Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji broni do celów łowieckich oddala skargę

II SA/Wa 1094/12

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], którą odmówiono A. S. zarejestrowania pistoletu [...] do celów łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] A. S. uzyskała prawo do posiadania trzech egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich (k. 14). W ramach uzyskanego pozwolenia nabyła pistolet [...] (k. 53) i w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zgłosiła go do zarejestrowania. Organ I instancji przeprowadził w tej kwestii postępowanie wyjaśniające i decyzją z dnia [...] września 2011 r. odmówił zarejestrowania pistoletu [...] do celów łowieckich (k. 60). Od wskazanej decyzji strona wniosła w terminie ustawowym odwołanie do Komendanta Głównego Policji (uzupełnione pismem z dnia [...] października 2011 r. dotyczącym wykonania prac rusznikarskich). Ponieważ organ I instancji nie rozpatrzył istoty sprawy zgodnie z wnioskiem strony, Komendant Główny Policji, nie odnosząc się do merytorycznych kwestii niniejszego postanowienia, uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z [...] grudnia 2011 r. odmówił A. S. zarejestrowania broni palnej krótkiej w postaci pistoletu [...] do celów łowieckich, nadając jednocześnie swemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

Od wskazanej decyzji strona złożyła w terminie ustawowym odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie w całości. Podniosła, iż z dokładnej analizy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. wynika, że żaden przepis Prawa łowieckiego nie rozróżnia terminu broni krótkiej lub długiej, a jedynie broń na amunicję śrutową oraz kulową, a przy tym wartości energetyczne pocisków nie dotyczą polowania na drapieżniki. Ponadto strona wskazała, iż nie było podstaw do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Reasumując, w ocenie strony, nie istnieją prawne przeciwwskazania do rejestracji, posiadania i używania przez nią ww. broni do celów łowieckich.

Po zapoznaniu się z odwołaniem strony Komendant Główny Policji stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał zakaz używania do celów łowieckich m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów. Zakaz ten określony był w § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy te zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Zatem w dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100m od wylotu lufy posiadają energię 1000 J – jeżeli dotyczy polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki; 2000 J – gdy dotyczy polowania na jelenie, daniele, muflony i dziki i 2500 J – gdy jest to polowanie na łosie, przy czym dopuszcza się polowanie na wskazaną zwierzynę, z wyłączeniem łosi i jeleni byków, również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych.

W oparciu o powyższe przepisy, organ I instancji uznał, iż przyniesiona przez A. S. do rejestracji broń – pistolet [...] – nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem nie umożliwia ona nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu, a ponadto strona nie przechodziła szkolenia z posługiwania się bronią krótką.

Komendant Główny Policji zgodził się ze skarżącą, że § 3 ust. 5 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 grudnia 2011 r. nie zawiera ograniczeń co do energii kinetycznej pocisku używanego do polowań na drapieżniki, jednakże wykonaniu takiego polowania stoi na przeszkodzie konsekwentne używanie przez ustawodawcę określeń "naboje myśliwskie", "myśliwskie naboje śrutowe", "myśliwskie naboje kulowe", podobnie jak "myśliwska broń palna". Organ wskazał, że ustawa o broni i amunicji oraz przepisy wykonawcze nie zawierają definicji broni myśliwskiej czy myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, jednakże wyróżnienie przez ustawodawcę tych pojęć, tj. niepoprzestanie na określeniu "broń palna kulowa i śrutowa" oraz "broń palna o lufach gładkich i gwintowanych" czy analogicznie "amunicja kulowa i śrutowa", bez przymiotnika "myśliwska", należy uznać za odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto tradycyjnie broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem występują takie na rynku. Zatem, zdaniem organu, również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie jest dozwolone przepisami ustawy – Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., bowiem stał temu na przeszkodzie obowiązek używania wyłącznie amunicji myśliwskiej, a zatem nie bojowej, stosowanej w pistoletach, a ponadto ograniczenie ładowności magazynka broni krótkiej do pięciu nabojów (ostatni dopuszczalny – szósty w komorze nabojowej).

Zważywszy także na okoliczność, że z powodu parametrów technicznych strzelanie z broni krótkiej i długiej zasadniczo się różni, brak przeszkolenia z używania broni krótkiej może mieć wpływ na bezpieczne korzystanie z niej, co nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa publicznego. Niezależnie jednak od tych okoliczności organ odwoławczy podniósł, iż w chwili obecnej rejestracja pistoletu [...], jako broni myśliwskiej, jest niemożliwa z uwagi na zmianę stanu prawnego, co jest skutkiem znowelizowania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.) przepisami rozporządzenia tego organu z dnia 15 listopada 2011 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1548), które weszły w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. i które mają zastosowanie w niniejszej sprawie od tej właśnie daty, ponieważ nie zawierają przepisów przejściowych, które stanowiłyby inaczej. Dlatego już organ I instancji zobowiązany był swą decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. oprzeć na przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2009 r. z uwzględnieniem tych zmian, a więc w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 grudnia 2011 r. Organ tego nie uczynił, co wymaga odnotowania, jednak nie stanowi to podstawy do uchylenia tej decyzji, bowiem jest ona zasadna co do istoty, choć opiera się na błędnych przesłankach, zaś organ odwoławczy może w takiej sytuacji naprawić błędy swego "instancyjnego poprzednika". Istotą błędu organu I instancji jest bowiem to, że oparł on swoje rozstrzygnięcie na przepisie prawa w brzmieniu już nieobowiązującym, choć istniejącym w ogóle. Dlatego Komendant Główny Policji może – nie mając wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy – wskazać właściwy przepis prawa mający zastosowanie w tej sprawie i orzec merytorycznie. Obowiązki organu II instancji nie polegają bowiem tylko na kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, ale również – z racji działań merytoryczno-reformacyjnych – na ponownym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego z uwzględnieniem ewentualnych zmian stanu faktycznego i prawnego sprawy. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że w myśl aktualnie obowiązującego przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2009 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów (...), co oznacza, że strona nie może posiadać pistoletu [...] do celów łowieckich, ponieważ tego rodzaju broń nie może być używana do wykonywania polowania.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących momentu wszczęcia postępowania w jej sprawie, organ II instancji wskazał, iż stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Ponieważ rejestracja broni odbywa się w związku z jej zgłoszeniem do zarejestrowania przez nabywcę posiadającego pozwolenie na broń określonego rodzaju, za datę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie (wskutek powzięcia przez organ I instancji wątpliwości co do możliwości zarejestrowania pistoletu [...] do celów łowieckich) należy przyjąć właśnie dzień zgłoszenia tej broni przez stronę do zarejestrowania. Zarejestrowanie broni jest tylko czynnością materialno-techniczną i nie wymaga przeprowadzenia "procesowego" postępowania administracyjnego, a tym samym i wniosku strony o jego wszczęcie. Przypadek strony wymagał jednak (właśnie ze względu na wspomniane wątpliwości) przeprowadzenia czynności wyjaśniających w celu ustalenia, czy zakupiony przez nią pistolet może być w świetle przepisów prawa zarejestrowany do celów łowieckich. Gdy w wyniku tych czynności (strona została o nich zawiadomiona pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. – k. 55 i 56) okazało się, że nie można go zarejestrować do tych celów, a więc organ I instancji będzie zobowiązany wydać decyzję o odmowie rejestracji, sprawa zyskała status quasi-procesowej, by A. S. mogła – występując w charakterze strony – przedstawiać swoje stanowisko związane z nabytą bronią w sposób uregulowany przepisami k.p.a., w tym poprzez wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji (co wskazano w tym piśmie) oraz poprzez prawo wniesienia odwołania do organu II instancji.

W ocenie organu odwoławczego nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., było bezzasadne. Strona nie nabyła broni nielegalnie, lecz w wyniku błędnego przekonania, że może to uczynić w ramach uzyskanego pozwolenia na broń palną do celów łowieckich. Bezspornym jest jednak, iż w związku z odmową jej rejestracji strona nie może jej używać, ani dłużej posiadać. Bezprawne jej użycie narazi stronę na odpowiedzialność karną, podobnie posiadanie broni – poza przypadkami określonymi w ustawie – jest zabronione (art. 2 ustawy o broni i amunicji). W razie odmowy rejestracji określonych egzemplarzy broni ich posiadanie również nie jest dozwolone, nawet jeśli nabyte zostały w ramach pozwolenia na broń określonego rodzaju (art. 13 ust. 1). Dlatego strona zobowiązana jest zbyć nabyty pistolet lub złożyć go do depozytu organu Policji, co nie przeszkadza w jego zbyciu w późniejszym terminie.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Jako zarzuty podniosła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, polegające na błędnym przyjęciu, że broń krótka, w szczególności pistolet [...] nie stanowi myśliwskiej broni palnej;

2. naruszenie prawa procesowego poprzez uchybienie art. 8 k.p.a. polegające na uprzednim poinformowaniu o możliwości rejestrowania broni krótkiej do celów łowieckich, a następnie odmowie dokonania takiej czynności.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 13 ust. 3

w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4.

W myśl zaś art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.

Wskazać należy, że takim odrębnym przepisem, na który organ II instancji powołał się, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą rejestracji skarżącej pistoletu [...] jako broni myśliwskiej, jest § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Podkreślić należy, że w momencie orzekania w sprawie przez organ I instancji ani ustawa o broni i amunicji, ani przywołane przepisy wykonawcze nie zawierały definicji broni myśliwskiej, czy też myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, co nie oznacza, że organ I instancji, mimo to prawidłowo uznał, że wnioskowana przez skarżącą broń nie może zostać zarejestrowana jako broń myśliwska. Zgodzić się bowiem należy z organem, że wyróżnienie bez przymiotnika "myśliwska" należy uznać za symptomatyczne i odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto do tradycyjnej broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem takie występują na rynku. Oznacza to, że również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie było dozwolone przepisami ustawy – Prawo łowieckie oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r.

Niezależnie od tych argumentów podkreślić należy, że w momencie orzekania już przez organ I instancji rejestracja pistoletu [...] jako broni myśliwskiej nie była możliwa również z tej przyczyny, że nastąpiła zmiana stanu prawnego powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, a w tym jego § 3 ust. 1. Zgodnie z poprzednim brzmieniem, przepis ten nie zawierał zastrzeżenia, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczalna jest wyłącznie broń palna długa. Obecnie do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym, że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje.

Podkreślić należy, że nowelizacja tego przepisu dokonana rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym wskazane rozporządzenie, weszła w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. (a zatem przed wydaniem decyzji przez organ I instancji) i nie zawierała przepisów przejściowych.

Prawidłowo zatem Komendant Główny Policji, rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji i orzekając w sprawie, zastosował przepisy rozporządzenia w nowym brzmieniu.

Nie ulega wątpliwości, że każda nowa ustawa, a w szczególności ustawa, która wprowadza zmiany w innych ustawach, zgodnie z wymogami przyzwoitej legislacji, powinna zawierać przepisy przejściowe i dostosowujące, aby nie zaskakiwać zainteresowanych nowymi regulacjami (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 1993 r. K 9/92 – OTK 1993 nr 1, poz. 6 i z dnia 24 maja 1994 r. K 1/94 – OTK 1994 nr 1, poz. 10). W sytuacji, gdy nowa ustawa (w tym wypadku przepisy rozporządzenia) nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub też w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze – zasady bezpośredniego działania prawa, tj. nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości; po drugie – zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie – zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. P 9/04 – OTK 2005 nr 1/A, poz. 9 odsyłający w uzasadnieniu do: J. Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, str. 62). W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 1/06).

Do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania ustawy nowej najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia, powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto, przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza (P. Tuleja, Konstytucyjne podstawy prawa intertemporalnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego – Kwartalnik Prawa Prywatnego 1997 z. 1).

To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady.

Rozpoznając niniejszą sprawę uznać należy, że przepisy znowelizowanego § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia winny mieć zastosowanie w sprawie, a to oznacza, że działanie organu odwoławczego uznać należy za prawidłowe. Za zastosowaniem nowych przepisów przemawia niewątpliwie ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć interesem jednostki. Tym ważnym interesem publicznym jest niewątpliwie idea łowiectwa, jako element ochrony środowiska przyrodniczego.

W rozumieniu ustawy oznacza to ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy – Prawo łowieckie, celem łowiectwa jest:

1. ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych;

2. ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny;

3. uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego;

4. spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej.

Polowanie to, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo łowieckie, tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej (pkt 1) oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska (2), zmierzające do wejścia w jej posiadanie. Ważna jest zatem istota i idea łowiectwa.

Wykorzystywanie zaś jako broni myśliwskiej broni bojowej typu [...] zaprzecza celom, jakie przyświecały ustawodawcy, dopuszczającemu możliwość polowania na zwierzynę tego rodzaju bronią. Rejestracja tego typu broni bojowej, jaką jest [...] do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis powoływanych wyżej przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także ustawy – Prawo łowieckie.

Ponadto podkreślić należy, że w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 września 1999 r.

(I SA/Wr 926/98/OSP 2000 z. 5, poz. 83) zwrócono uwagę na zasadę uzależniającą to, jakie należy stosować przepisy od tego, czy w sprawie ma być wydana decyzja konstytutywna, czy też deklaratoryjna (por. też zdanie odrębne do uchwały NSA z dnia 12 września 2005 r. I FPS 2/05 – ONSAiWSA 2006 Nr 1, poz. 1, str. 37).

W przypadku decyzji konstytutywnych – kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące

I w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie).

W rozpoznawanej sprawie decyzja w sprawie rejestracji broni bojowej jako broni myśliwskiej ma niewątpliwie charakter decyzji konstytutywnej, kształtującej stosunek administracyjny i dlatego również z tej przyczyny zastosowanie przez organ odwoławczy § 3 ust. 1 rozporządzenia w nowym brzmieniu, uznać należało za prawidłowe.

Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.