Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. oddala skargę.

1. Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r., znak: [...] określającą K. I. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w wysokości [...] zł.

2. W toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec K. I. sporządzono na podstawie art. 193 § 6 o.p. protokół z badania ksiąg z dnia 31 sierpnia 2015 r., znak: [...] , którego odpis doręczono stronie. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do zastrzeżeń strony wniesionych do ustaleń zawartych w protokole z badania ksiąg.

3. W dniu 24 września 2015 r. Skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania. Następnie w piśmie z dnia 29 września

2015 r. wypowiedział się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania kontrolnego. A w dniu 13 października 2015 r. oraz 1 grudnia 2015 r. Skarżący na piśmie wniósł o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych we wniosku z dnia 1 grudnia 2015 r., natomiast co do pisma z dnia 13 października 2015 r. ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji.

4. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. ustalił, że K. I. w badanym okresie prowadził działalność gospodarczą pod firmą "J.-P." H. i U. K. I., której przedmiotem była sprzedaż paliw płynnych i gazowych oraz artykułów spożywczych i przemysłowych na stacjach paliw mieszczących się w W., w O., w G., w P., w W. K. oraz w K.

Organ I instancji na podstawie przedłożonych przez Skarżącego ewidencji zakupów i sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. stwierdził, że sumy wynikające z tych rejestrów mają odzwierciedlenie w złożonej przez podatnika deklaracji VAT-7 za marzec 2011 r.

W toku prowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że Skarżący odliczył podatek naliczony na podstawie 3 faktur VAT zakupu oleju napędowego, wystawionych przez B.-T. s. z o. o. z siedzibą w W.

Organ I instancji w toku postępowania kontrolnego przesłuchał dwukrotnie K. I. w charakterze strony i E. M. (noszącą w badanym okresie nazwisko M.), pełniącą w tym okresie funkcję prezesa zarządu B.-T. s. z o. o., w charakterze świadka. Przesłuchał też, w charakterze świadka G. S. zatrudnionego w D.-T. spółce z o. o., pełniącego funkcję koordynatora ds. transportu i kierowcy.

Ponadto z Z. U. S. O. w S. uzyskał informację, że w badanym okresie spółka zgłosiła do ubezpieczenia społecznego oraz zdrowotnego jako pracowników E. B. oraz T. K. Następnie przesłuchał E. B. w charakterze świadka.

Od D. B. Organ uzyskał dokumenty w postaci faktur VAT zakupu i sprzedaży, rejestrów prowadzonych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, deklaracji VAT-7, dokumentów CMR, not księgowych oraz wyciągów bankowych. Z wybranych dokumentów dotyczących badanego okresu sporządzono kserokopie i wpięto do akt sprawy. Organ stwierdził, że w dokumentacji księgowej przekazanej przez Biuro Rachunkowe D. B. znajdowało się [...] faktur zakupu oleju napędowego od podmiotu cypryjskiego R. L. z siedzibą w N. Faktury te zawierały numery rejestracyjne zestawów samochodów wykonujących transport paliwa oraz imiona i nazwiska kierowców. Na podstawie powyższych danych Organ ustalił w bazie danych systemu CEPIK właścicieli pojazdów, do których zwrócił się o udzielenie stosownych informacji. Żaden z przewoźników widniejących

na dokumentach zakupowych nie potwierdził, że wykonał dostawy paliwa dla Skarżącego. Również Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. przekazał informację, iż żadne dokumenty przewozowe oraz handlowe przedsiębiorstwa B. M. P. R. nie potwierdzają dostarczenia oleju napędowego sprzedanego rzekomo przez B.-T. spółkę z o. o. na rzecz firmy Skarżącego.

Ponadto Organ I instancji ustalił, że zeznania prezesa zarządu B.-T. spółki z o. o. E. M. nie pokrywają się z dokumentami zebranymi w toku postępowania. Uznano, że zeznania wyżej wymienionej ujawniają jej brak wiedzy

na temat funkcjonowania spółki, a jedynym jej działaniem, jako prezesa spółki, było podpisywanie faktur VAT, natomiast faktyczne działania i decyzje podejmował ktoś inny. Świadkowi dano wiarę tylko co do tego, że świadek nigdy nie widziała paliwa, którym rzekomo handlowała. Stwierdzono, że analiza zapisów na rachunku bankowym B.-T. spółki z o. o. jednoznacznie wskazuje, iż podmiot ten pełnił rolę

tzw. "bufora".

Na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzono iż, w okresie objętym postępowaniem kontrolnym prowadzonym wobec Skarżącego, B.-T. spółka z o. o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Uznano,

że przedstawiony w zeznaniach oraz wyjaśnieniach obraz działalności spółki dotyczący transakcji B.-T. spółki z o. o. jest sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz obowiązującymi przepisami. Osoby prowadzące rzetelną działalność gospodarczą winny posiadać wiedzę na temat rodzaju wykonywanej działalności, a w szczególności ekonomiki i zasad panujących na danym rynku.

Organ I instancji uznał, że brak jest możliwości wykonania przez B.-T. spółkę z o.o. dostaw określonych w wystawionych fakturach sprzedaży w marcu

2011 roku, a analiza okoliczności faktycznych prowadzi do jednoznacznych wniosków, że wystawione faktury nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Jednocześnie podkreślił, że żadna z firm transportowych wskazana w dokumentacji B.-T. spółki z o. o. nie potwierdziła dostawa paliwa na stacje Skarżącego. Organ biorąc dodatkowo pod uwagę znikomą wiedzę Skarżącego na temat rzekomego dostawcy, uznał, że musiał mieć on świadomość, że paliwo nie pochodzi od B.-T. spółki z o. o.

Organ I instancji stwierdził, że Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "J.-P." H. i U. K. I. nie mógł faktycznie nabywać oleju napędowego od B.-T. spółki z o. o. w badanym okresie, tym samym transakcje pomiędzy spółką B.-T., a firmą "J.-P." H. i U. K. I. w rzeczywistości nie miały miejsca.

W ocenie Organu I instancji wszystkie zgromadzone w toku postępowania kontrolnego dowody wskazują jednoznacznie, że B.-T. spółka z o. o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej i ograniczała swoją współpracę

z firmami widniejący na wystawianych przez nią fakturach VAT, jedynie do generowania podatku naliczonego. Natomiast wobec Skarżącego działalność spółki polegała na wystawaniu faktur VAT, które stanowiły uwiarygodnienie pochodzenia, posiadanego w sprzedaży oleju napędowa a jednocześnie podstawę do obniżenia podatku należnego o zawarty w nich podatek naliczony. Świadczy o tym również okoliczność, że B.-T. spółka z o. o. w swoich deklaracjach wykazywała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym.

Organ I instancji stwierdził, że skoro olej napędowy wykazany na fakturach wystawionych przez B.-T. spółkę z o. o. nie został przez nią faktycznie dostarczony, tym samym stronie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od całości czynności. Powołał się przy tym na treść art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.t.u.").

Ponadto, Organ I instancji przytaczając treść art. 109 ust. 3 u.p.t.u. oraz

art. 193 1 i § 4 o.p., uznał prowadzone dla potrzeb podatku od towarów ewidencje zakupu za marzec 2011 r. za nierzetelne w części ujętych w nich faktur VAT dotyczących dostaw, w których jako wystawca wskazana została B.-T. spółka z o. o. W konsekwencji Organ I instancji uznał, że Skarżący zawyżył zadeklarowany

w deklaracji podatkowej VAT-7 podatek naliczony w marcu 2011 r. o kwotę [...] zł.

W świetle tego decyzją z dnia 23 grudnia 2015 r., znak: [....] określił K. I. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w wysokości [...] zł.

5. Skarżący nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i złożył odwołanie, wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Ponadto wniósł na podstawie art. 229 o.p. o przeprowadzenie przez Organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie.

6. Po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się z całością materiału zgromadzonego w sprawie decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji, podzielając ocenę faktyczną i prawną w niej zawartą.

7. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r. K. I. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w całości i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:

1) art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji

i niedostrzeżenie błędów tego Organu, a w szczególności błędnie ustalonego stanu faktycznego, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania,

2) art. 191 o.p.:

• poprzez uznanie, że zostało udowodnione, iż Skarżący w marcu 2011 r. wiedział albo powinien był wiedzieć o nieprawidłowościach w działalności B.-T. spółki z o. o.,

• poprzez dokonanie jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czego następstwem było błędne ustalenie, że olej napędowy określony w fakturach VAT wystawionych przez B.-T. spółkę z o. o. dla Skarżącego nie został faktycznie dostarczony a w konsekwencji:

– niezastosowanie się organu do interpretacji ogólnej Ministra Finansów

z dnia 29 grudnia 2015 r., znak: [...] , a także

– błędną wykładnię przepisów szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej,

3) art. 120 w związku z art. 121 § 1 o.p. poprzez bezpodstawne uznanie prowadzonej przez pana K. I. dla potrzeb podatku od towarów

i usług ewidencji zakupu za marzec 2011 r. za nierzetelną w części ujętych w niej faktur VAT dotyczących dostaw, w których jako wystawca wskazana została B.-T. spółka z o. o., a w konsekwencji prowadzenie postępowania

z naruszeniem zasady legalizmu i praworządności oraz zaufania obywatela

do organów podatkowych,

4) art. 193 § 4 o.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że ewidencja zakupu za marzec 2011 r. prowadzona przez podatnika w zakresie faktur VAT dotyczących dostaw, w których jako wystawca wskazana została spółka B.-T. jest nierzetelna, a w konsekwencji bezpodstawne pozbawienie dokumentacji podatnika waloru dowodowego. Zdaniem podatnika dokumentacja prowadzona była w sposób prawidłowy, znajdowała potwierdzenie w dokumentacji kontrahenta, a ponadto odzwierciedlała transakcje rzeczywiście wykonane,

5) art 122 o.p.:

• poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia o błędnie ustalony stan faktyczny, tj. bezpodstawne ustalenie,

że Skarżący ewidencjonował dostawy paliwa, które nie miały miejsca,

co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przez

Organ I instancji art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a w związku z art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

i odmowy prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur VAT,

• poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i bezpodstawne przyjęcie,

że skarżący pozostawał w złej wierze i nie dołożył należytej staranności w celu zbadania wiarygodności kontrahenta,

6) art. 210 § 4 o.p. poprzez niewyczerpujące odniesienie się

do powołanego przez skarżącego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a powoływanie wyłącznie orzeczeń niekorzystnych dla Skarżącego, które zostały wydane w nieporównywalnych do niniejszego stanu faktycznego i nie pozostają w związku z przedmiotem postępowania.

8. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał,

że decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w stopniu - odpowiednio - mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że Sąd nie jest związany – na mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

10. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego czy słusznie Organ podatkowy uznał, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z ww. faktur VAT, bowiem transakcje pomiędzy spółką B.-T. a firma Skarżącego, wymienione na zakwestionowanych przez Organ 3 fakturach w rzeczywistości nie miały miejsca.

Zdaniem Skarżącego z zebranego przez Organ materiału dowodowego wynika, że ww. transakcje miały miejsce, a olej napędowy został dostarczony do prowadzonej przez Niego stacji paliw.

11. Wobec powyższego, odnosząc się do stanu prawnego sprawy, wskazać należy, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Art. 86 ust. 1 i ust. 2 o.p. stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi

są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie do art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a u.p.t.u. nie stanowią podstawy

do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane

- w części dotyczącej tych czynności.

Na podstawie art. 99 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy, o których mowa w art. 15,

są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu (...).

Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego (...).

Zgodnie zaś z art. 109 ust. 3 u.p.t.u. podatnicy (...) są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące

do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej (...).

Z brzmienia przytoczonych przepisów wynika, że składanie deklaracji podatkowej stanowi realizację zasady samoobliczania podatku przez podatnika, wynikającej z art. 103 ust. 1 u.p.t.u. W deklaracji podatnik określa wielkość swojego zobowiązania podatkowego, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwotę różnicy podatku do rozliczenia w następnym okresie.

Z kolei przepis art. 99 ust. 12 u.p.t.u. stanowi, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym prawem podatnika. Jest ono także fundamentalnym elementem systemu podatku od towarów i usług, który umożliwia zachowanie zasady neutralności tego podatku. Prawo to może być przez podatnika realizowane jedynie przy spełnieniu ustawowo określonych warunków formalnych, m. in. związku zakupów ze sprzedażą opodatkowaną, zachowania terminu dokonania odliczenia. Przy korzystaniu z prawa do odliczenia podatku naliczonego szczególnego znaczenia nabiera także fakt posiadania dokumentu stanowiącego jego podstawę. W rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług takim dokumentem jest faktura, odzwierciedlająca rzeczywisty przebieg transakcji.

Jednakże samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika tylko w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.

12. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, że Skarżący sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 120 o.p., art. 121 o.p. oraz art. 122 o.p., a także zasady postępowania dowodowego z art. 191 o.p. i art. 193 § 4 o.p. dotyczący rzetelności ksiąg podatkowych. W ocenie Strony naruszenie tych przepisów doprowadziło do wydania błędnych decyzji, opartych na wadliwym ustaleniu, że Skarżący nie nabył towarów opisanych w zakwestionowanych przez Organy fakturach VAT.

Co do ww. zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów procedury podatkowej, określonych w art. 233 § pkt 1 w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122

i art. 191 o.p. wskazać należy, że wynika z nich obowiązek organów podatkowych

do działania zgodnie z przepisami prawa poprzez wszechstronne i zupełne zgromadzenie materiału dowodowego i takiej jego oceny, która pozwoli w sposób najbardziej zgodny z rzeczywistością ustalić stan faktyczny oraz prawny sprawy. Organ podatkowy na podstawie całego zgromadzonego materiału ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy postępowania podatkowego gwarantują dopuszczenie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego, przy czynnym udziale podatnika. Organy podatkowe mają podejmować wszelkie działania, ale z drugiej strony jedynie działania niezbędne. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie podatkowym. Jednakże strona ze względu na dążenie do wszechstronnego i zgodne z prawdą ustalenia stanu faktycznego sprawy powinna działać z Organem gdyż niekiedy jest jedynym dysponentem właściwym dokumentów. W ocenie sądu, Organ podatkowy sprostał stawianym mu wymaganiom w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Ponadto, Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego

i zgodnego z rzeczywistością wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie (Organ m.in. wzywał skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów, wzywał do przesłuchania w charakterze strony). Według Sądu, zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe jak i ich ocena pod względem zgodności z prawem podatkowym zostały przeprowadzone prawidłowo, w sposób niebudzący wątpliwości.

Według Sądu Organ drugiej instancji nie naruszył także art. 233 ust. 1 pkt 1 o.p. oraz zasady zaufania (art. 121 § 1 o.p.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, bowiem swoje rozstrzygnięcie wydał po uprzednim, ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej decyzji.

Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 o.p.

13. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że prawidłowo ustalił Organ, że Skarżący ujął w ewidencji zakupów za marzec 2011 r. m. in. trzy faktury VAT: nr [...] z dnia 16 marca 2011 r., nr [...]

z dnia 22 marca 2011 r., nr [...] z dnia 31 marca 2011 r. na łączną kwotę podatku od towarów i usług [...] zł. Na fakturach tych jako wystawca widnieje

B.-T. spółka z o. o. Faktury te zostały wystawione z tytułu sprzedaży oleju napędowego. Podatek naliczony z tych faktur Skarżący rozliczył w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec 2011 r.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Organy podatkowe stwierdziły, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z ww. faktur VAT bowiem transakcje pomiędzy B.-T. sp. z o. o. a firmą "J.-P." H. i U. K. I. wskazane na tych fakturach

w rzeczywistości nie miały miejsca. Organy uznały, że Skarżący nie mógł faktycznie nabyć oleju napędowego od B.-T. sp. z o. o. w badanym okresie.

Według Sądu poczynione przez Organy ustalenia i wysnute z nich wnioski

są prawidłowe. Co więcej znajdują potwierdzenie w zgromadzonych dowodach. Wynika z nich, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem była m. in. sprzedaż paliw płynnych oraz gazowych. W związku z tym posiadał stacje paliw. Skarżący na potwierdzenie zapłaty cen określonych w spornych fakturach przedłożył dowody przelewów bankowych. Nie jest przedmiotem sporu to, że B.-T. spółka z o. o. ujęła sporne faktury VAT w ewidencji sprzedaży i podatek należny rozliczyła w deklaracji dla podatku od towarów i usług za marzec 2011 r.

Jednakże po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego Organy uznały, że ww. faktury VAT mające dokumentować transakcje sprzedaży/zakupu oleju napędowego pomiędzy B.-T. spółką z o. o., a firmą "J.-P." H.

i U. K. I. nie odzwierciedlały zdarzeń gospodarczych, które miały miejsce w rzeczywistości. W ocenie Sądu słusznie Organy wskazały, że na podstawie zeznań strony, świadków (E. M., G. S. – k. ds. t. i k. zatrudniony w firmie D.-T. spółka z o. o.), pisma D.-T. spółki z o. o. z dnia 19 maja 2015 r., dokumentów nadesłanych przez ww. Spółkę (faktury wraz ze zleceniami transportowymi oraz dokumenty CMR

i kwity wagowe) stwierdził, że z nich nie wynikało aby spółka D.-T. wykonywała

w marcu 2011 r. zlecenie transportowe na rzecz B.-T. spółki z o. o. lub przewoziła paliwo na stację paliw "J.-P." w O.. Z przekazanych materiałów wynika, że w marcu 2011 r. D.-T. spółka z o. o. wykonywała transporty na rzecz c. podmiotu R. L. Analiza załączonych do faktur listów przewozowych CMR jednoznacznie wskazywała jako miejsce dostawy (rozładunku) ul. B. [...] w S. Żaden z nadesłanych przez D.-T. spółkę z o. o. dokumentów nie zawierał informacji na temat firmy "J.-P." K. I., ani nie podawał jako miejsca dostawy stacji paliw mieszczącej się

w O. Wobec tego słusznie Organy uznały, że twierdzenie Skarżącego

o dokonaniu przewozu paliwa przez spółkę D.-T. i dostarczeniu go do stacji paliw w O. nie znajduje pokrycia w zebranym materiale dowodowym. Oprócz faktur oraz przelewów Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, że paliwo pochodzące

z B.-T. spółki z o. o. kiedykolwiek pojawiło się na jego stacji paliwowej.

Według Sądu na akceptację zasługuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że okoliczność dokonania przelewów na rzecz spółki B.-T. nie jest wystarczająca do uznania, że transakcje miały miejsce, istotne jest bowiem, czy towar został rzeczywiście dostarczony.

Nie można zgodzić się ze Skarżącym co do tego, że nie ma znaczenia

czy zleceniodawcą dla spółki D.-T. była bezpośrednio B.-T. spółka

z o. o., czy podmiot, od którego spółka B.-T. dokonała nabycia paliwa,

tj. R. L. Twierdzenie Skarżącego przeczy zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Spółka D.-T. musiała bowiem wcześniej otrzymać od konkretnego podmiotu zlecenie na przewóz paliwa, a w tym przypadku zleceniodawcą była spółka R. L., co jednoznacznie wynika z przesłanych przez spółkę D.-T. dokumentów. Ponadto świadek E. M. zeznała, że nigdy nie organizowała transportu. Tym samym twierdzenia Skarżącego odbiegają od zebranego w toku postępowania materiału dowodowego.

Ponadto Organ I instancji gromadząc materiał dowodowy wystąpił do szeregu firm i przedsiębiorców z pismami o udzielenie informacji, czy dostarczali oni paliwo,

w badanym okresie, na stacje należące do Skarżącego lub do podmiotów przez niego wskazanych. Organ dokonał bowiem analizy [...] faktur zakupu oleju napędowego, na których jako sprzedawca widniał podmiot c. R. L., a jako kupujący B.-T. spółka z o. o. Na podstawie danych zawartych na tych fakturach, Organ ustalił właścicieli pojazdów. Żaden z przewoźników widniejący na dokumentach zakupowych B.-T. sp. z o. o., do których zwrócono się o potwierdzenie wykonania dostaw, nie potwierdził, że wykonywał dostawy paliwa na rzecz Skarżącego. Nie potwierdził także wykonania dostaw do przedsiębiorstwa Skarżącego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G., który był w posiadaniu dokumentów jednej

z firm.

Ponadto, Organ I instancji dokonał szeregu czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w celu wyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności dostawy oleju napędowego, między innymi: dwukrotnie przesłuchał stronę, przesłuchał E. M. pełniąca w badanym okresie funkcję prezesa zarządu spółki B.-T. występował do Z. U. S. Oddział

w S. o udzielenie informacji, czy spółka B.-T. zgłosiła

do ubezpieczenia społecznego pracowników, a w związku z uzyskaną odpowiedzią przesłuchał E. B. w charakterze świadka, zwrócił się do D. B. prowadzącego księgowość o przedłożenie dokumentacji księgowej spółki

B.-T., wezwał spółkę D.-T. do przedłożenia pisemnej informacji dotyczącej tego czy w okresie od dnia 1 do 31 marca 2011 r. dostarczała paliwo płynne na stacje paliw mieszczące się w O., w G., w P., w W. K., w K., należące do Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "J.-P." H. i U. K. I., wystąpił

do szeregu firm i przedsiębiorców w celu uzyskania informacji na temat dostawy oleju napędowego do podatnika, zwrócił się do Prokuratury Okręgowej we W.

o przesłanie dokumentów przewozowych firmy "B. M." P. R., zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. o przekazanie informacji czy posiadane dokumenty potwierdzają, iż P. R. dostarczył paliwo płynne na stacje należące do Skarżącego w badanym okresie, przesłuchał G. S. zatrudnionego w spółce D.-T., pełniącego funkcję koordynatora ds. transportu i kierowcy.

Zdaniem Sądu zeznania G. S. Organ ocenił zgodnie z ich treścią. Wbrew twierdzeniu Skarżącego nie wyciągnął negatywnych wniosków

z okoliczności, że świadek nie pamiętał dostaw z marca 2011 r. Mając na uwadze czas jaki upłynął od dnia spornych transakcji do dnia składania zeznań poddał szczegółowej analizie materiał dowodowy dostarczony przez D.-T. spółkę z o. o. tydzień po przesłuchaniu ww. świadka. Z dokumentów tych wynika, że kwestionowane paliwo zostało dostarczone do miejscowości S., a nie do O.

14. Odnosząc się do kolejnego zarzutu Skarżącego, stwierdzić należy,

że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie potwierdza, że Skarżący

w rzeczywistości nabył olej napędowy od B.-T. spółki z o. o. Dokumenty przedłożone przez Skarżącego, tj.: odpis z rejestru przedsiębiorców KRS firmy

B.-T. spółka z o. o., decyzja P. U. R. E. udzielająca spółce z o. o. B.-T. koncesji na obrót paliwami ciekłymi, potwierdzenie zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT UE, decyzja o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej czy też zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON nie świadczą o tym, że spółka rzeczywiście w badanym okresie sprzedała towary Skarżącemu.

Ponadto okoliczność, że spółka B.-T. ujęła w rejestrze sprzedaży sporne faktury VAT nie przesądza o zaistnieniu zdarzeń gospodarczych podanych

w tych fakturach. Słusznie Organ zwrócił uwagę na to, że spółka B.-T.

w swojej deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec 2011 r. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Organ na podstawie zebranych dowodów był uprawniony uznać, że spółka B.-T., w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej,

a była wykorzystywana jedynie jako wystawca faktur VAT, który miał zapewnić stronie możliwość odliczenia podatku od towarów i usług. Z zeznań E. M. wynika, że w badanym okresie nie zatrudniała żadnych pracowników oraz nie posiadała żadnej infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami

(tj. magazynów, czy też samochodów cystern), nigdy nie organizowała transportu oraz nie potrafiła podać nazw firm przewozowych, nigdy nie miała również styczności

z rzekomo sprzedanym paliwem. Po przeanalizowaniu dokumentów uzyskanych

z biura, które prowadziło księgowość spółki B.-T. w powiązaniu z treścią zeznań ww. świadka Organ słusznie zauważył wiele sprzeczności, które dotyczą kwestii zatrudnienia pracowników, podania nazw dostawców, dysponowania rachunkiem bankowym.

Słusznie również Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z danymi zawartymi w KRS nr [...] wspomniana przez E. M. spółka P.-O. została założona

w 2006 r. przez Skarżącego i jego pracownika I. P., a z dniem

5 sierpnia 2009 r. jako posiadający [...] udziałów został wpisany do KRS A. T. Natomiast E. M., z dniem 28 sierpnia 2009 r. została wpisana do KRS nr [...] jako posiadająca [...] udziałów w spółce B.-T. Aktualnym prezesem zarządu B.-T. spółki z o. o. jest G. K. Według ustaleń organu skarbowego wobec spółki B.-T.

za 2012 r. i następne lata toczą się postępowania kontrolne oraz podatkowe związane z nielegalnym obrotem paliwami płynnymi. Jak trafnie zauważył Organ

o rzeczywistym prowadzeniu działalności gospodarczej nie przesądza wyłącznie fakt zarejestrowania podmiotów. Zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej, do Krajowego Rejestru Sądowego stanowi jedynie podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności.

Natomiast ze zeznań świadka E. M. wynika, że nie miała ona wiedzy na temat funkcjonowania spółki B.-T., co więcej na temat funkcjonowania podmiotu gospodarczego w ogóle. Osoby prowadzące rzetelną działalność gospodarczą powinny posiadać wiedzę na temat rodzaju wykonywanej działalności, ekonomiki i zasad panujących na rynku. W toku przesłuchania zeznała,

że nie zatrudniała pracowników. Natomiast w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r., znak: [...] Z.U.S. Oddział w S. podał, że E.B. i T. K. zostali zgłoszeni do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego na okres od dnia 14 marca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. Jednak z przesłuchania E. B. w charakterze świadka wynika, że nie świadczyli oni pracy, a ich zatrudnienie związane było z ubieganiem się o zezwolenie na prowadzenie produkcji paliwa. W związku z nieotrzymaniem zgody umowy rozwiązano.

15. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ odniósł się również do argumentów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy sprzedaży paliw i przyznał rację Skarżącemu, że sam brak posiadania magazynów, cystern, czy też brak bezpośredniego kontaktu z towarem nie świadczy o nieprowadzeniu działalności gospodarczej. Jednakże słusznie wskazał Organ, że w przypadku spółki B.-T. trudno mówić o organizacji transportu, skoro prezes spółki zeznała, iż nigdy nie organizowała transportu (kwestia transportu została opisana już wyżej). Wątpliwa była też kwestia nadzoru nad dostawą towaru, gdyż po długim odstępie czasu pomiędzy dostawą, a zapłatą – jak miało to miejsce

w rozpoznawanej sprawie - nie można mówić o sprawowaniu kontroli nad dostawą towarów.

Ponadto z akt sprawy wynika, że Organ I instancji analizował zapisy na rachunku bankowym spółki B.-T. i ustalił, że praktycznie cały przepływ środków odbywał się pomiędzy trzema podmiotami: R. L. z siedzibą w N., spółce B.-T., T.-O. spółki z o. o. Ustalono przy tym, że dokumenty księgowe spółki potwierdzają taki obrót towarem. Analiza zapisów na rachunku bankowym B.-T. spółki z o. o. wskazuje, iż podmiot ten pełnił rolę tzw. "bufora". Na konto spółki B.-T. były przelewane środki z T.-O. spółki z o. o. wyłącznie w takiej wysokości by opłacić koszty dostaw przychodzących z R. L. na C., koszty odprawy celnej a także koszty bieżącego funkcjonowania spółki. Spółka "bufor" ma za zadanie uwiarygodnienie dokumentów handlowych i wydłużenie łańcucha dostaw oraz generowanie podatku naliczonego dla kolejnych odbiorców paliwa.

Organ I instancji analizował też rejestr zakupu za marzec 2011 r. spółki B.-T. Niewątpliwie zapisy rejestru wskazują, że oprócz paliwa Spółka dokonywała innych zakupów na wartość netto [...] zł, podatek od towarów i usług w kwocie [...] zł. Jednak na wydrukach rachunku bankowego za badany okres brak jest przelewów dokumentujących dokonanie płatności za ten towar lub usługi. Brak jest także zapisów dokumentujących wypłaty gotówkowe mogące ewentualnie służyć do zapłat za towar takiej wartości. Okoliczność ta budzi uzasadnione wątpliwości z uwagi na fakt, że Świadek stwierdziła, że za faktury płaciła przelewami.

Zapisy na rachunku bankowym za kwiecień i maj 2011 r. nie zawierają także zapisów świadczących o ponoszeniu kosztów transportu lub magazynowania nabytych towarów. Mając na uwadze ponadto fakt, że E. M. w toku przesłuchania zeznała, że "spółka nie dzierżawiła żadnych magazynów ani zbiorników" znajduje uzasadnienie stwierdzenie, iż ujęte w urządzeniach księgowych spółki B.-T. faktury VAT zakupowe mają za zadanie jedynie wygenerowanie podatku naliczonego,

a w dalszej kolejności uniknięcie zapłaty podatku należnego od sprzedanego dalej paliwa.

Organ I instancji mając na uwadze twierdzenia podatnika, że paliwo ze spornych faktur VAT zostało mu wydane oraz fakt, że podatnik nie dysponował dowodami to potwierdzającymi prowadził postępowanie w celu odtworzenia rzeczywistego stanu faktycznego. Gromadził materiał dowodowy, a Skarżący czynnie uczestniczył w jego gromadzeniu, przedkładając pisma i wskazując organowi na konieczność przeprowadzania dowodów. Organ kontroli skarbowej zgodnie z żądaniem strony przeprowadził dowód z przesłuchania świadka kierowcy zatrudnionego w D.-T. spółce z o. o. G. S. i ponownie przesłuchał stronę.

Organ II instancji po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów, odmówił ich przeprowadzenia. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko,

że uprawniona była odmowa przeprowadzeniu wnioskowanych dowodów. Powody podjęcia takiego rozstrzygnięcia szczegółowo podał w uzasadnieniu

ww. postanowienia.

16. Odnosząc się do zarzutu nieudowodnienia, że Skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcje ze spółką B.-T. wiązały się z czynami zabronionymi tej spółki w zakresie podatku od towarów i usług, prawidłowo Organ wyjaśnił, że prowadzący działalność gospodarczą powinien wykazać należytą dbałość o własne interesy, weryfikując wiarygodność swoich kontrahentów. Istotnie bowiem, tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku od towarów i usług, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług. Na poparcie swojego stanowiska Organ powołał się na stosowne orzecznictwo sądów w tym zakresie.

Słusznie Organ zaznaczył, że Skarżący działalność gospodarczą w przedmiocie sprzedaży detalicznej paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw rozpoczął z dniem 1 kwietnia 2004 r., zatem jest podmiotem z dużym doświadczeniem w tej dziedzinie obrotu gospodarczego (decyzja dotyczy 2011 r.). Jako podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem paliwami powinien mieć świadomość, iż działalność w tym zakresie stanowi szerokie pole do nadużyć. Uzasadnione jest twierdzenie Organu, że Skarżący nie dochował należytej staranności w zakresie doboru swojego kontrahenta, tj. posiadał znikomą wiedzę na jego temat, do protokołu przesłuchania z dnia 19 stycznia 2015 r. zeznał bowiem, że nie pamięta z kim z tej firmy się kontaktował, najczęściej kontaktował się telefonicznie. Skarżący nie posiadał dokumentów które świadczyłyby o odbiorze towarów, nie posiadał również innych dowodów, np.: korespondencji prowadzonej pomiędzy kontrahentem w celu sfinalizowania transakcji, zawarcia umowy, która regulowałaby zagadnienie odpowiedzialności i kosztów transportu, ubezpieczenia towaru itp.

Okoliczności te w powiązaniu z faktem obrotu znacznymi kwotami słusznie Organ uznał za nieracjonalne zachowanie przedsiębiorcy i świadczące o zbyt daleko idącej ufności w stosunku do kontrahenta.

Ponadto Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na przepis art. 112 , który w 2011 r. zobowiązując podatników do przechowywania ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania podatku wszystkich dokumentów związanych z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w celu wykazania braku podwyższonej staranności przy transakcjach podwyższonego ryzyka (obrót paliwami).

Mając na uwadze przytoczone wyżej fakty uprawnione było stwierdzenie Organu, że podatnik nie działał w dobrej wierze. Jak wykazał Organ Skarżący sam wskazał firmę dokonującą dostaw paliwa i nie mógł nie wiedzieć, że dostawy te faktycznie nie miały miejsca w sytuacji gdyby dostaw tych realnie się spodziewał. Wobec tego pogląd wyrażony w skardze, że w transakcjach łańcuchowych legalnie działający podatnik może nie dopełnić materialnej przesłanki, a i tak przy zachowaniu dobrej wiary powinien mieć prawo do obniżenia podatku od towarów i usług choć zasadny, to nie ma przełożenia na przedmiotową sprawę.

W związku z zaewidencjonowaniem spornych faktur VAT w rejestrze zakupów za marzec 2011 r. i wykazaniem podatku naliczonego z nich wynikającego w deklaracji podatkowej VAT-7 za ten miesiąc prawidłowo Organ uznał, że Skarżący zawyżył w marcu 2011 r. podatek naliczony do odliczenia łącznie o [...] zł. Zgodnie

z art. 193 § 1 o.p. księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Na podstawie

art. 193 § 2 o.p. księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Stosownie do art. 193 § 3 o.p. ustawy

za niewadliwe uważa się księgi prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi

z odrębnych przepisów. Na mocy art. 193 § 4 organ podatkowy nie uznaje za dowód

w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub

w sposób wadliwy.

Zdaniem Sądu prawidłowo Organ stwierdził, że rejestr zakupu za marzec 2011 r. w części ujętych w nich faktur VAT dotyczących dostaw, w których jako wystawca wskazana została B.-T. spółka z o. o. prowadzony był w sposób nierzetelny.

17. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczną ocenę fikcyjności transakcji dokumentowanych spornymi fakturami VAT, nie było więc potrzeby dalszego prowadzenia postępowania w celu gromadzenia dowodów. Postępowanie kontrolne i odwoławcze zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo i rzetelnie, wnioski wyciągnięte przez Organ nie naruszały swobodnej oceny dowodów. Niesłuszny jest zarzut zaniechania dokładnego wyjaśnienia sprawy i celowego obciążenia Skarżącego zobowiązaniem podatkowym. Zgromadzono kompletny materiał dowodowy, który pozwolił na wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zebrane dowody zostały ocenione z uwzględnieniem doświadczenia życiowego i reguł logicznego myślenia czy dana okoliczność została udowodniona. Jak słusznie zauważył Organ odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego, która nie zadowala stronę nie może prowadzić do postawienia zarzutu naruszenia zasad postępowania, błędnej oceny dowodów, czy też błędnej wykładni przepisów szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od towarów i usług.

18. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 210 § 4 o.p. W jej uzasadnieniu wyjaśniono powody i przedstawiono argumenty uzasadniające wydanie rozstrzygnięcia. Wskazano podstawę prawną jej wydania z przytoczeniem przepisów prawa. W szczególności wyjaśniono dlaczego uznano, że paliwo ze spornych faktur VAT nie było dowiezione do stacji paliw Skarżącego w O.. Organ badał nawiązanie przez Skarżącego współpracy z wystawcą zakwestionowanych faktur, przebieg jej realizacji oraz okoliczności towarzyszące samym dostawom i płatnościom za nie. Organ ustalił, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia w rzeczywistości nie zostały wykonane.

Należy zgodzić się z Organem co do tego, że okoliczność niepowołania

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwa, o którym napisał Skarżący w piśmie z dnia 2 marca 2016 r. nie oznacza, że Organ nie zapoznał się z tym orzecznictwem i ocenił materiał dowodowy w oderwaniu od dyrektyw wyznaczonych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Niezasadny jest również zarzut, że w zaskarżonej decyzji oceniono staranność i dobrą wiarę w kontekście danych uzyskanych po marcu 2011 r. w następstwie wieloletnich postępowań prowadzonych w różnych sprawach przez różne organy. Organ stwierdził czy miały miejsce transakcje udokumentowane spornymi fakturami i czy Skarżący w marcu 2011 r. wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje nie zostały wykonane istotne znaczenie miał materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w gromadzeniu którego uczestniczyła strona. Jedynie jako dodatkowo podano informacje dotyczące działalności B.-T., które ustalił organ kontroli skarbowej.

Zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 1 o.p., gdyż – jak zauważył Organ odwoławczy - Organ I instancji ustalił prawidłowy stan faktyczny i dokonał właściwej jego oceny. Organ I instancji uznając, że Skarżący nie nabył prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w kwestionowanych fakturach VAT uwzględnił wszystkie dokumenty, okoliczności i fakty łącznie i we wzajemnym powiązaniu.

19. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut o pominięciu przelewów bankowych oraz okoliczność zapłaty za paliwo z góry, choćby z tego powodu, że na etapie postępowania kontrolnego dokonywane przez odwołującego płatności bankowe na konto B.-T. spółki z o. o. nie były kwestionowane. Nie można także uznać za skuteczną linię obrony Skarżącego, z której wynika, że nawiązując współpracę z kontrahentem posiadającym koncesję działał w zaufaniu do organów wydających dokument. Skarżący powołał się przy tym przepis art. 2a o.p., w myśl którego niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść strony oraz na interpretację Ministra Finansów z dnia 29.12.2015 r., znak [...] .

Odpowiadając na ten zarzut, wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji Organ stwierdził, że reguła rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika na gruncie polskiego prawa podatkowego pomimo, że nie była dotychczas wyrażana - w ustawie (przepis art. 2a o.p wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r.) od lat funkcjonuje

w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego. Zasadnie wyjaśniono też, że ani Organ I instancji, ani Organ odwoławczy nie miały wątpliwości co do ustaleń w zakresie, realizacji dostaw od spółki B.-T. na rzecz Skarżącego. Zatem zarzut podniesiony w skardze o próbie pominięcia ww. interpretacji Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia.

Zauważyć należy, że Strona miała możliwość przedłożenia dowodów

na potwierdzenie swoich twierdzeń, brała bowiem czynnie udział w postępowaniu kontrolnym, składała wyjaśnienia, zeznania do protokołu, zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg, wypowiadała się na temat organizacji transportu, zgłaszała wnioski dowodowe. Jednakże sama nie przedstawiła żadnych dowodów, jedynie żądała

od organów ciągłego poszukiwania dowodów na potwierdzenie, że transport się odbył i dostarczono podatnikowi towar wykazany w zakwestionowanych fakturach.

20. Reasumując wskazać należy, że zgromadzone dokumenty pozwalają na ustalenie czy w marcu 2011 r. w rzeczywistości miały miejsce dostawy oleju napędowego dokonane przez B.-T. spółkę z o. o. na rzecz "J.-P." H. i U. K. I., wykazane w spornych fakturach VAT i czy Skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia w rzeczywistości nie zostały wykonane. Zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że Skarżący zawyżył podatek naliczony w marcu 2011 r. o kwotę [...] zł. Na zmianę stanowiska Organu nie mają wpływu powołane w skardze przepisy dotyczące tzw. "pakietu paliwowego", które weszły w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji.

21. Przedstawiona wyżej ocena zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności przepisów postępowania dowodowego, pozwala

na stwierdzenie, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Prawidłowa jest też prawnopodatkowa ocena tego stanu - uwzględniająca całokształt zgromadzonego materiału dowodowego - dokonana w zgodzie z zasadami wiedzy, w tym logicznego rozumowania, oraz w zgodzie z doświadczeniem życiowym.

22. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.