Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w kwestii wpisu na listę radców prawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego R. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] Minister Sprawiedliwości sprzeciwił się wpisowi pana R. K. na listę radców prawnych Izby [...], dokonanego uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...].

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 311 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm., dalej powoływana także jako: u.r.p.) Natomiast jako podstawę faktyczną - okoliczność, iż pan R. K. nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego.

W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że w okresie od [...] maja 2003 r. do [...] sierpnia 2005 r. skarżący był zatrudniony w Prokuraturze Rejonowej K. [...] na stanowisku asesora. W dniu [...] kwietnia 2005 r. Minister Sprawiedliwości- prokurator Generalny na podstawie art. 98 w zw z art. 14 ust. 1 pkt 2 i art. 100 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, wobec braku przymiotu nieskazitelnego charakteru - zwolnił pana R. K. ze stanowiska asesora z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Podstawą podjęcia ww. decyzji było otrzymanie od organów Policji negatywnych danych dotyczących skarżącego. Powyższa informacja została uzyskana w związku z ubieganiem się przez pana R. K. o stanowisko prokuratora. Minister podnosi, że z ustaleń dokonanych przez organy policji wynika, iż w dniu [...] listopada 2004 r. R. K. został zatrzymany przez Policję i następnie przetransportowany do Izby Wytrzeźwień w związku z awanturą, jaką wywołał na klatce schodowej bloku położonego w K. przy ul. [...] 68. W ocenie Ministra Sprawiedliwości opisane zachowania dyskwalifikują kandydata na radcę prawnego w sferze etyczno-moralnej. Podważają jego wiarygodność oraz nieskazitelny charakter. Wszczęcie awantury pod wpływem alkoholu, wymagające interwencji Policji i przetransportowanie pana R. K. do Izby Wytrzeźwień, świadczy o braku odpowiedzialności i poszanowania przez wymienionego zarówno przepisów obowiązującego prawa, jak również zasad współżycia społecznego. Zdaniem organu, R. K. swoim dotychczasowym postępowaniem nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego a wykazany brak nieskazitelnego charakteru świadczy, iż kandydat nie posiada przymiotu niezbędnego do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Na decyzję Ministra Sprawiedliwości pan R. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie.

Podniósł m.in., iż decyzja jest niezasadna, albowiem narusza przepisy art. 7, 10, 77 § 1, 79 i 80 k.p.a. ponieważ organ zaniechał wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego. Decyzji Ministra zarzucił dowolność, poprzez wzięcie pod uwagę jedynie jednorazowego, incydentalnego zdarzenia oraz niedokonanie wnikliwej oceny wszystkich istotnych elementów składających się na dotychczasową drogę życiową i zawodową skarżącego. Zdaniem strony, powyższe powoduje, że Minister Sprawiedliwości uchybił wskazanym przepisom w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący akcentuje, że przyczyny odmowy powołania na stanowisko prokuratora ujawnił organom samorządu radcowskiego, które szczegółowo zanalizowały ujawnione uchybienie uznając, że omawiane zdarzenie nie dyskwalifikuje strony, czego wyrazem była podjęta uchwała o wpisaniu go na listę radców prawnych. R. K. podkreślił, że niejednokrotnie podlegał ocenie w trakcie pracy zawodowej - za każdym razem wystawiano mu wysoką ocenę w sferze etyczno-moralnej, jak i kultury osobistej. Reasumując stwierdził, że decyzja sprzeciwiająca się wpisowi jego kandydatury na listę radców prawnych została podjęta z naruszeniem jego interesu prawnego w zakresie wolności wyboru i wykonywania zawodu.

Dodatkowo przy piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu [...] czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył "opinię o pracowniku" z dnia [...] czerwca 2007 r. odnoszącą się do strony, pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. skierowane do Prokuratora Okręgowego w K. w związku z wnioskiem o powołanie asesora R. K. na stanowisko Prokuratora z którego wynika, że pozytywnie opiniuje przedmiotowy wniosek a nadto opinię psychologiczną z dnia [...] lipca 2006 r. dotyczącą skarżącego. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego popierał skargę.

Zarówno w odpowiedzi na skargę jak i na rozprawie Minister Sprawiedliwości wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów Ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Należy podkreślić, że na gruncie tego aktu prawnego organy samorządu zawodowego radców prawnych, sprawują zróżnicowane zadania z zakresu administracji publicznej wobec omawianej grupy zawodowej. W określonych sytuacjach są także powołane do orzekania w sprawach indywidualnych, w tym między innymi w sprawie dokonywania wpisu kandydata na listę radców prawnych.

