Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2010 r. sprawy ze skarg M. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2009 r. nr [...] z dnia 7 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat K. D. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 7 września 2009 r., nr [...] oraz nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 4, art. 8 ust. 1 i ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 39, art. 41 ust. 1, art. 106 ust. 1 i ust. 4, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej), § 3, § 4, § 5 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2005 r., Nr 77, poz. 672), § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135 poz. 950), oraz art. 77 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.).

Organ I instancji – Prezydent Miasta - decyzjami z dnia [...] 2009 r., znak: [...] oraz znak: [...], odmówił skarżącemu M. B. przyznania pomocy finansowej na: 1) dofinansowanie do zakupu żywności, 2) dofinansowanie do opłat czynszowych.

W uzasadnieniu tych decyzji organ I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie pomocy na te cele. Mając na uwadze regulację art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej organ przy ustalania dochodu skarżącego, wziął pod uwagę jego dochód z listopada 2008 r. Ustalono, że świadczenie emerytalne pomniejszone o egzekucję świadczeń alimentacyjnych w listopadzie 2008 r. wynosiło 318,15 zł netto. Powyższą kwotę powiększono o 100,52 zł (15 % kosztów potrąconych roszczeń alimentacyjnych). Tak obliczony dochód w miesiącu listopadzie 2008 r. wyniósł 418,67 zł i nie przekroczył kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, wynoszącego 477,00 zł. Dalej organ wskazał, że pracownicy socjalni już w dniu 18 grudnia 2008 r. udali się do miejsca zamieszkania skarżącego w celu dokonania aktualizacji wywiadu środowiskowego, jednakże bezskutecznie. W dniu 19 grudnia 2008 r. wysłali do skarżącego pismo zobowiązujące do stawienia się w miejscu zamieszkania w dniu 9 stycznia 2009 r. Jednakże, w wyznaczonym dniu nie zastano skarżącego w miejscu zamieszkania. Organ I instancji kolejnymi pismami (z dnia 13 stycznia 2009 r. i 16 lutego 2009 r.). wzywał skarżącego do stawienia się w ośrodku pomocy społecznej celem ustalenia terminu wywiadu środowiskowego informując równocześnie o skutkach niezastosowania się do wezwania. W dniu 12 marca

2009 r. zaproponowano, by skarżący samodzielnie wskazał możliwą datę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Po pierwszej bezskutecznej próbie dokonania aktualizacji wywiadu środowiskowego, kolejno w dniach 29 stycznia

2009 r. i 30 stycznia 2009 r. pracownicy socjalni udawali się do miejsca zamieszkania skarżącego, jednakże bezskutecznie. Jednocześnie organ I instancji odpowiednio przedłużał termin załatwienia spraw ostatecznie wyznaczając go na dzień 16 kwietnia 2009 r. jako ostateczny termin wydania stosownych decyzji w obu sprawach. Poza faktami braku współpracy ze strony skarżącego w ustaleniu jego sytuacji rodzinnej, organ I instancji wskazał również, że skarżący ze swojej strony nie podjął konkretnych czynności w celu polepszenia swojej trudnej sytuacji. Pomimo posiadanych informacji o możliwościach zrewidowania obowiązku alimentacyjnego skarżącego w związku z faktem, że osoba uprawniona do alimentów jest osobą dorosłą i samodzielną, w drodze złożenia pozwu do sądu w celu uchylenia tego obowiązku, albo też wystąpienia do ZUS z wnioskiem o umorzenie zaległości alimentacyjnych, skarżący nie podjął stosownych kroków. Również od sierpnia

2007 r. skarżący nie pobiera dodatku mieszkaniowego w związku z faktem,

że nie stawił się na wezwanie organu, który w takiej sytuacji pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Organ wskazał także, na konieczność zweryfikowania oświadczenia skarżącego, jak i ustaleń poczynionych przez organ z urzędu z wywiadem środowiskowym, który jest obligatoryjnym środkiem dowodowym w większości postępowań w sprawie pomocy społecznej. W związku z bierną postawą skarżącego, tak w kwestii poprawienia swojej sytuacji we własnym zakresie, jak i względem współpracy z organem, organ odmówił przyznania mu żądanych świadczeń.

Odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnych złożył M. B. Skarżący podniósł, że w aktach sprawy zgromadzone zostały wszelkie dokumenty niezbędne do rozpoznania sprawy. Skarżący skierował odwołanie tej samej treści

od wszystkich 6 decyzji wydanych tego dnia przez organ I instancji w/s wniosku

z dnia 17 listopada 2008 r. Skarżący podał, że nie jest zobowiązany do przedkładania recept ani żadnej dokumentacji lekarskiej, która miałaby dokumentować wysokość ponoszonych przez niego kosztów na leki. Zanegował fakt dokonywania przez pracowników socjalnych prób dokonywania wywiadu środowiskowego w podanych przez organ I instancji datach. Podniósł, że nie jest możliwe przebywanie całymi dniami w nieogrzewanym mieszkaniu w okresie zimowym, gdyż mogłoby to go narazić na utratę zdrowia. Wskazał, że organ jest zobowiązany wyznaczać takie daty przeprowadzania wywiadu środowiskowego, które nie będą dla niego uciążliwe i z odpowiednim wyprzedzeniem. Podkreślił,

że informował o braku możliwości osobistego stawiennictwa w ośrodku pomocy społecznej z przyczyn zdrowotnych, jak również to, iż po ustaniu takowych przyczyn uzgodnił z organem I instancji w drodze pisemnej datę przeprowadzenia takiego wywiadu. Skarżący podkreślił fakt niemożliwości nawiązania normalnej współpracy

z organem, który wydał przedwcześnie decyzje nie czekając na uzgodnienie terminu wywiadu środowiskowego.

W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie przyjął, iż należy ustalić dochód skarżącego

z miesiąca listopada 2008 r. Powinien natomiast ustalić dochód z października

2008 r., bo w dniu 27 listopada 2008 r. M. B. zgłosił wniosek m.in. o dofinansowanie do zakupu żywności i dopłaty do czynszu, co jednakże nie wpływa istotnie na sprawę w związku z faktem, iż dochód skarżącego się nie zmienił. Tak obliczony dochód na wysokości 418,67 zł nie przekroczył, bowiem kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej na wysokość 477,00 zł. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji ustalił, że skarżący pobierał dodatek mieszkaniowy w okresie od 1 sierpnia 2006 r. do 31 stycznia 2007 r. oraz od 1 lutego 2007 r. do 31 lipca 2007 r. w wysokości 343,60 zł miesięcznie. Sam skarżący wskazywał, że prowadzi 2-osobowe gospodarstwo domowe. Powyższe potwierdzają zaświadczenia Zarządu Budynków Komunalnych z dnia 25 marca 2009 r. i 15 kwietnia 2009 r. Zgodnie z zaświadczeniem "A" Energia Spółka z o.o. z dnia 25 lutego 2009 r. skarżący od roku 2003 zakupuje energię elektryczną do licznika przedpłatowego. W okresie października 2008 r. dokonał wpłat za energię elektryczną w łącznej wysokości 97,81 zł. Dalej organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 24 lipca 2008 r. na stronie internetowej Gazety znalazła się adnotacja o M. B., który zakupił pamiątkowe monety srebrne i złote w kwocie odpowiednio 61, 67 i 1305 zł. Zgodnie

z przekazanym przez skarżącego wykazem lekarstw z apteki w K. z dnia

1 czerwca 2006 r. koszt leków przepisanych skarżącemu wynosił 393,10 zł, zaś według listy z dnia 7 sierpnia 2006 r. kwota ta wynosiła 499,45 zł. Zgodnie jednocześnie z zaświadczeniem ZUS z dnia 25 listopada 2005 r. skarżący jest osobą całkowicie niezdolną do pracy do dnia osiągnięcia wieku emerytalnego. W obliczu braku sporządzenia obligatoryjnego w postępowaniu z pomocy społecznej wywiadu środowiskowego, wynikającego z nieskontaktowania się skarżącego z organem

w wyznaczonym terminie, organ ponownie w dniu 16 lutego 2009 r. wezwał skarżącego do określenia terminu wywiadu przedłużając termin do załatwienia sprawy do 16 marca 2009 r. Ponownie pismem z dnia 12 marca 2009 r. organ przedłużył termin do załatwienia sprawy do dnia 16 kwietnia 2009 r. Organ odwoławczy wskazał, że jednocześnie organ I instancji przedsięwziął czynności

w celu ustalenia faktów. W dniu 9 lutego 2009 r. i ponownie w dniu 10 marca 2009 r. wystąpił do ZUS, natomiast w dniu 13 lutego 2009 r. do "A" S.A. i do Zarządu Budynków Komunalnych, tam ponowne pismo wysłane w dniu 6 kwietnia 2009 r., zaś w dniu 20 lutego 2009 r. zwrócił się do Urzędu Miasta, Wydziału do spraw Dodatków Mieszkaniowych i do Poradni Alergologicznej, a w dniu 11 marca 2009 r. do Urzędu Pocztowego i w dniu 25 marca 2009 r. do Komisariatu Policji. Wszystkie te czynności miały na celu zgromadzenie informacji dotyczących sytuacji finansowej, rodzinnej, mieszkaniowej i zdrowotnej skarżącego, do czego organ był zobowiązany. Kolegium z akt sprawy powzięło wiadomość, że w związku z kolejnym wnioskiem skarżącego złożonym w dniu 27 marca 2009 r., MOPS wezwało w dniu 3 kwietnia 2009 r. skarżącego do przebywania w miejscu zamieszkania celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu 28 kwietnia 2009 r. Jednakże skarżący zaproponował termin 30 kwietnia 2009 r., na co organ I instancji przystał. Wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 30 kwietnia 2009 r. zakończył się jednak odmową jego podpisania przez skarżącego. Odnosząc się, do zarzutu,

