Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk-Szczerba po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1575/19 w sprawie ze skargi I. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 4 października 2019 r. nr WINB-WOA.7722.204.2019.KK w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie nałożenia kary za przystąpienie do nielegalnego użytkowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz I. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1575/19, oddalił skargę I. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 października 2019 r., nr WINB-WOA.7722.204.2019.KK, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie nałożenia kary za przystąpienie do nielegalnego użytkowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) postanowieniem z dnia 29 lipca 2019 r., nr 246/2019, na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186, zwana dalej: "Pr.bud.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), wymierzył I.[...]sp. z o.o. z siedzibą w Z. (Spółka) karę w wysokości 187.500 złotych za przystąpienie do użytkowania budynku salonu oraz serwisu samochodów osobowych i dostawczych z naruszeniem przepisów art. 55 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 ust. 2 Pr.bud.

W dniu 19 sierpnia 2019 r. do PINB wpłynęło zażalenie Spółki na powyższe postanowienie.

W dniu 5 września 2019 r. do PINB wpłynęło datowane na dzień 2 września 2019 r. pismo Spółki, oznaczone jako "wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, wyjaśnienie do zawiadomienia o uchybieniu terminu". W jego treści Spółka wniosła o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zażalenia, z uwagi na fakt, że uchybienie nie nastąpiło z jej winy, ale zostało spowodowane błędnym doręczeniem postanowienia PINB z dnia 29 lipca 2019 r. Zdaniem skarżącej Spółki zostało ono w dniu 5 sierpnia 2019 r. doręczone do firmy G. [...] sp. z o.o. i odebrane przez zatrudnioną tam panią K. P., która prowadzi działalność w tym samym budynku, pod tym samym adresem co Spółka, a następnie grzecznościowo przekazane w dniu 6 sierpnia 2019 r. Tym samym postanowienie to nie zostało skutecznie doręczone i nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia zażalenia. Do czasu doręczenia zawiadomienia z dnia 21 sierpnia 2019 r., a więc do dnia 26 sierpnia 2019 r. Spółka w ogóle nie wiedziała o jakimkolwiek uchybieniu terminu do złożenia zażalenia.

Kolejnym pismem z dnia 4 września 2019 r. Spółka wyjaśniła, iż doręczenie postanowienia PINB z dnia 29 lipca 2019 r. nie może być uznane za skuteczne także z tego powodu, że w dniu 25 lipca 2019 r., a więc jeszcze przed jego wydaniem, doszło do zmiany siedziby i adresu skarżącej Spółki z Z. na R., ul. [...]. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone pod stary i nieaktualny adres. W świetle art. 45 k.p.a., doręczenie niemiało miejsca w siedzibie Spółki, ani też nie nastąpiło do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. Powyższa okoliczność uzasadnia przyjęcie do rozpoznania zażalenia jako złożonego w terminie, przywrócenia terminu do złożenia zażalenia lub uznania, że postanowienie w ogóle nie zostało doręczone i z tego powodu nie rozpoczął się bieg do wniesienia zażalenia.