Jak stanowi art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (dalej również jako: u.r.p.) na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego.

Stosownie do art. 311 ust. 1 ww. ustawy Rada okręgowej izby radców prawnych zawiadamia, w terminie 30 dni, Ministra Sprawiedliwości o każdej uchwale o wpisie na listę radców prawnych lub aplikantów radcowskich, jak i o odmowie wpisu.

W myśl art. 31 ust. 2 wpis na listę radców prawnych lub aplikantów radcowskich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi wpisanego. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 31 ust. 3 sprzeciw Ministra Sprawiedliwości może być zaskarżony przez zainteresowanego do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia sprzeciwu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia zasad wskazanych na wstępie niniejszych rozważań Sąd uznał skargę za usprawiedliwioną, gdyż decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2007 r. narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności rozważenia wymaga czy w rozpoznawanej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpano przysługujące środki zaskarżenia o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, iż decyzja Ministra Sprawiedliwości stanowiąca sprzeciw od wpisu na listę radców prawnych nie podlegała weryfikacji w administracyjnym toku instancji a zatem ograniczona została zasada dwuinstancyjności przyjęta zarówno w Konstytucji RP (art. 78) jak i w art. 15 k.p.a.

Udzielając pozytywnej odpowiedzi na postawione pytanie Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, opowiada się za stanowiskiem, że wskazana w przepisie art. 31 ust 3 u.r.p. droga zaskarżenia sprzeciwu jest uregulowaniem szczególnym, zatem nie ma w tej sytuacji zastosowania przepis art. 127 § 3 k.p.a. (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Przepis art. 31 ust. 3 u.r.p. jest jasny, precyzyjny i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu jego stosowania. Stanowisko Sądu wzmacnia okoliczność, że istnienie wyjątków od omawianej zasady dwuinstancyjności dopuszcza Konstytucja RP (v. art. 78 in fine ) byleby tylko wyjątek ten oraz tryb zaskarżania określała ustawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie mającej zastosowanie w sprawie niniejszej ustawy o radcach prawnych (v. art. 31 ust.3 u.r.p.).

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie organ stwierdził, iż skarżący nie spełnia tzw. przesłanki rękojmiowej, co wyklucza wpisanie R. K. na listę radców prawnych.

W ocenie organu, zdarzenie które miało miejsce w dniu [...] listopada 2004 r. kiedy to R. K. został zatrzymany przez Policję i następnie przetransportowany do Izby Wytrzeźwień w związku z awanturą, jaką wywołał na klatce schodowej bloku położonego w K. dyskwalifikuje ww. kandydata w sferze etyczno-moralnej. Podważa jego wiarygodność oraz nieskazitelny charakter, świadczy o braku odpowiedzialności i poszanowania przez wymienionego zarówno przepisów obowiązującego prawa, jak również zasad współżycia społecznego.

Rozpatrując zasadność stanowiska Ministra Sprawiedliwości podkreślenia wymaga stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że o nieskazitelności charakteru świadczą takie osobiste przymioty, jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, odpowiedzialność za własne słowa i czyny, odwaga cywilna, pracowitość, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem (zob. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2001 r., II SA 725/00). Rękojmia to "pewność", "zagwarantowanie czegoś", "zapewnienie o czymś". Kryterium "rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego" ma zatem służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego członka tej korporacji. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt III SA 1454/85 stwierdził, że w każdej sprawie konieczne jest dokonanie wszechstronnej i wnikliwej analizy wszystkich istotnych elementów składających się na dotychczasową drogę życiową i zawodową kandydata oraz jego etyczne i społeczne zalety, bowiem tylko taka całościowa ocena pozwoli na prawidłowe ustalenie, czy konkretne uchybienie dyskwalifikuje kandydata (v. również: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 294/06 niepubl., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 949/06 niepubl.). Tymczasem jak wynika z uzasadnienia zakwestionowanej decyzji, Minister Sprawiedliwości sprzeciwiając się wpisowi R. K. na listę radców prawnych dokonał oceny kandydata jedynie przez pryzmat opisanego wyżej zdarzenia, które miało miejsce - co należy podkreślić - ponad dwa lata wcześniej. Zdaniem Sądu, brak rozpatrzenia (i oceny) postępowania i zachowania skarżącego zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej w dłuższym okresie czasu, w szczególności po dniu 11 listopada 2004 r., świadczy o tym, że Minister Sprawiedliwości uchybił zasadzie określonej w art. 80 k.p.a. Organ nie dokonał bowiem oceny całego zebranego materiału dowodowego a swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na jedynym zdarzeniu i tylko na tej podstawie odmówił skarżącemu prawa wykonywania zawodu radcy prawnego. Konsekwencją powyższego jest również stwierdzenie naruszenia innych przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. gdyż Minister nie rozpatrzył całego materiału dowodowego a przez to nie przedstawił zarówno uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji. Należy zwrócić uwagę, że w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący okazał dokument, który bez żadnych wątpliwości pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem o powołanie R. K. ww. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej (v. pismo Prokuratora Rejonowego skierowane do Prokuratora Okręgowego w K. z dnia [...] kwietnia 2005 r.). Jak wynika z treści omawianego pisma sformułowane są w nim opinie na temat m.in. cech charakteru kandydata, jego postawy wobec obowiązków służbowych oraz relacji ze współpracownikami i przełożonymi. Okazany dokument jest opatrzony datą [...] kwietnia 2005 r. a zatem, pochodzi sprzed dnia wydania zaskarżonej decyzji. Zważywszy natomiast, że autor pisma tj. Prokurator Rejonowy wysuwając pozytywną prognozę, co do osoby kandydata nawiązuje do zdarzenia z [...] listopada 2004 r. opinia powyższa - zdaniem Sądu - powinna zostać poddana szczegółowej analizie i ocenie przez Ministra Sprawiedliwości który, jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, przed podjęciem zaskarżonej decyzji dysponował aktami osobowymi skarżącego zarówno w sprawie o wpis na listę radców prawnych, jak również z okresu kiedy R. K. pozostawał na stanowisku asesora Prokuratury Rejonowej K. [...]. Powyższy wniosek można wyprowadzić z treści korespondencji prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości z korporacją i prokuraturą (v. dwa pisma MS oznaczone tym samym numerem [...] z dnia [...] lutego 2007 r. i [...] marca 2007 r. oraz pismo OIRPr z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...]).

W tym stanie rzeczy, przedłożone w trakcie rozprawy pismo z dnia [...] kwietnia 2005 r. powinno znajdować się w aktach osobowych skarżącego z okresu pozostawania ww. na stanowisku asesora Prokuratury Rejonowej K. [...]. Tymczasem ani w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych nie ma tego dokumentu, ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości o dowodzie tym nie wzmiankował, koncentrując się wyłącznie - jak już podnoszono - na zdarzeniu z [...] listopada 2004 r. Powyższe okoliczności wzmacniają przedstawioną wyżej argumentację Sądu, iż ocena Ministra Sprawiedliwości została sformułowana bez pełnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co jest sprzeczne z art. 80 k.p.a. Powołany przepis stanowi bowiem, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zarówno w nauce jak i w praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego a organ winien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową (tak: NSA /w:/ wyroku z dnia 17 maja 1994r. SA/Lu1921/93, LEX nr 26517). Ponadto należy podkreślić, że organ dokonujący wykładni pojęcia nieostrego, a do tej kategorii należy zaliczyć pojęcie "przesłanki rękojmiowej" jest związany okolicznościami miejsca, sytuacji, czasu, a także różnymi normatywnymi zasadami, regułami i prawnie wyrażalnymi sytuacjami oraz poddany kontroli sądów administracyjnych w zakresie zgodności wniosków interpretacyjnych z obowiązującym porządkiem prawnym (por. M. Zdyb: Prawny interes jednostki w sferze materialnego prawa administracyjnego. Lublin 1991, s. 250-251).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ nie sprostał ww. wymaganiom, stąd arbitralna decyzja Ministra Sprawiedliwości musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako podjęta z naruszeniem prawa. Z uwagi na przedstawione wyżej mankamenty, za uzasadnione należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Organ, co już wyżej akcentowano, omawianego incydentu nie ocenił w kontekście postawy etyczno-moralnej R. K., jaką skarżący prezentował zarówno przed jak i po dniu [...] listopada 2004 r. ale ograniczył się jedynie do zreferowania i oceny tego jednego zdarzenia. Należy przy tym podkreślić, że wadliwym byłoby wyprowadzenie z powyższych rozważań wniosku, iż jednorazowe pejoratywne zachowanie nie może doprowadzić do sytuacji, która zostanie oceniona jako dyskwalifikująca kandydata na radcę prawnego w sferze etyczno-moralnej. Zdaniem Sądu, nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiarygodność oraz nieskazitelny charakter strony. Skarżący powinien mieć świadomość, że nawet najlepsza nota o pracy oraz działaniu w życiu publicznym i prywatnym, wystawiona przez uprawniony do tego organ, może ulec zmianie w wyniku jednego zachowania osoby, której opinia dotyczyła (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005 r. LEX nr 190774).

Jednakże organ nie może opierać się na selektywnie wybranych dowodach ale ma obowiązek rzetelnie zebrać i ocenić cały materiał dowodowy. Tego natomiast w sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, nie uczynił stąd stwierdzona została wadliwość zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do argumentacji strony, że Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. przed dokonaniem wpisu miała wiedzę o zaistniałym w dniu [...] listopada 2004 r. zdarzeniu oraz przyczynach odmowy nominacji skarżącego na stanowisko prokuratora i pomimo to uznała, że ujawnione uchybienie nie dyskwalifikuje skarżącego należy zauważyć, że sprzeciw Ministra od wpisu na listę radców prawnych stanowi w istocie środek korygujący o charakterze władczym, a zatem organ ten ma całkowitą autonomię w zakresie oceny okoliczności faktycznych sprawy. Jednocześnie trudno odmówić R. K. racji, gdy wskazuje na tak daleką rozbieżność ocen: Ministra i organu korporacyjnego. Trudno bowiem a priori założyć, że działanie organu samorządu zawodowego podejmującego uchwałę o wpisie R. K. na listę radców prawnych nie było racjonalne oraz nakierowane na pełną realizację normy zawartej w art. 17 Konstytucji RP, która stanowi, iż samorząd zawodowy ma sprawować pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Trzeba to rozumieć jako obowiązek sprawowania nadzoru, który może mieć nie tylko charakter bieżący (korygujący działania w toku ich wykonywania) ale i prewencyjny, a więc zapobiegający niekorzystnym z punktu widzenia interesu publicznego zachowaniom, jeszcze przed ich podjęciem. Chroni się w ten sposób dobra, którym w wyniku rachunku aksjologicznego przyznano wyższą wartość niż zachowanie swobody działalności jednostek w danej dziedzinie (szerzej na ten temat patrz: M. Szydło Nabywanie uprawnień do wykonywania wolnych zawodów Państwo i Prawo 2002/7/str. 51 i nast.).

Ponieważ z istoty sprzeciwu wynika, że Minister Sprawiedliwości dokonuje oceny całkowicie odmiennej niż uczynił to organ samorządu korporacyjnego, decyzja wydana w tym przedmiocie powinna być, zdaniem Sądu, uzasadniona w sposób szczególnie staranny tzn. ocena całego materiału dowodowego winna zostać dokonana w sposób wyjątkowo dogłębny i wyważony. Sprzyja to poszanowaniu zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa sformułowanej w art. 8 k.p.a. Zasada, która ma fundamentalne znaczenie dla siły państwa i skuteczności jego działania. Z uwagi na występujące w rozpatrywanej sprawie sprzeczne interesy stron, organ nie mógł bezkrytycznie uwzględnić tylko jednego z wchodzących w grę interesów tj. interesu publicznego. W niniejszej sprawie, dając bezwzględny prymat interesowi publicznemu, bez rozważenia interesu strony Minister Sprawiedliwości naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego w tym przede wszystkim zasadę z której wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy (v. powołany art. 8 k.p.a.). Należy przy tym zwrócić uwagę, że konieczność skrupulatnego wyważenia przez organy reglamentujące dostęp do wolnych zawodów dwóch sprzecznych racji: z jednej strony - interesu indywidualnego w nieskrępowanym rozwijaniu działalności zawodowej (art. 65 Konstytucji RP), z drugiej - interesu publicznego, obejmującego m.in. ochronę potencjalnych klientów jest wymuszona m.in. konstrukcją decyzji uprawniającej do wykonywania wolnego zawodu w której nie zamieszcza się zleceń ani warunków. Sterowanie zatem zachowaniem osób uprawnionych do wykonywania zawodu - w tym przypadku - zawodu radcy prawnego, będzie mogło mieć miejsce dopiero na etapie wykonywania obowiązków. Stąd skonkretyzowany wymiar procesu wzajemnego wyważania wartości i przyznawania jednej z nich silniejszej ochrony dokonuje się w toku indywidualnego wartościowania sytuacji każdej z osób, która aspiruje do tego, aby wykonywać wolny zawód.

Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku.

Wobec naruszenia wskazanych wyżej przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności Sąd oparł na przepisie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania obejmujących wpis, opłatę za pełnomocnictwo oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust 1 pkt 1 c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie (....) (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.)