Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 13 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 marca 2022 roku nr SKO.4121.26.2022 w przedmiocie odmowy wpisania do ewidencji egzaminatorów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2022 roku Nr 1/E/2022, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz A. B. kwotę 200zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 8 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 stycznia 2022 r. w sprawie odmowy wpisania A. B. do ewidencji egzaminatorów.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Marszałek Województwa Łódzkiego wpisał A. B. do ewidencji egzaminatorów nadając mu numer ewidencyjny E-290.

Wyrokiem z 17 października 2016 r. w sprawie sygn. akt: [...] - prawomocnym od 10 maja 2017 r. - Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi uznał A. B. za winnego popełnienia czynu stypizowanego w art. 229 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks Karny (Dz. U. z 2021 r., poz. 2345 ze zm., dalej k.k.).

Decyzją z 26 marca 2019 r. Marszałek Województwa Łódzkiego, stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 58 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021r., poz. 1212 ze zm.) - dalej "u.k.p.", skreślił A. B. z ewidencji egzaminatorów w związku z popełnieniem przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

5 stycznia 2022 r. A. B. wystąpił z wnioskiem o wpis do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Łódzkiego.

Decyzją z 24 stycznia 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego odmówił wpisania A. B. do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Łódzkiego w zakresie prawa jazdy kategorii A i B. W ocenie organu strona nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, bowiem w przeszłości dopuścił się przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. Popełnione przestępstwo pomimo zatarcia skazania spowodowało utratę zaufania do strony jako przyszłego egzaminatora z uwagi na brak gwarancji należytego wykonywania obowiązków na tym stanowisku.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. wskazał, iż organ I instancji oparł się wyłącznie na fakcie jego skazania, podczas gdy przedmiotowe skazanie uległo zatarciu z mocy prawa (art. 106 k.k.), wobec czego skazanie to uważa się za niebyłe. Organ nie poczynił żadnych ustaleń co do aktualnej postawy wnioskodawcy. Podkreślił, że czyn za który został skazany miał miejsce w 2003 roku, a więc 19 lat temu od tego czasu wnioskodawca nie wszedł w konflikt z prawem, nie popełnił także przestępstw czy istotnych wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, a w światle prawa jest osobą niekaraną.

Przywołaną na wstępie decyzją z 8 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 stycznia 2022 r. Organ odwoławczy, przytaczając art. 58 ust. 1 i ust. 2 u.k.p., podkreślił, że podstawę odmowy wpisu strony do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Łódzkiego stanowi brak spełnia przesłanki określonej w art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., tj. nie dawanie rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków.

Kolegium wyjaśniło, iż ustawodawca formułując wymogi dla kandydata na egzaminatora wprowadził m.in. dwa odrębne wymagania, tj.: dawanie rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków oraz nie bycia skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za: a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka, e) przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Powyższe oznacza, iż każda z tych przesłanek podlega odrębne analizie, a fakt nie bycia skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za ww. przestępstwa w żadnym stopniu nie oznacza, iż wnioskodawca daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

Kolegium podniosło, iż rękojmia należytego wykonywania obowiązków egzaminatora jest pojęciem znacznie szerszym niż pojęcie "bycia niekaranym" użyte w art. 58 ust. 1 pkt 9 (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2012 r.; sygn. akt: VII SA/Wa 432/12), zaś niespełnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych wart. 58 ust. 1 pkt 1-9 (a więc również pkt 1 czy też pkt 8) obliguje Marszałka Województwa do odmówienia - w drodze decyzji administracyjnej - wpisu do ewidencji egzaminatorów.

W ocenie organu odwoławczego wydany przez Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi 17 października 2016r. wyrok (sygn. akt: [...]) uznający A. B. za winnego popełnienia czynu z art. 229 § 3 k.k., pomimo zatarcia skazania w tym zakresie, ewidentnie rzutuje na niespełnienie przez wnioskodawcę przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., tj. dawania rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, na którą składa się całokształt jego cech charakteru i właściwości osobistych, których suma daje gwarancję, że będzie wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie.

Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył A. B. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. poprzez uznanie, że jednokrotne zachowanie mające miejsce 18 lat wcześniej uprawniało do przyjęcia braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora;

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia zgodnie z zasadą oficjalności z urzędu przez organ dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Skarżący podniósł, iż rzeczywiście został skazany za czyn popełniony w 2003 r. W ocenie strony jest to jednak bardzo odległy okres, który nie może rzutować na całe życie. Skarżący odbył karę za wskazany czyn i od tamtej pory nie wszedł w konflikt z prawem. Jego postawa społeczna jest prawidłowa i pożądana. Skarżący respektuje wszystkie przepisy obowiązującego prawa. Tymczasem organy obu instancji nie dokonały żadnych czynności wyjaśniających, nie przeprowadziły żadnego postępowania, oparły się wyłącznie na fakcie uprzedniego skazania, które w dacie orzekania uległo zatarciu. Zastosowanie przedmiotowego przepisu w zaskarżonej decyzji w ocenie skarżącego stanowi nadużycie prawa. Organy administracyjne opierając się wyłącznie na fakcie uprzedniego skazania osiągnął efekt z art. 58 ust. 1 pkt 9 u.k.p, nie stosując go. Takie działanie stanowi jasny obraz stygmatyzacji skarżącego, która nie ma żadnej podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego w sytuacji gdyby ustawodawca nie dopuszczał w ogóle możliwości wpisania osoby uprzednio skazanej do ewidencji egzaminatorów zapewne zawarłby takie zastrzeżenie w art. 58 ust. 1 pkt 9 u.k.p. Takiego zastrzeżenia jednak brak co jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zatarcia skazania ustawodawca nie dopuszcza automatycznego i bezwzględnego stosowania art. w art. 58 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. W zaskarżonej decyzji organ nie wskazał innych przyczyn utraty rękojmi przez skarżącego niedotyczących czynu z 2003 r. Skarżący podkreślił, iż od popełnienia zarzucanego mu czynu upłynęło 19 lat. Nie posiadał wówczas uprawnień egzaminatora, a skazanie uległo zatarciu. W ocenie skarżącego całokształt jego cech charakteru i właściwości osobiste dają gwarancję, że będzie wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie. Posiada bowiem szeroką wiedzę z zakresu przepisów ruchu drogowego, także zasad nieskodyfikowanych, ale mających istotny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Poszanowanie tych zasad jest dla skarżącego priorytetem i szerzy przedmiotową wiedzę w ramach swoich możliwości. Brak jest więc podstaw do twierdzenia, że obowiązki egzaminatora wykonywane byłby przez skarżącego nierzetelnie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3).

Przedmiotem oceny sądu w tym postepowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 8 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 stycznia 2022 r. w sprawie odmowy wpisania skarżącego do ewidencji egzaminatorów. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przez organ przepisy, sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy przywołanej na wstępie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 58 ust. 1 pkt 8 i 9 u.k.p., który statuuje określone wymagania i kwalifikacje egzaminatorów na prawo jazdy, funkcję tę może pełnić osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. Ponadto nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka, przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności.

Przepisy ustawy nie konstruują prawnej definicji pojęcia "rękojmia należytego wykonywania obowiązków", jego znaczenie i zakres zostało jednak utrwalone – na co słusznie powołują się organy - w dorobku sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądów, odnoszącym się do obowiązujących na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) analogicznych regulacji prawnych dotyczących wymagań, co do posiadanych przez egzaminatorów kwalifikacji, podnosi się, że zakresu znaczeniowego zwrotu: "daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków", jak też samego pojęcia "rękojmia", należy poszukiwać na gruncie definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN, według którego "rękojmia" to "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Na "rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" składa się zatem całokształt jego cech charakteru i właściwości osobistych egzaminatora, których suma daje gwarancję, że będzie on wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie. Rękojmię, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., może zatem zapewniać jedynie osoba bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków, poprzez gwarancję posiadania zarówno odpowiednich kwalifikacji zawodowych, jak też odpowiednich predyspozycji etyczno-moralnych. Obowiązki egzaminatora mają bowiem szczególny charakter, wiążą się z wymogiem pryncypialnej postawy, której cechą jest m.in. bezwzględne poszanowanie prawa. Uzasadnione jest z tego powodu stosowanie surowych kryteriów oceny osób, które ubiegają się o wpis do ewidencji egzaminatorów. Przy ocenie zatem "rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora" liczy się dotychczasowa postawa kandydata na egzaminatora, która wespół z osiągniętymi kwalifikacjami zawodowymi winna dawać przekonanie o należytym wykonywaniu przezeń swoich obowiązków. W szczególności cechy osobiste kandydata, potwierdzone jego dotychczasowym postępowaniem, winny wykluczać obawy o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 395/01; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 625/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej CBOSA).

W kontrolowanej sprawie organy obu instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powołały się na wyrok z 17 października 2016 r. Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie sygn. akt: [...] na mocy którego A. B. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 229 § 3 k.k. , tj. przestępstwa łapownictwa. Przy czym, na co w toku postępowania wskazywał skarżący i co w sposób niebudzący wątpliwości wynika z akt kontrolowanej sprawy, skazanie to uległo zatarciu na podstawie z art.106 k.k. Zgodnie z art. 106 k.k .z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Instytucja zatarcia skazania wprowadza fikcję prawną polegającą na tym, że skazanie uważa się za niebyłe, czego skutkiem jest usunięcie wpisu o skazaniu z Krajowego Rejestru Karnego. Instytucja ta ma na celu eliminację trwałego charakteru negatywnych następstw skazania (a głównie efektu stygmatyzacji) i umożliwienie sprawcy powrotu do pełnoprawnego funkcjonowania w społeczeństwie (por. Bogdan (w:) Zoll I, s. 1269). Skazanie zatarte nie może rodzić żadnych konsekwencji prawnych ani ograniczać praw osoby, której skazanie uległo zatarciu. Osoba taka może twierdzić, że nie była karana, a wszelkie informacje o jej karalności winny być usunięte z dokumentów, w których je zamieszczono (Marek [Mozgawa], Komentarz, s. 294)."

W rozstrzyganej sprawie organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach podkreślały, że skarżącemu odmówiono wpisania do ewidencji egzaminatorów nie z powodu skazania prawomocnym wyrokiem za popełnione przestępstwo o czym stanowi art. 58 ust. 1 pkt 9 tej u.k.p., lecz w oparciu o art. 58 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, bowiem w opinii organów nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. W ocenie organów dopuszczenie się przez skarżącego przestępstwa polegającego na obietnicy korzyści majątkowej złożonej pełniącemu funkcję publiczną egzaminatorowi wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego pomimo zatarcia skazania ewidentnie rzutuje na niespełnienie przez skarżącego przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p.

W tym miejscu podkreślić należy, że prawo do wykonywania zawodu zaufania publicznego jakim jest zawód egzaminatora na prawo jazdy powstaje z chwilą dokonania wpisu do ewidencji egzaminatorów. Wpis ten uwarunkowany jest spełnieniem określonych art. 58 ust. pkt 1-9 u.k.p.. wymogów, przy czym ich katalog ma charakter wyczerpujący. Podstawą odmowy wpisu do ewidencji egzaminatorów zgodnie z art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. a u.k.p. jest niespełnienie wymagań o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9 u.k.p. Zdaniem sądu przyjęcie, że popełnienie przez osobę wnioskującą o wpis do rejestru egzaminatorów określonych przestępstw, wyklucza w sposób absolutny przymiot dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora określony w art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. lub czyni badanie spełnienia tej przesłanki zbędnym, winien wynikać wprost z ustawy i nie mógł być wyinterpretowany przez organ na podstawie nieostrego sformułowania omawianego przepisu.

W ocenie sądu organy w sposób nieprawidłowy uznały, że sytuacja ukarania skarżącego za popełnione przestępstwo stanowi sama w sobie wystarczającą okoliczność uzasadniającą twierdzenie o braku dawania przez stronę rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Nie można bowiem wykluczyć, że skoro od popełnienia przez stronę przestępstwa upłynęło 19 lat to w tak długim okresie czasu jego postawa uległa takiej zmianie, która pozwala znieść negatywne skutki związane z uprzednim popełnieniem czynu zabronionego. Zatem ocena dawania przez stronę rękojmi należytego wykonywania zawodu egzaminatora winna być dokonana z uwzględnieniem jego postawy w dłuższej perspektywie czasowej, ze szczególnym uwzględnieniem okresu poprzedzającego złożenie wniosku i zachowania strony po skazaniu i odbyciu kary. Stanowisko przyjęte przez organy w tym postępowaniu, w sposób nieuprawiony, w zasadzie dożywotnio, wyklucza dla strony możliwość wykonywania zawodu egzaminatora na prawo jazdy naruszając tym samym gwarantowaną art. 65 ust. 1 Konstytucji wolność wykonywania zawodu. Norma art. 65 ust. 1 Konstytucji z jednej strony wskazuje na powszechne prawo wyboru i wykonywania zawodu, z drugiej zaś statuuje, iż wyjątki od tej zasady winny być określone ustawowo. Wyjątki takie winny być sformułowane w sposób jednoznaczny i kategoryczny. Nie mogą być domniemywane, zaś w razie wątpliwości wykładnia takich wyjątków nie może mieć charakteru rozszerzającego.

W ocenie sądu, wadliwa, rozszerzająca wykładnia art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. doprowadziła do istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organ orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia przede wszystkim stanu sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Istotą postępowania administracyjnego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem obowiązujących przepisów materialno-prawnych. W toku tego postepowania na organach ciąży obowiązek wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a) a także jego oceny zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (art. 80 K.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Sąd podkreśla, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi naruszyło w ocenie sądu art. 107 § 3 k.p.a. w kontrolowanej decyzji organ w ogóle nie ocenił i nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącego dowodów na poparcie tezy, że od wielu lat przestrzega obowiązującego prawa, posiada wszechstronną wiedzę i praktykę z zakresu szkolenia kandydatów na kierowców, a jego postawa jako instruktora nauki jazdy jest bez zarzutu. Pominięcie w ocenie przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p. wieloletniego okresu jaki nastąpił po czasie zachowań zabronionych, pozbawiło skarżącego prawa zobiektywizowanej oceny jego aktualnej postawy, która mimo nagannego zachowania z przeszłości, mogła przecież ulec radykalnej nawet zmianie (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 2647/14, wyrok NSA z 17 listopada 2017 r sygn. akt II GSK 447/16; dostępne w CBOSA).

W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że sformułowanie "daję rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków" jest pojęciem nieostrym i niejednoznacznym. Jego interpretacja przyjęta w rozstrzyganej sprawie przez organy obu instancji umożliwia nadużycie prawa. W sytuacji bowiem, gdy nie jest możliwe zastosowanie art. 58 ust. 1 pkt 9 u.k.p. ponieważ skazanie wnioskodawcy uległo zatarciu i wpis o skazaniu został usunięty z rejestru karnego, organ te same okoliczności "podciąga" pod przesłanki innego, nieostrego przepisu prawa i w sposób całkowicie uznaniowy bez zbadania aktualnej postawy życiowej i kompetencji zawodowych wnioskodawcy odmawia mu wpisu na listę egzaminatorów uniemożliwiając pełnoprawne funkcjonowanie w społeczeństwie. Tym samy stygmatyzuje stronę dodatkowo za popełnione przestępstwo, za które odbyła ona już karę. Takie stosowanie omawianej regulacji prawnej prowadzi w istocie do skutku z art. 58 ust. 1 pkt 9 u.k.p. bez jego zastosowania. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 16 listopada 2016 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 257/16 (dostępny w CBOSA) stanowisko, że takie działanie narusza wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zasadę legalizmu, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicy prawa, jak również art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Końcowo jeszcze raz należy podkreślić, że zgodnie z art. 106 k.k. osoba, wobec której skazanie uległo zatarciu, jest osobą niekaraną, a jeśli tak, to niedopuszczalne jest odmienne jej traktowanie i informowanie osób trzecich o fakcie jej skazania. Przy badaniu przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 8 u.k.p., dopuszczalne i niezbędne jest wzięcie pod uwagę mających charakter czynu zabronionego okoliczności, które miały miejsce w przeszłości jednak bez odsyłania do wyroku skazującego, który uległ zatarciu, bo ten prawnie nie istnieje (por. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 447/16 dostępny w CBOSA).

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko sądu, zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy i w oparciu o zgromadzony materiał dowody ustali, czy skarżący daje czy też nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu egzaminatora i dlaczego.

Mając powyższe na uwadze, sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

e.o.