Pismem z dnia 18 września 2019 r. Spółka przedłożyła oświadczenie K. P. oraz podtrzymała swoje stanowisko, iż doręczenie postanowienia PINB nie może być uznane za skuteczne z tego powodu, iż nie nastąpiło do rąk Spółki.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 4 października 2019 r., na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 29 lipca 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WINB podał, że zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Jak wynika z analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżone postanowienie PINB z dnia 29 lipca 2019 r. zostało doręczone Spółce w dniu 5 sierpnia 2019 r. (poniedziałek). Termin do złożenia zażalenia mijał w dniu 12 sierpnia 2019 r. (poniedziałek). Zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe; 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym; 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Przedmiotowe zażalenie zostało nadane w placówce operatora wyznaczonego - Poczty Polskiej S.A. - w dniu 13 sierpnia 2019 r. (wtorek), tj. po upływie 7-dniowego terminu. Wobec powyższego nie można uznać zażalenia za wniesione w terminie. Organ odwoławczy przywołał treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie spełniono wszystkich przesłanek, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Przede wszystkim wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia złożono po upływie siedmiodniowego terminu, który nie ulega przywróceniu. Nawet więc gdyby skarżącej Spółce nie można było przypisać zawinienia w uchybieniu terminu (z powodu, jak argumentowano, doręczenia postanowienia do rąk niewłaściwej osoby), to uchybiła ona także terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zażalenie na postanowienie wysłane zostało w dniu 13 sierpnia 2019 r., stąd należy przyjąć, iż najpóźniej w tym dniu ustały przyczyny uchybienia terminowi. Od tej daty zatem należałoby liczyć 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie zażalenia. Taki wniosek jednak złożony został dopiero w piśmie Spółki z dnia 2 września 2019 r. W ocenie WINB, nie można także uznać, że postanowienie w ogóle nie zostało doręczone i nie rozpoczął się bieg do wniesienia zażalenia. Bezsprzecznie bowiem postanowienie zostało doręczone najpóźniej w dniu 6 sierpnia 2019 r. (na co wskazuje w pismach sama skarżąca Spółka), jego odbiór zaś został pokwitowany z wcześniejszą datą 5 sierpnia 2019 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie WINB z dnia 4 października 2019 r. złożyła Spółka zarzucając naruszenie: art. 58 § 1 w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 29 lipca 2019 r. z uwagi na wadliwe doręczenie tego postanowienia; art. 58 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Spółka uchybiła siedmiodniowemu terminowi na złożenie wniosku o przywrócenie terminu; art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie nie ustalenia dokładnej daty i okoliczności faktycznego przekazania postanowienia PINB z dnia 29 lipca 2019 r. Spółce; art. 45 k.p.a. poprzez uznanie dokonanego w dniu 5 sierpnia 2019 r. doręczenia do rąk K. P. za skuteczne, mimo że osoba ta nie jest przedstawicielem, pracownikiem ani podmiotem w jakikolwiek inny sposób umocowanym do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej Spółki, a w rzeczywistości pod tym samym adresem prowadzi jedynie działalność innego przedsiębiorstwa (G. [...] sp. z o.o.). Spółka podniosła, że wszyscy uczestniczący w sprawie przedstawiciele i reprezentanci pozostawali w przekonaniu do dnia otrzymania pisma PINB z dnia 21 sierpnia 2019 r., że postanowienie PINB z dnia 29 lipca 2019 r. zostało otrzymane w dniu 6 sierpnia 2019 r.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę, wskazał, że w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym postanowieniu i ocenia je jako prawidłowe oraz wyczerpujące, przyjmując je za własne. Sąd nadmienił także, że prowadzone z udziałem Spółki postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 27 czerwca 2019 r. na podstawie zawiadomienia nr PINB.5121.9.2019, już w tym urzędowym dokumencie znajduje się prawidłowe pouczenie zawarte w treści art. 41 k.p.a. W drugim jego zdaniu w sposób jednoznaczny przywołano unormowanie, iż w razie zaniedbania obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o zmianie adresu doręczanie pism pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Okoliczność ta jest istotna z uwagi na zmodyfikowane w tym zakresie stanowisko skarżącej Spółki, które nie znajduje uzasadnienia, ani też nie usprawiedliwia uchybienia terminu do złożenia zażalenia. Sąd zauważył, że postanowienie PINB zostało prawidłowo doręczone Spółce na adres przez nią wskazany. Analiza akt administracyjnych nie wykazała, aby Spółka poinformowała o zmianie bądź nowej siedzibie. Zdaniem Sądu, zasadnie WINB ocenił, że skarżąca Spółka nie spełniła koniecznego dla przywrócenia terminu kryterium braku winy. Wyjaśnił, że wynikający z art. 58 § 1 k.p.a. obowiązek uprawdopodobnienia braku winy oznacza stworzenie w świadomości organu orzekającego w sprawie przekonania o prawdopodobieństwie danego faktu. To strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, niemożliwej do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej. Odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. A contrario, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Strona wnioskująca o przywrócenie terminu zobowiązana jest do uprawdopodobnienia dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu tymczasem właśnie co najmniej lekkie niedbalstwo zaistniało w postępowaniu skarżącej Spółki.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia postanowienia WINB z dnia 4 października 2019 r., pomimo że zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 w zw. z art. 59 § 2 k.p.a., mimo ziszczenia się przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu, w tym braku zawinienia po stronie skarżącej i pomimo wadliwego doręczenia skarżącej samego postanowienia, a więc pomimo wydania go z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia postanowienia z dnia 4 października 2019 r., pomimo naruszenia przy jego wydawaniu art. 58 § 2 k.p.a. i przyjęcia, że skarżąca uchybiła siedmiodniowemu terminowi na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, a więc pomimo wydania go z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia postanowienia WINB z dnia 4 października 2019 r., pomimo naruszenia przy jego wydawaniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zakresie w jakim organ nie ustalił dokładnie daty i okoliczności faktycznego doręczenia skarżącej postanowienia PINB z dnia 29 lipca 2019 r., a więc pomimo wydania go z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia postanowienia WINB z dnia 4 października 2019 r., pomimo naruszenia przy jego wydawaniu art. 45 k.p.a., poprzez uznanie doręczenia postanowienia PINB z dnia 29 lipca 2019 r. w dniu 5 sierpnia 2019 r. do rąk K. P. za skuteczne wobec skarżącej, mimo że K. P. nie jest przedstawicielem, pracownikiem, ani podmiotem w jakikolwiek inny sposób umocowanym do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej, a więc pomimo wydania go z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy;

e) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie w jakim Sąd w ogóle nie rozpoznał podnoszonej w skardze kwestii wadliwości doręczenia postanowienia PINB z dnia 29 lipca 2019 r. w dniu 5 sierpnia 2019 r. do rąk K. P., a więc osoby nieuprawnionej w żaden sposób do odbioru pism przez skarżącą, a skoncentrował weryfikację zaskarżonego postanowienia WINB z dnia 4 października 2019 r. jedynie na ocenie braku dochowania należytej staranności przez skarżącą w ewentualnym uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy w części uznać za uzasadnione. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że rozpatrywana sprawa dotyczy wyłącznie kwestii przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Warunki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej zostały sformułowane w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Z przytoczonych unormowań wynika, że są cztery przesłanki przewrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, które muszą być spełnione łącznie, tj.: brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie 7-dniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której został ustanowiony określony termin procesowy.

