Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Janusz Zajda Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r.; sygn. akt VIII SA/Wa 468/12 w sprawie ze skargi Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2012 r.; nr [...] w przedmiocie zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2008 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy M. na rzecz Ministra Finansów 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 468/12, oddalono skargę Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2012 r., w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2008 r.

I.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 10 listopada 2011 r. Minister Edukacji Narodowej poinformował Ministra Finansów, że Gmina M. (dalej: skarżąca) w 2008 r. otrzymała zawyżoną od należnej kwotę części oświatowej subwencji ogólnej o 50.188 zł Organ ustalił, że dane zawarte w sprawozdaniach statystycznych GUS wykazały, iż dyrektorzy szkół prowadzonych przez Gminę zawarli dane niezgodne ze stanem faktycznym.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. zobowiązał Gminę M. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2008 r. w wysokości 50.188 zł, podając w uzasadnieniu, że wypłacona skarżącej część subwencji została nieprawidłowo skalkulowana z uwagi na zawyżenie liczby uczniów o wadze P28 o trzech uczniów.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Finansów decyzją z dnia 6 kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji, w uzasadnieniu podnosząc, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 97 § 1, w tym wymienionej w pkt 4 k.p.a. Wskazał, że okoliczności powoływane przez skarżącą nie mają znaczenia w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, mimo, że kwota zwrotu dotyczy tego samego roku (2008 r.). Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem wykazanych w toku kontroli nieprawidłowości odnośnie zawyżenia liczby uczniów przeliczonych wagą P28. Na marginesie powołał się na nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 236/11 oddalający skargę.

Następnie powołując się na treść art. 37 ust. 4 u.d.j.s.t., wywiódł, że przepis ten nie przewiduje zwiększenia części oświatowej subwencji ogólnej w przypadku podania w sprawozdaniu nieprawdziwych danych skutkujących przyznaniem wnioskowanej kwoty w wysokości niższej od należnej. Z tej przyczyny uznał, że decyzja z 10 stycznia 2012 r. została wydana zgodnie z prawem, tj. określona w niej kwota zwrotu jest prawidłowa. Tym samym wszelkie zarzuty przedstawione we wniosku skarżącej uznał za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę na powyższą decyzję podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów w zakresie nieprawidłowego naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2008, wskutek zawyżenia liczby uczniów o wadze P28.

Sąd podzielił stanowisko organu, iż warunkiem koniecznym dla przyznania dodatkowej subwencji z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych, w zakresie wymienionych wag, są wyłącznie orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Wobec powyższego tylko uczniowie posiadający orzeczenie poradni psychologiczno – pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej o potrzebie kształcenia specjalnego, mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych GUS i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2007 dla danej jednostki samorządu terytorialnego.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko Ministra Finansów, zgodnie z którym uczniowie legitymujący się lekarskimi opiniami (zaświadczeniami) o potrzebie stosowania wobec nich specjalnych metod nauki pracy, nie mogli być uwzględnieni przy kalkulacji na rok 2008 kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla skarżącej Gminy. Podzielono stanowisko organu w kwestii zasadności żądania od skarżącej zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej we wskazanej wysokości, stosownie do przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. Sąd stwierdził, że Minister Finansów wydając decyzję z dnia 6 kwietnia 2012 r. podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji publicznej w zakresie ich działania oraz dokonując wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego.

II.

Gmina M. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości oraz poprzedzających je decyzji Ministra Finansów, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego według norm.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj:

1. art. 1 pkt 5 i 5a w zw. z art. 71b § 1 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty, poprzez uznanie, iż Gmina M. zawyżyła nienależną kwotę części oświatowej subwencji ogólnej za 2008 rok odnosząc się przy wadze P28 – w stosunku do 3 uczniów, podczas gdy wskazani uczniowie byli w rzeczywistości osobami niepełnosprawnymi, wobec czego powinni oni zostać uwzględnieni jako osoby wymagające kształcenia specjalnego przy ustalaniu ostatecznej kwoty subwencji ogólnej dla Gminy M. za 2008 rok. ;

2. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez przyjęcie, że Gmina M. jest zobowiązana do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej podczas, gdy przedmiotowa subwencja była zgodna z przepisami ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wobec czego nie zachodzą przesłanki umożliwiające Ministrowi Finansów domagania się zwrotu wypłaconej w tym zakresie części subwencji.

Skarga kasacyjna ukierunkowana jest na wykazanie zgodności z prawem wydatkowanych przez skarżącą środków subwencji na kształcenie niepełnosprawnych uczniów w zakresie, jaki miał miejsce.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

III.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ponieważ stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 1-6 - które w sprawie nie zachodzą - kontrola legalności zaskarżonego wyroku ogranicza się do oceny zasadności zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na nieuzasadnione zarzuty w niej podniesione.

Przede wszystkim chybiony jest zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 1 pkt 5 i 5a w związku z art. 71b § 1 ustawy o systemie oświaty.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji czyniąc rozważania w sprawie nie powołał regulacji zawartych w art. 1 pkt 5 i 5a ustawy o systemie oświaty i nie interpretował ich treści. Zarzut błędnej wykładni, czyli zarzut niewłaściwego odczytania przepisu jest więc niezrozumiały.

Wskazany art. 1 pkt 5 i 5a ustawy o systemie oświaty stanowi, że system oświaty zapewnia w szczególności możliwość pobierania nauki we wszystkich typach szkół przez dzieci i młodzież niepełnosprawną oraz niedostosowaną społecznie, zgodnie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz predyspozycjami (pkt 5) oraz opiekę nad uczniami niepełnosprawnymi przez umożliwianie realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia, form i programów nauczania oraz zajęć rewalidacyjnych (pkt 5a).

Art. 71b § 1 ustawy o systemie oświaty wskazuje zaś, że dzieci i młodzież - o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a - wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, obejmuje się kształceniem specjalnym. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5.

Przytoczone regulacje nie normują jednak kwestii związanych z przyznaniem na szkolenie tych uczniów stosownych subwencji.

Te kwestie, a zwłaszcza związane z dopłatami z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych, normują przepisy powoływanego w sprawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2008. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 28 ust. 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W załączniku do tego rozporządzenia określono algorytm podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego, obejmujący również omawiane dopłaty objęte spornymi wagami. W myśl tego algorytmu, co kwestionowane skargą kasacyjną nie jest i co nie budzi najmniejszych wątpliwości, odpowiednie dopłaty z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych przypisane są do uczniów legitymujących się orzeczeniami wydanymi na podstawie art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty.

Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów, opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego.

Treść regulacji wskazuje więc jednoznacznie, że żaden inny dowód - poza orzeczeniem wydanym na podstawie art. 71b ust. 3 wspomnianej ustawy - nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania dopłat subwencyjnych objętych omawianymi wagami z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych.

Takie stanowisko wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2092/11 a skład orzekający do stanowiska tego w pełni się przychyla.

Stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji o zwrocie nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego stanowi, że w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.

W świetle dotychczasowych rozważań, skoro nie jest sporne, że wypłaconą część oświatową subwencji ogólnej na rok 2008 skalkulowano z uwzględnieniem uczniów nieposiadających stosownych orzeczeń - wydanych na podstawie art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty – to zarzut błędnego zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie znajduje usprawiedliwienia. Subsumcja przepisu do ustalonego a niepodważonego stanu faktycznego jest bowiem w pełni prawidłowa.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.