J. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2016 r. nr [...]. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym wniosku tego nie uzasadnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tą regulacją wystąpienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy jednak zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący domagał się wstrzymania decyzji organu odwoławczego z dnia 8 listopada 2016 r., którą utrzymał on w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 17 marca 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 5 marca 2013 r. o rozgraniczeniu wskazanych nieruchomości. Niewątpliwie zaskarżona decyzje ma charakter "odmowny". Stosownie do ugruntowanej linii orzeczniczej i poglądów doktryny przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Co do zasady decyzje o odmowie uwzględnienia żądania strony nie wywołują skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 796/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem przyjąć, że zaskarżona decyzja sama w sobie nie kreuje po stronie skarżącego żadnych praw ani obowiązków. Skoro tak, to decyzja ta nie podlega wykonaniu i z tego powodu nie można wstrzymać jej wykonania.
Na marginesie, Sąd wskazuje, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 35/16, publikowane jak wyżej). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podał żadnych okoliczności, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu.
Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