Warunkiem, który musi być spełniony w pierwszej kolejności, aby w ogóle możliwe było badanie okoliczności podniesionych we wniosku i ewentualne przywrócenie uchybionego terminu, jest złożenie żądania w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, na co słusznie zwrócił uwagę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oceniając spełnienie wymienionej przesłanki WINB uznał, że doszło w sprawie do uchybienia terminu 7-dniowego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Zdaniem organu, z uwagi na to, że zażalenie na postanowienie wysłane zostało w dniu 13 sierpnia 2019 r., należy przyjąć, iż najpóźniej w tym dniu ustały przyczyny uchybienia terminowi. Od tej daty zatem należałoby liczyć 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Taki wniosek złożony jednak został dopiero w piśmie Spółki z dnia 2 września 2019 r. Powyższego stanowiska, na podstawie ustaleń poczynionych w sprawie, nie można zaakceptować. W świetle art. 58 § 2 k.p.a. datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że Spółka wnosząca zażalenie w dacie jego składania tj. w dniu 13 sierpnia 2019 r. miała świadomość (wiedzę) o uchybieniu terminu do jego złożenia. Nie wynika to z treści zażalenia, ani innych okoliczności ustalonych w sprawie. Tym samym, jak wyżej powiedziano, należało ustalić w jakiej dacie strona dowiedziała się o tym, że uchybiła terminowi do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu, strona podała, że o jego uchybieniu dowiedziała się w dniu 26 sierpnia 2019 r. z treści pisma zawiadamiającego o uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. W aktach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], znajduje się pismo skierowane do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2019 r. zawierające informację o przekazaniu akt sprawy wraz z zażaleniem do organu II instancji, w którym podano także, że zażalenie Spółki zostało złożone z uchybieniem terminu (k. 41 akt PINB). Z treści tego pisma wynika także, że zostało ono przesłane do wiadomości Spółki. W aktach sprawy brak jest jednak dowodu jego doręczenia. Przy wymienionym piśmie znajduje się jedynie potwierdzenie odbioru pisma z aktami przez organ II instancji. Jeżeli zatem nie byłoby możliwości ustalenia, że omawiane pismo zostało doręczone Spółce w dacie wcześniejszej niż 26 sierpnia 2019 r., to należałoby przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia został złożony z zachowaniem terminu 7-dniowego określonego w art. 58 § 2 k.p.a. Tym samym, błędne byłoby stanowisko organu orzekającego w sprawie, o uchybieniu wymienionemu terminowi. Podkreślić jednocześnie należy, że kwestia braku zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu była zasadniczą przyczyną odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Wynika to jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, przytoczonego już wyżej, w którym organ wprost napisał, że "Nawet gdyby skarżącej nie można było przypisać zawinienia w uchybieniu terminu (z powodu, jak argumentowano, doręczenia postanowienia do rąk niewłaściwej osoby), to uchybiła ona także terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia". Kwestia zawinienia w uchybieniu terminu nie była zatem szerzej omówiona w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym oddalenie przez Sąd I instancji skargi na powyższe postanowienie nastąpiło z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 2, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy w tym miejscu zauważyć, że oddalając skargę Sąd I instancji skupił się na ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, z uwagi na niepoinformowanie organu przez Spółkę o zmianie adresu do doręczeń, co w zasadzie nie było oceniane przez organ orzekający w sprawie. Rozważania te były przedwczesne, a nadto, Sąd I instancji nie powinien w tym zakresie wyręczać organu. Nie odniósł się natomiast do kwestii podstawowej, jaką było zachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wyrażając się ogólnie, że akceptuje ustalenia i rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak również, nie ocenił i nie rozważył kwestii prawidłowości doręczenia postanowienia do rąk osoby nieuprawnionej.

Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej byłoby przedwczesne wobec braku pełnych rozważań w zakresie pozostałych przesłanek przywrócenia terminu w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpoznając sprawę, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dokona w pierwszej kolejności ustaleń, w jakim rzeczywiście terminie Spółka dowiedziała się o tym, że uchybiła terminowi do złożenia zażalenia, a co za tym idzie, czy zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, uwzględniając przedstawione wyżej stanowisko, co do sposobu ustalenia początkowej daty biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Następnie, jeżeli okaże się, że termin został zachowany, oceni spełnienie pozostałych przesłanek koniecznych do przywrócenia uchybionego terminu.

Mając na uwadze, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 58 § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.