Strona skarżąca wniosła opisaną w osnowie niniejszego postanowienia skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, że w jej ocenie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołała się przy tym na zarzuty oraz okoliczności zawarte w treści skargi. Stwierdzono również, iż realizacja zaskarżonych decyzji może spowodować poniesienie ogromnych środków finansowych w kwocie miesięcznie 121.176 zł co daje łącznie kwotę 1.696.464 zł wraz z odsetkami (przyjmując okres 14 miesięcy płatności). Według skarżącej sam ten wydatek spowoduje powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Zdaniem skarżącej przejawi się to głównie w istotnym ograniczeniu realizacji koniecznych i zaplanowanych prac remontowych i modernizacyjnych na terenie i w budynkach zarządzanych przez skarżącą. Ponadto podniesiono również, że "tak znaczna kwota wpłynie negatywnie na stan finansów" skarżącej oraz na realizację jej ustawowych i statutowych zadań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004; LEX nr 281811), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wskazać należy ponadto, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony. W szczególności nie dołączono dokumentów potwierdzających twierdzenia zawarte we wniosku, czy też takich, które mogłyby uprawdopodobnić istnienie przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd nie mógł pozytywnie odnieść się do wspomnianego wniosku poprzez stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji
