III SAB/Gd 34/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-12	
Data wpływu	2026-01-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Jacek Hyla /przewodniczący/
Jolanta Sudoł /sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski /Sędzia Zastępca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust. 1 pkt 5; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Highway Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
J. M. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Highway Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku (dalej również jako: "Spółka") w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze skarżący zarzucił Spółce naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.,

w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; powoływanej dalej w skrócie jako: u.d.i.p."), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W skardze skarżący zawarł wniosek o: stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności; zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od Spółki na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga skarżącego została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Skarżący w dniu 1 maja 2025 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do Highway Sp. z o.o. z wnioskiem o udostępnienie, w trybie u.d.i.p., informacji w następującym zakresie: "Udostępnienie aktualnej wersji projektu wykonawczego w ramach przedsięwzięcia "Opracowanie dokumentacji projektowej wraz z pełnieniem nadzoru autorskiego dla inwestycji: [...] w G.". Udostępnienie aktualnej wersji przedmiarów, kosztorysów inwestorskich oraz zbiorczego zestawienia kosztów".

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wnioskowane dokumenty są elementem umowy [...] zawartej pomiędzy Gminą Miasta Gdańska (reprezentowaną przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta Gdańska) oraz firmą Ingeo (wykonawcą) i Highway (podwykonawcą). Przedmiotowe dokumenty służą realizacji zadania publicznego, co czyni je informacją publiczną. Skarżący wskazał przy tym, że dokumentacja jest przekazywana organom w celu opiniowania (przykładowo wniosek o "Uzgodnienie projektu wykonawczego sieci trakcyjnej i wyposażenia podstacji" z dnia 9 września 2024 r., sygn. [...]), co oznacza, iż funkcjonuje w obiegu urzędowym w ramach procedury realizacji zadania publicznego i nie można uznać, że "nie istnieje".

W dniu 28 lipca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga skarżącego, opatrzona datą 23 maja 2025 r., na bezczynność Spółki w udostępnieniu informacji publicznej. Razem ze skargą skarżący wniósł wniosek o wymierzenie Highway Sp. z o.o. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), za nieprzekazanie, w ustawowym terminie, skargi.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego Spółka wniosła o jego odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SO/Gd 12/25, wymierzył Highway Sp. z o.o. grzywnę w kwocie 500 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt III OZ 640/25, oddalił zażalenie Spółki na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W dniu 18 grudnia 2025 r. skarżący, mając na uwadze, że Spółka, pomimo oddalenie jej zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 sierpnia 2025 r. o wymierzenie grzywny, nie przesłała jego skargi wraz z odpowiedzią, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o rozpoznanie skargi na podstawie nadesłanego odpisu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzeczeniem z dnia 15 stycznia 2026 r., sygn. akt III SO/Gd 22/25, postanowił rozpoznać sprawę ze skargi skarżącego na bezczynność Highway Sp. z o.o. w sprawie udostępnienia informacji publicznej na podstawie odpisu skargi, zgodnie z art. 55 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niezasadna i nie podlega uwzględnieniu.

W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Highway Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w Gdańsku bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy podnieść, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dwie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, a mianowicie w niniejszej sprawie przeciwko Highway Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku (podwykonawcy) oraz w sprawie sygn. akt III SAB/Gd 35/26 przeciwko Ingeo Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku (wykonawcy). W obu tych sprawach skarżący zwrócił się do ww. spółek za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 1 maja 2025 r. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez: "Udostępnienie aktualnej wersji projektu wykonawczego w ramach przedsięwzięcia "Opracowanie dokumentacji projektowej wraz z pełnieniem nadzoru autorskiego dla inwestycji: [...] w G.". Udostępnienie aktualnej wersji przedmiarów, kosztorysów inwestorskich oraz zbiorczego zestawienia kosztów".

