiedla mieszkaniowego. Prawidłowości tej oceny nie podważają również wyniki wizji w terenie przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r. z udziałem stron. Z protokołu ww. wizji wynika bowiem, że działka nr [...] od strony zachodniej stanowi w nieznacznej części teren wyłożony kostką Bauma, w pozostałej części teren niezagospodarowany, porośnięty trawą z nasadzeniami.

Wobec powyższego, zasadnie uznały organy, że na objętym żądaniem zwrotu terenie zrealizowano cel wywłaszczenia (budowa dzielnicy mieszkaniowej "[...]" i zespołu ulic) w postaci elementów osiedla mieszkaniowego, co stanowi przeszkodę do zwrotu spornej nieruchomości. W tej sytuacji Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 136 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Analiza akt sprawy potwierdza, że organ pierwszej instancji wystąpił do licznych archiwów i urzędów celem pozyskania istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentacji, w tym planów realizacyjnych, ale planów tych nie udało się jednak odnaleźć (por. pisma Urzędu [...] z [...] grudnia 2008 r., [...] października 2017 r. i [...]lutego 2018 r., pismo Urzędu [...] Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego z [...] listopada 2016 r., pismo Archiwum Państwowego w [...] z [...] marca 2017 r. oraz pismo Archiwum Państwowego w [...] Oddział w [...] z [...] listopada 2016 r.). Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącego, w toku postępowania dowodowego organy ustaliły sposób zagospodarowania spornego gruntu oraz odniosły sposób jego zagospodarowania do celu wywłaszczenia. Ponadto, w zaskarżonych rozstrzygnięciach organy zawarły szczegółową argumentację, dlaczego uznały, że sporna nieruchomość została użyta zgodnie z celem wywłaszczenia. Organy wyjaśniły również podstawę prawną wydanych decyzji.

Za chybiony Sąd uznał również zarzut niewyjaśnienia przez organy kwestii upadku celu wywłaszczenia spornej nieruchomości wobec wyłączenia objętej żądaniem zwrotu działki z pierwotnej inwestycji i objęcia tego gruntu nową decyzją lokalizacyjną wydaną po wywłaszczeniu. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] grudnia1976 r., decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 1991 r. oraz decyzji Burmistrza Dzielnicy – Gminy [...] nr [...] z [...] czerwca 1991 r., jednoznacznie bowiem wynika, że wywłaszczona część nieruchomości, oznaczona aktualnie jako działka ew. nr [...], w planach zagospodarowania przestrzennego [...] była przeznaczona pod budowę osiedla mieszkaniowego i została objęta decyzjami o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej w postaci zabudowy mieszkaniowej. Ponadto, przedmiotowa nieruchomość, co wynika z zebranego materiału dowodowego, została zagospodarowana pod osiedle mieszkaniowe, co było zgodne z celem wywłaszczenia. Wobec powyższego, prawidłowo przyjął organ odwoławczy, że w wyniku wydania nowej decyzji lokalizacyjnej, wydanej po wywłaszczeniu (nabyciu) nieruchomości, nie doszło do jakościowej zmiany przeznaczenia spornego gruntu. Nadal był on bowiem przeznaczony, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pod zabudowę mieszkaniową z usługami, a zmianie uległ jedynie wykonawca inwestycji. W tej sytuacji za niezasadny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).