W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1080/19, T. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, nr [...] z 4 kwietnia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. z 2 stycznia 2019 r., nr [...]. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami wynikających z decyzji organów obu instancji wydanych w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2013−2019 przekracza jego możliwości płatnicze. Zaznaczył, że w sprawie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych i stanu prawnego − nadzwyczajna sytuacja uzasadniająca wstrzymanie wykonania ww. decyzji, m.in. w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co V-2 jego sytuacja uległa pogorszeniu. Do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie załączył żadnej dokumentacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, która stanowi formę tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.). Zgodnie z nią, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21). Skarżący ma obowiązek wykazać, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Uzasadnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w rozpoznawanej sprawie nie spełnia powyższych wymogów. Skarżący bowiem nie uzasadnił sformułowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołał się jedynie na abstrakcyjne, subiektywne przekonanie, niepoparte jakimikolwiek dokumentami, które uprawdopodobniałyby jego twierdzenie odnośnie tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wyjaśnił również, w czym przejawia się zmiana okoliczności faktycznych i stanu prawnego − nadzwyczajna sytuacja uzasadniająca wstrzymanie wykonania ww. decyzji, m.in. w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co V-2, która spowodowała pogorszenie jego sytuacji.
W tych okolicznościach brak jest podstaw do zastosowania wobec skarżącego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.
