Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 214/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r. nr KOA/4365/Ru/21 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu oddala skargę kasacyjną.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 214/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Sp. z o.o. w Z.(strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (SKO, organ) z dnia 24 listopada 2021 r., nr KOA/4365/Ru/21, w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu.

II. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie skargi, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż poprzez przedłożenie w Wydziale Komunikacji Starosty Warszawskiego Zachodniego porozumienia z dnia 20 stycznia 2020 roku wskazującego wszystkie pojazdy mechaniczne, których własność przeszła ze Skarżącego na rzecz spółki P. Sp. z o.o., Skarżący nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki Mercedes-Benz 166 AMG GLE 43, nr rej. [...], nr [...], w sytuacji, w której przedłożenie powyższego dokumentu oraz "przybicie na nim pieczęci Starosty Warszawskiego Zachodniego" stanowiło potwierdzenie wypełnienia przez Skarżącego obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w powyższym przepisie;

2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 140mb pkt 2 p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy Skarżący zgłosił fakt zbycia własności pojazdu marki Mercedes-Benz 166 AMG GLE 43, nr rej. [...], nr [...], "w treści porozumienia z dnia 20 stycznia 2020 roku w terminie 30 dni".

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

III. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżony wyrok – w granicach możliwej kontroli kasacyjnej – odpowiada prawu.

2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

3. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył – zgodnie z zasadami związania granicami skargi kasacyjnej oraz rozporządzalności procesowej – rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych.

4. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła jedynie zarzuty materialnoprawne (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), co implikuje wniosek, że nie podważa ona poddanych pozytywnej weryfikacji przez kontrolowany Sąd Wojewódzki ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji.

5. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 stycznia 2020 r.) w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. poz. 2355 ze zm.; akt uchylony z dniem 4 września 2022 r.) przez "ich błędną wykładnię" i "uznanie, iż poprzez przedłożenie w Wydziale Komunikacji Starosty Warszawskiego Zachodniego porozumienia z dnia 20 stycznia 2020 roku wskazującego wszystkie pojazdy mechaniczne, których własność przeszła ze Skarżącego na rzecz spółki P. Sp. z o.o., Skarżący nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki Mercedes-Benz 166 AMG GLE 43, nr rej. [...], nr [...], w sytuacji, w której przedłożenie powyższego dokumentu oraz przybicie na nim pieczęci Starosty Warszawskiego Zachodniego stanowiło potwierdzenia wypełnienia przez Skarżącego obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w powyższym przepisie", Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest on dotknięty istotną wadą konstrukcyjna, albowiem nie identyfikuje istoty i zakresu błędu wykładniczego, jakiego miał dopuścić się Sąd a quo, oraz nie wykazuje, jaka – według strony skarżącej kasacyjnie – powinna być prawidłowa wersja interpretacyjna powyższej regulacji.

Autor skargi kasacyjnej sformułował natomiast zarzut wadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego w świetle przywołanych wzorców normatywnych, nie wyjaśniając, z czego miałby wynikać suponowany błąd na tle ich treści.

Na podstawie treści opisowej zarzutu można jedynak przyjąć, że w świetle niepodważonego skutecznie stanowiska interpretacyjnego Sądu Wojewódzkiego strona skarżąca kasacyjnie zmierzała do wykazania, że sam fakt przedłożenia organowi dokumentu w postaci porozumienia z dnia 20 stycznia 2020 r. zawartego pomiędzy stroną skarżącą jako spółką dzieloną (tzw. podział przez wydzielenie) a spółką P. Sp. z o.o. – jako spółką przejmującą część majątku spółki dzielonej w zakresie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, obejmującej m.in. sporny pojazd marki Mercedes-Benz 166 AMG GLE 43 (dotychczasowy nr rej. [...]) – stanowił realizację obowiązku ustanowionego w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 stycznia 2020 r., to jest obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu.

Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jest jednak obarczone rażącą wadliwością.

Nie tylko bowiem przyjęte i zastosowane do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy założenia interpretacyjne i subsumpcyjne Sądu Wojewódzkiego są prawidłowe, lecz także i przede wszystkim przywołany przez stronę skarżącą jednoznaczny w swym brzmieniu przepis § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych stanowi zaprzeczenie tezy, którą strona ta postawiła. Z powyższej regulacji wynika bowiem expressis verbis, że w przypadku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu. Prawidłowo zatem przyjął Sąd meriti, że dokument zawiadomienia o zbyciu pojazdu ma odrębny charakter od samego dokumentu potwierdzającego fakt zbycia pojazdu, a zatem brak przedłożenia organowi dokumentu zawiadomienia skutkuje uznaniem, że strona skarżąca jako zbywca pojazdu nie dopełniła ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 stycznia 2020 r.

W tym stanie rzeczy dalsze rozważania na temat tego, czy i w jakim zakresie na złożonym do organu dokumencie ww. porozumienia z dnia 20 stycznia 2020 r. prawidłowo odnotowano nowe dane rejestracyjne zbytego pojazdu (adnotacja wraz z pieczęcią Starostwa Powiatu Warszawskiego Zachodniego dotyczy jedynie potwierdzenia rejestracji zbywanych pojazdów pod nowymi numerami rejestracyjnymi) są bezprzedmiotowe i zbędne.

6. Uznanie ocenionego wyżej zarzutu kasacyjnego za bezzasadny skutkowało oddaleniem zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 140mb pkt 2 p.r.d. "przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy Skarżący zgłosił fakt zbycia własności pojazdu (...) w treści porozumienia z dnia 20 stycznia 2020 roku w terminie 30 dni", albowiem jest to niesamodzielny zarzut konsekwencyjny.

7. Mając na względzie wskazane wyżej argumenty i przesłanki, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

2