Skarżona w niniejszej sprawie Spółka nie odniosła się do wniosku skarżącego, ale również nie wykonała obowiązku przewidzianego przez ustawodawcę w przepisie art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., to jest przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi aktami prawy i odpowiedzią na skargę w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2025r. (w sprawie sygn. akt III SO/Gd 12/25) wymierzył Spółce grzywnę, a następnie w dniu 15 stycznia 2026 r. postanowił w sprawie sygn. akt III SO/Gd 22/25 rozpoznać sprawę ze skargi skarżącego na podstawie jej odpisu (okoliczności znane Sądowi z urzędu).

Ponieważ na etapie postępowania o wymierzenie grzywny Spółka odniosła się również do skargi na bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 1 maja 2025 r. o udzielenie informacji publicznej, Sąd orzekający nie mógł tej okoliczności pominąć. W odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny oraz na skargę na bezczynność Spółka wniosła o ich odrzucenie z uwagi na brak legitymacji procesowej biernej w tych sprawach, ewentualnie o ich oddalenie z uwagi na ich bezzasadność. Zdaniem Spółki, z uwagi na brak statusu "organu" w rozumieniu art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz brak obowiązku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie miała ona obowiązku przekazywania skargi wraz z odpowiedzią do sądu administracyjnego. Taki obowiązek spoczywa wyłącznie na organach, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W tym zakresie, zdaniem Spółki, nie znajduje zastosowanie przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., który dotyczy bezczynności organu administracji publicznej, a nie prywatnego podmiotu wykonującego zlecenie dla innego prywatnego podmiotu.

Spółka podkreśliła, że realizowała zlecenie na rzecz Ingeo Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku, która jest spółką prywatną (bez udziału Skarbu Państwa czy jednostek samorządu terytorialnego). Zlecenie to nie zostało zawarte z jednostką sektora finansów publicznych, ani w ramach wykonywania zadania publicznego, lecz miało charakter typowo komercyjny, inżynieryjny, a jego rezultat stanowił dokumentację techniczną opracowaną na zlecenie i na potrzeby prywatnego kontrahenta. Co więcej, Spółka nie jest właścicielem żądanej we wniosku skarżącego dokumentacji (projekt wykonawczy, kosztorysy inwestorskie, zbiorcze zestawienie kosztów, przedmiary). Dokumenty te w całości zostały wydane Spółce Ingeo wraz z egzemplarzami, nośnikami danych itp., zgodnie z zapisami umowy łączącej oba podmioty.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy adresat wniosku o udzielenie informacji publicznej: Highway Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku (spółka prawa handlowego) była podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej ? Innymi słowy, czy należy do kręgu podmiotów objętych przez ustawodawcę dyspozycją art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ?

Na tak postawione pytania, zdaniem Sądu orzekającego, należy udzielić negatywnej odpowiedzi.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

I tak, przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stosownie więc do treści powyższego przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W dalszej części tego przepisu użyto zwrotu "w szczególności", a po nim dokonano wyliczenia pięciu grup podmiotów. Tym samym ustawodawca obowiązkiem udostępniania informacji publicznej objął dwie zasadnicze grupy: władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące władzami publicznymi. Jednak dalsze wyliczenie dokonane w punktach 1-5 ust. 1 art. 4 u.d.i.p. tworzy katalog otwarty podmiotów zobowiązanych, jest on, co należy podkreślić wyliczeniem przykładowym i niewyczerpującym.

Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1487/18 - "każde ustalenie, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, musi dokonywać się poprzez ustalenie, czy zawiera się on w zakresie pojęcia władzy publicznej, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, czy wykonuje zadania publiczne. Włącznie taka interpretacja art. 4 ust. 1 u.d.i.p. pozostaje w zgodzie z normą konstytucyjną zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Tymczasem (...) należy zauważyć, że w zacytowanym wyżej art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca wyodrębnił aż trzy grupy podmiotów zobowiązanych. Są to: 1) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne, 2) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które dysponują majątkiem publicznym, 3) osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3288/15).

Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne, lub dysponujących majątkiem publicznym.

Jest to konieczne i niezbędne do realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej w dobie decentralizacji administracji publicznej i prywatyzacji wykonywania zadań publicznych. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, to właśnie przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi podstawę obowiązku udostępniania informacji publicznych m.in. przez niepubliczne szkoły wyższe, niepubliczne jednostki systemu oświaty (przedszkola, szkoły), stowarzyszenia realizujące zadania publiczne, spółki wykonujące publiczny transport zbiorowy, Polski Związek Działkowców czy Polski Związek Łowiecki, bowiem wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym". W judykaturze zaznacza się, że wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez określony podmiot powinno pozostawać w związku i wynikać z określonych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych o unormowania ustawowe, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne określonym podmiotom.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 837/21 podniósł, że wykonywanie zadań publicznych (samoistnie bądź w powiązaniu z innymi podmiotami) może się odbywać na podstawie ustawowej, umownej, czy też w drodze decyzji administracyjnej. Każda z tych sytuacji jest oczywiście różna, ale wszystkie one sprowadzają się do tego samego - realizacji zadania publicznego. Stwierdzenie zaś wystąpienia tego faktu stanowi warunek uznania danego podmiotu za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej w takim zakresie, w jakim brał on udział w realizacji zadania publicznego. Niezależnie od swojego statusu prawnego jako przedsiębiorcy prywatnego, czy też oddziału firmy zagranicznej. Warto również dostrzec, że pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p., w przeciwieństwie do sformułowania "zadanie władzy publicznej" wykorzystanego w art. 61 Konstytucji RP, niweluje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1348/19). Nie można jednak z góry wykluczyć, jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny, wykonywania zadań władzy publicznej przez określone podmioty na skutek działań organów władzy publicznej, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W każdym przypadku konieczna jest więc wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności określonego podmiotu w celu poczynienia ustaleń (zob. uchwała z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt. I OPS 1/05 podjęta w składzie 7 sędziów NSA).

Nie było w sprawie kwestionowane, że Highway jest spółką prawa handlowego, którego wspólnikiem jest osoba fizyczna (100 % udziałów), a więc jest podmiotem prywatnym. Z przywołanych powyżej wyjaśnień Spółki jednoznacznie wynika, że nie zawierała ona umowy z Gminą Miasta Gdańska dotyczącej projektu wykonawczego w ramach przedsięwzięcia "Opracowanie dokumentacji projektowej wraz z pełnieniem nadzoru autorskiego dla inwestycji: [...] w G." Umowę cywilną Spółka zawarła natomiast z innym podmiotem prywatnym a mianowicie z Ingeo Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku, będącą także spółką prawa handlowego, której wspólnikami są osoby fizyczne (100% kapitału prywatnego). Spółka w ramach tej umowy realizowała, na zlecenie Spółki Ingeo usługi projektowe. Przyjęte przez nią zlecenie, jak wyjaśniła Spółka, miało charakter komercyjny, inżynieryjny, a jego rezultat stanowił dokumentację techniczną opracowaną na zlecenie i na potrzeby prywatnego kontrahenta. Nadto, Spółka (zleceniobiorca) nie jest właścicielem żądanej we wniosku skarżącego dokumentacji, gdyż została ona wydana zleceniodawcy.

W świetle poczynionych rozważań, nie można uznać w niniejszej sprawie, aby Spółka, będąca podmiotem prywatnym, dysponowała majątkiem publicznym (komunalnym) lub wykonywała zadania publiczne. Nie jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a tym samym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa na podmiotach władzy publicznej, a także na każdym (a więc również na podmiocie prywatnym), kto wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Skoro Spółka nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., to nie odnosząc się do wniosku skarżącego Spółka nie dopuściła się bezczynności. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej może być kierowana wyłącznie do podmiotów objętych zakresem podmiotowym tej ustawy.

Wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona również z tego powodu, że skarżona Spółka nie posiada wnioskowanych przez skarżącego dokumentów. Z przywołanych wcześniej wyjaśnień Spółki wynika, że żądana we wniosku skarżącego dokumentacja w postaci: projektu wykonawczego, kosztorysów inwestorskich, zbiorczych zestawień kosztów czy przedmiarów, została w całości wydana Ingeo Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku (zleceniodawcy) zgodnie z zapisami umowy łączącej oba podmioty.

W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl