Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 roku sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2011 roku oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie:

– określenia G. J. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od marca 2011 r. do października 2011 r.

– określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy: za lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ I instancji stwierdził, iż skarżący w okresie marzec - październik 2011 r. odliczył podatek naliczony w łącznej kwocie 298.177 zł wynikający z faktur VAT wystawionych przez: firmę G stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Uznano, że powyższe stanowi naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej "ustawy VAT"). Ponadto w ewidencji VAT nabyć towarów i usług za październik 2011 r. wystąpił błąd rachunkowy w podliczeniach kwot. Spowodowało to zawyżenie kwoty brutto nabyć pozostałych o kwotę 21.955,50 zł, kwoty netto nabyć pozostałych o kwotę 17.850,00 zł i podatku od towarów i usług o kwotę 4.105,50 zł. Tym samym w deklaracji podatkowej VAT-7 za październik 2011 r. zawyżona została kwota netto pozostałych nabyć towarów i usług o kwotę 17.850,00 zł i naliczony z tego tytułu podatek od towarów i usług o kwotę 4.105,50 zł. Powyższe jest okolicznością niekwestionowaną przez stronę. Zważywszy na stwierdzone nieprawidłowości Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec - październik 2011 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec - wrzesień 2011 r.

Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie. Mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności podkreślił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z brakiem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem do towarów i usług. Czynności takie po stronie sprzedawcy nie rodzą obowiązku odprowadzenia podatku należnego, zaś po stronie nabywcy nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem organu II instancji przeprowadzone postępowanie wykazało, że faktury VAT wystawione na rzecz skarżącego przez G, tytułem rzekomej sprzedaży palet drewnianych - nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych dokonanych pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami. Zatem w myśl przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT faktury te nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Wskazano, że Z. K. nie podał wiarygodnych źródeł pochodzenia towarów wykazanych na fakturach VAT, które następnie wystawił dla kontrahentów po stronie sprzedaży. W dokumentacji księgowej poza fikcyjnymi fakturami (w wielu przypadkach nawet brak było faktur) nie stwierdzono innych dowodów, które potwierdzałyby faktyczny zakup, jak np.: listów przewozowych, dokumentacji magazynowej, potwierdzeń zapłaty przez strony transakcji za dostarczone towary, przelewów bankowych, zamówień. Nadto Z. K.:

- posiadał tylko bardzo ogólną wiedzę na temat kontrahentów swojej firmy po stronie zakupów - z reguły twierdził, że utrzymywał z nimi jedynie kontakt telefoniczny, nie był w siedzibach tych firm, nie widział się z ich właścicielami czy też przedstawicielami, ze złożonych wyjaśnień nie wynika aby posiadał wiedzę na temat działalności tych firm np. czy miały bazę transportową, czy i jakie posiadały środki transportu;

- prowadził działalność gospodarczą pod adresem zamieszkania znajdującym się w bloku mieszkalnym,

– nie posiadał żadnych środków transportu umożliwiających przewóz tego towaru,

– nie zatrudniał żadnych pracowników,

– nie posiadał powierzchni magazynowych,

– prawie wszystkie transakcje po stronie zakupu i większość po stronie sprzedaży rozliczane były w formie gotówki,

– nie znał podstawowych informacji o swoich kontrahentach, nie weryfikował ich danych, kontaktował się z nimi jedynie telefonicznie,

– nie miał wcześniejszego doświadczenia w prowadzeniu działalności w zakresie handlu drewnem,

– nie miał żadnych możliwości technicznych i organizacyjnych zrealizowania tak dużej ilości transakcji sprzedaży;

Z. K. nie posiadał w swoim zbiorze dokumentów źródłowych kopii wszystkich faktur VAT wystawionych na rzecz G. J. i nie zadeklarował podatku z nich wynikającego w deklaracjach VAT-7. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, Z. K. nie mógł dokonać dostawy palet i elementów palet wymienionych w fakturach ponieważ nie dysponował takim towarem - faktycznym sprzedawcą przedmiotowych towarów, jeżeli ich przepływ rzeczywiście miał miejsce w rozmiarze wskazanym na fakturach, były inne niezidentyfikowane podmioty (nie zaś firma G widniejąca na wystawionych fakturach jako sprzedawca). Reasumując wskazano, że faktury VAT wystawione przez Z. K. (m.in. na rzecz G. J.), nie obrazują rzeczywistych transakcji zawartych pomiędzy podmiotami w nich uwidocznionymi. Organ II instancji podkreślił, że w aktach sprawy znajduję się ostateczna decyzja z dnia [...] r., w której określono zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., luty - czerwiec 2011 r. i kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2010 r. - listopad 2011 r. oraz na podstawie art. 108 ust. 1ustaw VAT i określono podatek do zapłaty z tytułu wystawienia faktur z wykazanym podatkiem od towarów i usług, wydana dla Z. K., mocą której uznano, że przedmiotowe faktury VAT wystawione dla G. J. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z. K. nie złożył odwołania od wydanej dla niego decyzji w trybie art 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie kwestionując tym samym ustaleń organu podatkowego. Zdaniem organu nieodwołanie się od wydanej decyzji stanowi dodatkowy argument przemawiający za uznaniem, że Z. K. wystawiał nierzetelne faktury dokumentujące sprzedaż palet i elementów palet. Wskazano następnie, że Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 28.04.2016 r. sygn. akt II [....] uznał Z. K. za winnego tego, że posłużył się 79 nierzetelnymi fakturami zakupu, jak również wystawił 492 nierzetelne faktury sprzedaży. W treści wyroku wymienione zostały m.in. wszystkie faktury wystawione dla G. J. zakwestionowane w zaskarżonej decyzji. W świetle przedstawionych okoliczności złożone w trakcie postępowania podatkowego zeznania skarżącego uznano za niewiarygodne i sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

W ocenie organu zebrany materiał dowodowy uprawnia do stwierdzenia, że podatnik nie dołożył należytej staranności przy weryfikacji kontrahenta, od którego nabywał palety i miał podstawy przypuszczać, że wskazany kontrahent nie dokonuje faktycznej sprzedaży palet, a wystawione faktury VAT nie dokumentują transakcji, które rzekomo były przez niego przeprowadzone. Podkreślono, że G. J. nie starał się pozyskać wiedzy o swoim kontrahencie, tj. Z. K., m.in. poprzez sprawdzenie czy ww. firma prowadziła działalność gospodarczą pod wskazanym na fakturach adresem, czy posiadała jakakolwiek bazę magazynową i transportową. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. osoba prowadząca działalność na szeroką skalę (produkcja, zakup i sprzedaż palet oraz elementów palet) powinna przewidywać, iż współpraca z osobą posiadającą siedzibę firmy w bloku mieszkalnym na jednym z osiedli jest obarczona dużym ryzykiem. Z zeznań złożonych przez G. J. wynika, że nie była w siedzibie firmy "G". Powyższe okoliczności dowodzą, zdaniem organu odwoławczego, że G. J. nabywał palety drewniane i elementy palet niewiadomego pochodzenia, albowiem dostawca wskazany na przedmiotowych fakturach nie jest rzeczywistym sprzedawcą towaru. Organ podatkowy nie zanegował faktu, iż dostawa palet i elementów palet udokumentowanych przedmiotowymi fakturami miała miejsce, lecz z pewnością ich dostawcą nie była firma G. Zatem nie doszło do sprzedaży towaru po stronie Z. K., a co za tym idzie do jego faktycznego nabycia przez firmę G. J.. Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że okoliczności przedmiotowej sprawy pozwalają przyjąć, że zakwestionowane faktury wystawione przez G nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej i nie dają Stronie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z nich wynikającego. Nie można zatem mówić w przedmiotowej sprawie o naruszeniu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT. Odnosząc się do zarzutów odwołania uznano, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług poprzez pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Za nietrafny uznano również zarzut, iż strona w toku prowadzonego postępowania podatkowego pozbawiona została możliwości uczestnictwa w czynnościach dowodowych oraz wypowiedzenia się w sprawie.

Odnosząc się do wniosku przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków w osobach: Z. K., S. K., Ł. P., P. K., S. P. i skarżącego, na okoliczność zakupów dokonywanych przez G. J. od Z. K. oraz dostaw towarów od niego zakupionych uznano, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przeprowadzenia tych dowodów. Podkreślono, że okoliczności mające istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy zostały stwierdzone w wystarczający sposób dowodami pozyskanymi zarówno z postępowania prowadzonego wobec kontrahenta strony, tj. Z. K., jak i pozostałymi zgromadzonymi w aktach przedmiotowej sprawy. W ocenie organu wskazane w odwołaniu wyroki TSUE dotyczą spraw gdzie nabycia towarów bądź usług zostały zrealizowane lecz dostawcą jest inny kontrahent, najczęściej nieznany, i o takiej sytuacji podatnik nie posiadał wiedzy. Natomiast przedmiotowa sprawa dotyczy "pustych faktur". Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia norm postępowania, w ocenie organu II instancji, materiał dowodowy został zgromadzony w sposób rzetelny, w zakresie w jakim było to konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wszystkie zgromadzone i poddane analizie w sprawie materiały tworzą spójny i logiczny obraz.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

– art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT poprzez uznanie, iż transakcje dokonane z firmą G nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy, a dostawa nie miała miejsca;

– art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie przez organy podatkowe dowodów z zeznań świadków: Z. K., S. K., Ł. P., P. K.. S. P., oraz dowodu z przesłuchania Strony - dowody te mogą potwierdzić dobrą wiarę Podatnika w zakresie świadomości co do sprzedawcy towarów.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że:

– został pozbawiony możliwości obrony swoich praw z uwagi na odmowę przeprowadzenia zgłoszonego wniosku dowodowego z zeznań świadka i oparcie całości materiału dowodowego na dowodach zaczerpniętych z innych spraw oraz dowodach zebranych w trakcie kontroli;

– zasada bezpośredniości i prawa strony do uczestniczenia w postępowaniu dowodowym nie znalazła odzwierciedlenia w przedmiotowej sprawie - w sytuacji, gdy większość materiału dowodowego jest zbierana bez udziału strony, która nie ma prawa uczestniczyć w tych czynnościach, gdyż następuje zaliczenie materiału z innych postępowań, wnioski dowodowe składane przez stronę powinny zostać dopuszczone (zdaniem strony zgłoszone wnioski dowodowe miały bardzo istotne znaczenie w sprawie, a jednak nie zostały przeprowadzone);

– organ pierwszej instancji potraktował wybiórczo transakcje zakupu od Z. K., gdyż w zaskarżonej decyzji 4 transakcje uznał za dokonane - powyższe, zdaniem autora skargi, potwierdza dobrą wiarę skarżącego oraz jego współpracę ze Z. K.;

– Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. potwierdza, iż dostawy palet i ich elementów miały miejsce, jednak kwestionuje osobę dostawcy - zatem koniecznym jest ustalenie świadomości podatnika, czy miał on wiedzę lub mógł ją uzyskać odnośnie faktu, iż jest uczestnikiem transakcji oszukańczej;

– zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż transakcje zawarte ze Z. K. były rzeczywiste, a G. J. miał świadomość ich poprawności i rzetelności dostawcy - strona dołożyła należytej staranności aby sprawdzić czy transakcje te nie są przedmiotem oszustwa podatkowego, co daje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż działała w dobrej wierze (podatnik dokonał sprawdzenia kontrahenta poprzez pobranie od niego dokumentów rejestracyjnych firmy, natomiast - wbrew twierdzeniom organu - brak umowy o współpracę, brak zamówień, brak korespondencji nie świadczy o nierzetelności transakcji, najważniejszym dokumentem jest bowiem faktura i żaden inny dokument nie jest potrzebny do udokumentowania przeprowadzonej transakcji);

– organ pierwszej instancji nie kwestionuje sprzedaży dokonanej przez firmę G. J.;

– na poparcie powyższych tez wskazano na orzecznictwo TSUE.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez G, dokumentujących nabycie palet drewnianych oraz elementów palet . Zarzuty skargi koncentrują się na naruszeniu przez organy przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego (przepisów ustawy o podatku od towarów i usług), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy transakcje były nierzetelne a skarżący winien był wiedzieć, że transakcje jakie dokonuje z firmą dostawcy wiążą się z naruszeniem prawa. Bezspornie kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy bowiem, tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 Op. obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 § 1 Op., nakazującemu organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna odbywać zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Op. Podkreślenia jednak wymaga, iż nałożenie na organy podatkowe powyższych obowiązków nie zwalnia strony postępowania podatkowego od współudziału w ich realizacji. Na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Jeśli tego nie uczyni, musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności (por. wyrok NSA z dnia 28 października 1996 r., sygn. akt I SA/Ka 836/95). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe ww. przepisów prawa procesowego tym samym Sąd uznaje ustalony stan faktyczny za prawidłowy. Jak wynika z poczynionych ustaleń w oparciu o zgromadzone dowody pozyskane w trakcie prowadzonych czynności we własnym zakresie a także zaczerpnięte z innych postępowań oraz postępowań karnych organy zakwestionowały rzetelność transakcji na osi dostawca G kupujący skarżący, dotyczących palet drewnianych oraz tzw. elementów palet , którymi były deski z drewna liściastego oraz iglastego . Nie kwestionując obrotu tymi towarami zdaniem organów z pewnością ich dostawcą nie był podmiot wskazany na otrzymanych przez stronę fakturach , oznaczony jako G S. , ul A. 5/17. Podstawowe znaczenie dla tej oceny miała włączona do materiału dowodowego decyzja ( ostateczna ) Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wydana w dniu [...] r. dla Z. K., na mocy której organ określił wskazanemu w oparciu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT podatek do zapłaty , w tym między innymi na podstawie faktur wystawionych na rzecz G. J. . Z jej treści wynikało , że tenże K. w kontrolowanym okresie ( 01.06.2010 do 28.02.2013 ) prawie w ogóle nie posiadał legalnych źródeł zakupu towaru, nie wskazał wiarygodnych źródeł pochodzenia towaru wskazanego na fakturach wystawionych na rzecz jego kontrahentów , nie dysponował poza fikcyjnymi fakturami innymi dowodami , które potwierdziłyby faktyczny zakup a mianowicie listami przewozowymi, dokumentacją magazynową, potwierdzeniami zapłaty, zamówieniami czy też przelewami bankowymi. Jego działalność gospodarcza prowadzona była w miejscu zamieszkania ( bloku mieszkalnym) , nie dysponował środkami transportowymi, nie dysponował powierzchnią magazynową, nie dysponował środkami transportowymi, nie zatrudniał pracowników , w zbiorze dokumentów źródłowych nie posiadał wszystkich kopii faktur VAT wystawionych na rzecz strony i nie zadeklarował wynikającego z nich podatku w deklaracjach VAT-7. W świetle tego dowodu na akceptację zasługuje teza organów ,że Z. K. nie mógł dokonać dostawy palet i elementów palet dla strony albowiem nie dysponował takim towarem. Oznacza to ,że faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych – transakcji w nich opisanych pomiędzy uwidocznionymi podmiotami. Dla organu decyzja ta korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, o czym stanowi art. 194 § 1 OP. wyrażonej domniemaniem wiarygodności a więc zgodności twierdzeń w niej zawartych z prawdą , którego to domniemania strona nie obaliła . Tym samym organ był związany normatywną oceną tej decyzji jako dokumentu urzędowego , i nie mógł swobodnie ocenić jej treści. Podczas rekonstrukcji stanu faktycznego organ oparł się także na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w S. z 28 kwietnia 2016 r. sygn. [...] skazującym Z. K. za to ,że w okresie od 21 czerwca 2010 r. do 15 lutego 2013 r. posłużył się nierzetelnymi fakturami zakupu oraz sprzedaży, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks , w treści którego wymienione zostały wszystkie faktury wystawione dla skarżącego , zakwestionowane przez organy. Zważywszy na art. 11 p.p.s.a. ustalenia opisanego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Związanie to nie podlega dyskusji. Zasadnie również dla ustalenia , iż nie mogło dojść do rzeczywistej transakcji w oparciu o wskazane faktury organy przeanalizowały zeznania świadków i wyjaśnienia strony , pozyskując je nie tylko w ramach podjętych bezpośrednich czynności ale także czerpiąc z innych postępowań podatkowych. Takie działanie wbrew zarzutom skargi nie narusza zasady bezpośredniości i jest dopuszczalne . Zgodnie bowiem z art. 181 Op., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ordynacja podatkowa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku bezpośredniego przeprowadzania dowodów, lecz dopuszcza zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym, polegającą na tym, że ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu. Jedyną powinnością organów podatkowych włączających do akt sprawy dowody z innych postępowań jest umożliwienie podatnikowi wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co w niniejszej sprawie miało miejsce, jak i poddanie tak uzyskanych dowodów ocenie zgodnej z regułami art. 191 Op. Organy wykazały w oparciu o ich analizę pomimo zapewnień strony , iż zakwestionowane faktury dokumentują rzeczywisty przepływ towarów, że w rzeczywistości do takiego obrotu towarami nie dochodziło. Jeśli strona otrzymywała towar to pochodził on z nieznanego źródła. W tym zakresie znamienne są te fragmenty zeznań świadków i wyjaśnień podatnika , które pokazują , że powołany jako przewoźnik palet S. K. , od K. do strony , nie mógł ich dostarczać albowiem jak zeznał usługę taką wykonał jedynie trzykrotnie w listopadzie 2011 r. a ten okres nie jest objęty zaskarżoną decyzją. W następnej kolejności zeznania strony i K. odmiennie opisują sposób rzekomej dostawy i użytych środków transportu . Strona powołuje się , że cześć dostaw odbywała się z użyciem środków transportu posiadających numery ukraińskie podczas gdy K. zaprzeczył temu, zeznając 22 lutego 2013 r. Na brak wiarygodności wyjaśnień strony wskazują te z nich , z których wynika ,że pomimo , iż uczestnicząc przy wystawianiu faktur przez K. nie potrafił wyjaśnić dlaczego niektóre z nich różniły się numeracją ( oryginał - kopia) pomimo ,że wypisywane były na druku samokopiującym . Obecności podczas wystawiania tych dokumentów powinna wykluczyć możliwość wystąpienia różnic, chyba ,że jak zasadnie zauważyły organy skarżący wiedział o tym, iż kontrahent wystawia nierzetelne faktury. Ocena ta jawi się jako logiczna w przedstawionych okolicznościach. Ponadto , strona poza fakturami nie posiada żadnych innych dowodów zaświadczających o tym ,że doszło do rzeczywistych dostaw. Jako formę rozliczeń stosowano obrót bezgotówkowy a zapłata następowała niezwłocznie po wystawieniu faktury . Dokonując analizy przepływu środków z tytuł rzekomych transakcji nabycia palet i elementów do nich organy wskazały ,że strona nie dysponowała odpowiednią ilością środków pieniężnych ażeby zapłacić K. za dostarczone przez niego towary ( str. 27 decyzji organu I instancji).W świetle zgromadzonych dowodów zasadną jest ocena , iż zakwestionowane faktury nie dokumentują transakcji zawartych między opisanymi w nich podmiotami a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów , które podważałyby przyjęte prawidłowo ustalenia. Odnosząc się do zarzutu uchybienia zasadzie prawdy materialnej poprzez odmowę przesłuchania zawnioskowanych świadków oraz przesłuchania strony zdaniem sądu nie są one uzasadnione. Stosownie do treści art. 188 Op. żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy , chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ odmówił uwzględnienia zawnioskowanych dowodów z zeznań świadków uznając ,że dotyczą one okoliczności , które zostały już ustalone innymi dowodami. Sąd ocenę tę podziela . Dotychczas zgromadzony materiał z całą pewnością potwierdza ,że K. nie mógł sprzedać stronie towarów opisanych w zakwestionowanych fakturach. Przeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych osób na te okoliczności oceny tej zmienić nie mogło, notabene wskazani to pracownicy skarżącego , którzy nie mogli dysponowali wiedzą dotyczącą funkcjonowania firmy K. , tym bardziej na okoliczność źródeł pochodzenia towaru w tej firmie. Jeśli chodzi o przesłuchanie K. i strony to takie miały już miejsce . W odniesieniu do G. J. w dniu 21.02.2013 r. w charakterze strony oraz K. w dniu 22 lutego 2013 r. Ponowne prowadzenie dowodów w tym zakresie nie znajduje usprawiedliwienia w dotychczas pozyskanym materiale dowodowym. Odnosząc się do tezy dowodowej , iż ww. mieliby składać zeznania na okoliczności " potwierdzające także dobrą wiarę skarżącego w zakresie świadomości co do sprzedawcy towarów" zauważyć należy ,że autor skargi nie wskazuje , iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy . Po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko tak kwalifikowane naruszenie przepisów postępowania przez organy mogłoby stanowić o uwzględnieniu skargi . Jak dalej zostanie przedstawione organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym ażeby taką ocenę podjąć , odnośnie świadomości podatnika uczestniczenia w transakcji związanej z nieprawidłowościami w zakresie podatku VAT . Podsumowując, na gruncie ustalonego stanu faktycznego , który sąd ocenia jako znajdujący usprawiedliwienie w zgromadzonych dowodach , tym samym nie dopatrując się słuszności zarzutów kierowanych wobec wskazanych przepisów prawa formalnego, podstawowe znacznie mają regulacje prawa materialnego – ustawy o podatku od towarów i usług upoważniające podatnika do skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT. W pierwszym rządzie przypomnieć należy ,że zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 niniejszej ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy wskazano, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zasada neutralności podatku VAT statuowana tym przepisem w związku z art. 167 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE nie jest bezwzględna i podlega ograniczeniom , a w niektórych przypadkach nawet wyłączeniom wobec nie zachowania przez podatnika określonych przez ustawodawcę warunków. Jednym z takich warunków związanych z fakturami VAT jest uregulowanie zawarte w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, w myśl którego w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z powołanych przepisów wynika, że podstawę do obniżenia podatku należnego stanowić może jedynie faktura wystawiona przez podatnika podatku od towarów i usług, w związku ze zrealizowaniem przez niego czynności opodatkowanych. Przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT jednoznacznie wskazuje, że podatnik może obniżyć podatek należny o taki podatek naliczony, który pozostaje w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które zostało zarówno faktycznie dokonane, jak też realnie odzwierciedlone w dokumentującej je fakturze. Faktura może zatem stanowić podstawę do odliczenia podatku z niej wynikającego, gdy rzeczywistym powodem jej wystawienia były czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT i odzwierciedla zdarzenie mające faktycznie miejsce tak, co do podmiotu transakcji (wystawca faktury musi być rzeczywistym dostawcą towaru), jak i przedmiotu transakcji (zafakturowany towar musi być tożsamy z rzeczywiście dostarczonym co do cech, ilości i terminu dostawy). Sam fakt posiadania oryginału danego dokumentu nie przesądza o prawdziwości zdarzeń. Mając zatem na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że organy podatkowe prawidłowo w przedmiotowej sprawie przyjęły, że tylko faktura odpowiadająca rzeczywistości od strony zarówno przedmiotowej jak i podmiotowej, tj. dokumentująca faktycznie wykonywaną czynność przez wskazany w niej podmiot, daje prawo do odliczenia wyszczególnionego w niej podatku. Stosując powyższe regulacje należy jednak zwrócić uwagę na dorobek orzeczniczy ETS i wyrażane poglądy w szczególności w wyrokach ; z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-324/11 Tóth, a także z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-285/11 Bonik oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 Stroj trans EOOD i C-643/11 ŁWK – 56 EOOD, które znalazło potwierdzenie w wydanym 6 lutego 2014 roku postanowieniu TSUE w sprawie C-33/13, także wyroku z 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14 , iż niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia przewidzianymi w VI Dyrektywie oraz art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE jest sankcjonowanie odmowy możliwości skorzystania z tego prawa podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach danej transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja w łańcuchu dostaw, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, miała miejsce z naruszeniem przepisów o podatku VAT (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen i in., Zb.Orz. s. I-483, pkt 52, 55; z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz. s. I-6161, pkt 45, 46, 60; ww. wyrok w sprawie ŁWK – 56, pkt 60). Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (ww. wyrok w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 60;). Analizowana krajowa regulacja prawna stanowi zgodne z przepisami prawa wspólnotowego narzędzie zapobiegania nadużyciom prawa podatkowego, ograniczania możliwości unikania płacenia podatków. Zasadzie proporcjonalności oraz zasadzie neutralności czyni zadość taka interpretacja wskazanych przepisów prawa krajowego, zgodnie z którą nie zachodzi podstawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturą stwierdzającą czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności, a podatnik wiedział lub mógł wiedzieć o oszukańczym charakterze transakcji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku wykazanego w fakturze, która nie dokumentuje sprzedaży opodatkowanej między wskazanymi w niej kontrahentami, koniecznym jest także wykazanie, że na podstawie obiektywnych przesłanek podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana dostawa wiąże się z oszustwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej (por. postanowienie TSUE z 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13, także wyrok TSUE w 13 lutego 2014 r. sygn. C-18/13 ). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący ,że " najważniejszym dokumentem jest faktura żaden inny dokument nie jest potrzebny" ażeby zrealizować uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego. Odnosząc powyższe do okoliczności w jakich dochodziło do zawierania transakcji z podanym kontrahentem Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że podatnik nie dołożył należytej staranności przy weryfikacji kontrahenta, od którego rzekomo nabywał palety drewniane oraz elementy do nich , a wręcz powinien był wiedzieć, że wystawione faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji lecz mają związek z oszustwem w zakresie podatku VAT. Jak bowiem ustaliły organy podatnik nie podjął żadnych działań ażeby pozyskać informację o firmie Z. K. ufając ,że dokonywane transakcje są rzetelne. Sąd ocenę tę aprobuje. Przede wszystkim jako profesjonalista o znacznym przecież bo 20 letnim doświadczeniu w branży drewnianej , nie sposób przyjąć ,że nie wiedział ,że jego dostawca jest podmiotem nierzetelnym. Powyższe wydaje się nieprawdopodobne zważywszy , że odległość jaka dzieliła obie firmy to zaledwie 40 km a skarżący realizując zakupy w roku kontrolowanym na ok. 1,7 mln złotych, który nie był pierwszym rokiem w kontaktach z tym podmiotem ( w roku 2012 dokonał zakupu za kwotę ok. 725 tyś. zł ) nie pofatygował się ażeby sprawdzić z jakim kontrahentem ma do czynienia. Czyniąc tego rodzaju sprawdzenie dowiedziałby się ,że K. prowadzi działalność w mieszkaniu, nie zatrudnia pracowników, nie dysponuje transportem , nie ma zaplecza magazynowego a zatem , iż nie może być on rzeczywistym sprzedawcą nabywanego towaru. Na konieczność tego rodzaju zachowania wskazywały również ceny nabywanych palet , które były na poziomie cen ich producentów , u których zaopatrywał się podatnik, co u doświadczonego przedsiębiorcy powinno wzbudzić podejrzenie , co do charakter transakcji. Pomimo tego realizował transakcje , płacąc gotówką, nie posiadając żadnych dowodów poniesienia wydatku w sytuacji kiedy z innymi kontrahentami dochodziło do rozliczeń bezgotówkowych, nie zabezpieczając się przed ewentualnym zarzutem nieuregulowania ceny za daną dostawę, nie uwiarygodnił tym samym rozliczeń gotówkowych . Nie interesował się źródłem pochodzenia palet nawet wówczas kiedy towar był dostarczany samochodami na ukraińskich numerach rejestracyjnych . Nie podjął próby sprawdzenia kontrahenta u innych przedsiębiorców , w organach podatkowych , tym bardziej kiedy kontakt handlowy został nawiązany przez Internet. Należy zgodzić się z organem , że przytoczone okoliczności , zasadniczo odbiegają od normalnych stosunków handlowych zachodzących pomiędzy uczestnikami legalnego obrotu gospodarczego. W przypadku skarżącego należy odnotować brak jakiejkolwiek przezorności. Gdyby strona zachowała należytą staranność , jakiej można było wymagać w okolicznościach niniejszej sprawy bez wątpienia powinna była wiedzieć , że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Sąd nie podziela tym samym twierdzeń strony o rzekomym działaniu w dobrej wierze. Ustalenie, że skarżący nie dochował należytej ostrożności w prowadzeniu działalności gospodarczej, przesądzało o tym, że nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach wystawionych przez nierzetelnego kontrahenta. Wielokrotnie orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniało, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako istota zasady neutralności VAT, na którą wskazuje skarżący, znajduje zastosowanie tylko w przypadku faktur VAT prawidłowych materialnie tj. odzwierciedlających rzeczywistą transakcję, z którą wiąże się powstanie obowiązku podatkowego. Sama faktura, nawet poprawna formalnie, takiego prawa nie kreuje (por. wyroki NSA z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn akt I FSK 1071/12, z dnia 13 grudnia 2013r sygn. akt I FSK 2/13, z dnia 10 października 2012 r sygn. akt I FSK 1928/11 , z dnia 26 kwietnia 2016 . sygn. akt I FSK 2042/14 ). Zdaniem Sądu, prawidłowo ustalony stan faktyczny dawał organom prawo do zastosowania art.88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, gdyż faktury wystawione przez K. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Sam ten fakt – zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – nie jest wystarczającą przesłanką do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku. Konieczne jest także wykazanie, że w okolicznościach sprawy podatnik wiedział lub mógł wiedzieć, że sporna transakcja wiąże się z naruszeniem prawa. Organy podatkowe w tej sprawie zebrały w tym zakresie materiał dowodowy, z których wynikało, że skarżący nie upewnił się skąd pochodziło nabywany towar. Oceny tej nie mógł zmienić także zarzut oparty na niekonsekwencji polegającej na tym ,że kwestionując większość transakcji 4 z nich organ uznaje się za rzeczywiste. W decyzji wydanej dla K. , opisanej wcześniej , organ wskazał ,że w ramach podejmowanej aktywności gospodarczej tenże dokonywał także zakupów , które nie pozwalały uznać je za świadczące o udziale w procederze wystawiania fikcyjnych faktur. Stąd też opisana nie została zakwestionowana. Ponadto , jak słusznie zauważył organ wskazana faktura nie została ujęta w decyzji wydanej dla K. a nadto nie widnieje w wyroku skazującym K. , jako nieodzwierciedlająca rzeczywistości gospodarczej. W tym stanie rzeczy w świetle przedstawionej przez organy argumentacji zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego a odmowa prawa odliczenia podatku z faktur nabyć palet i elementów do nich od wskazanego podmiot jest uzasadniona zgromadzonym materiałem dowodowym , nadto wbrew ocenie autora skargi nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia także wymogi określone w art. 210 § 4 Op. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni oraz przytoczono bogate orzecznictwo sądowe. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność nierzetelności zakwestionowanych faktur, oraz braku staranności skarżącego w doborze kontrahenta. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy fragmenty zeznań świadków, ustalenia z postępowania karnego, treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie. Organ odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, dokonując ich analizy i przedstawiając własne stanowisko wraz z adekwatną argumentacją. Uznając zatem za organami ,że podatnik miał świadomość uczestniczenia w nieuczciwych transakcjach skierowanych na wyłudzenie podatku VAT , trudno zgodzić się ze stroną ,że naruszona została neutralności podatku VAT , w rozumieniu przedstawionym przez podatnika .

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało skargę oddalić.

AKE.