że zawiadomienia organu I instancji o dacie zamierzonej aktualizacji wywiadu środowiskowego odbierane są przez skarżącego po dniu przewidywanego wywiadu organ wskazał na niejasność sytuacji związanej z faktem odmiennego adresu zameldowania i pobytu skarżącego się i adresu podawanego przez niego jako adres do korespondencji. Korespondencja kierowana była do skrytki pocztowej - założonej w kwietniu 2008 r. na skutek dyspozycji lokatora lokalu pod adresem podawanym przez skarżącego jako korespondencyjny, D. G. Wskutek takiej procedury, możliwe były problemy z odbiorem przesyłek. Organ podkreślił, że warunkiem podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie jest właściwe zastosowanie przepisów ustawy o pomocy społecznej do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Oznacza to, że wydanie decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej powinno być, zgodnie z wymogami art. 106 § 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzedzone przeprowadzeniem rodzinnego wywiadu środowiskowego, którego celem jest ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób ubiegających się o w/w pomoc. Ogólnikowe wskazywanie przez skarżącego, że żadne okoliczności nie uległy zmianie nie jest wystarczające. W ocenie organu to sam skarżący swoim działaniem (podawaniem nieaktualnego adresu do korespondencji) spowodował fakt nieterminowego doręczania wezwań. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący znajduje się w ciężkiej sytuacji zdrowotnej i finansowej, jednakże w takim przypadku należałoby oczekiwać, że dołoży on wszelkich starań do uzyskania jakiejkolwiek pomocy ze strony powołanych do tego organów. Tymczasem, jak wynika z ostatniego wywiadu środowiskowego, znajdującego się w aktach sprawy przeprowadzonego w dniu 30 kwietnia 2009 r. skarżący uniemożliwił ustalenie swojej sytuacji materialnej odmawiając udzielania wyjaśnień, a także odmówił złożenia podpisu pod protokołem.

Skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2009 r., nr [...] oraz [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M. B. wnosząc o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu I instancji oraz o przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczących postępowania dowodowego i procedury wydawania decyzji administracyjnych, a także naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie jako podstawy orzekania błędnych ustaleń w sprawie. Skarżący zarzucił również niezastosowanie się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt. III SA/Kr 39/08. W ocenie skarżącego to nie on wykazuje się brakiem współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej, sytuacja jest bowiem odwrotna.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną obu wydawanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm.). Dla oceny prawidłowości podjętych przez organy rozstrzygnięć niezbędne jest w pierwszej kolejności odwołanie się do zasad ogólnych zawartych

we wskazanej na wstępie ustawie o pomocy społecznej.

W świetle art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom

i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby, możliwości. Pomoc ta ma, więc na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji osób o nie się ubiegających, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Pomoc społeczna spełnia jedynie subsydiarną funkcję wymagając współdziałania adresata i beneficjenta pomocy.

Pomoc ta może przybrać postać świadczenia pieniężnego i niepieniężnego (art. 36 ustawy o pomocy społecznej), a jednym z nich jest określony w art. 39 ustawy zasiłek celowy. Zgodnie z tym przepisem w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw

w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 1 i 2 art. 39 ustawy).

Istnienie potrzeby przyznania jakichkolwiek świadczeń z pomocy społecznej wymaga zbadania nie tylko posiadanych środków i dochodów, ale również całokształtu warunków życia osób chcących skorzystać z pomocy społecznej. Spełnienie, bowiem przesłanek warunkujących przyznanie pomocy, o których mowa w art. 7 ustawy, jak i nie przekroczenie kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 ustawy oraz cel żądania zgodny z tym, na który może być przyznana pomoc

z art. 39 ustawy, nie są wystarczającym uzasadnieniem i jednocześnie gwarancją dla wnioskodawcy uzyskania świadczenia.

W ustawie o pomocy społecznej dodatkowo określono jeszcze przesłankę obowiązku współdziałania (art. 4 ustawy).

Współdziałanie osoby to gotowość podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym, gotowość skorzystania z jego rozsądnych propozycji pomagających osobie przezwyciężyć te trudności, w jakich się znalazła. Ocena współdziałania musi obejmować także i zachowanie osoby ubiegającej się o pomoc wobec czynności organu w celu ustalenia jej rzeczywistej sytuacji życiowej, zwłaszcza, że pomoc społeczna nie może sprowadzać się do prostego rozdawnictwa świadczeń.

Postawa roszczeniowa osób, może zatem spowodować odmowę przyznania świadczeń, o czym jest mowa w art. 11 i 106 ustawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 227/09; LEX nr 580346).

Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni pogląd ten podziela.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy powzięły wszelkie możliwe działania zmierzające do ustalenia miejsca pobytu skarżącego, tj. rzeczywistego jego miejsca zamieszkania, by ustalić jego faktyczną sytuację życiową w związku

ze zgłoszonymi żądaniami udzielenia mu pomocy finansowej na określone cele.

Analiza akt administracyjnych dała obraz, z którego wynika, że M. B. wszelkimi sposobami unika nie tylko ustalenia swojego rzeczywistego miejsca pobytu, ale także unika ustalenia swojej rzeczywistej sytuacji życiowej podając organom adres do korespondencji, co nie jest tożsame z adresem miejsca pobytu, kierowaniem korespondencji na skrzynki pocztowe, nie stosowaniem się do wezwań organów pomocy społecznej i poleceń jego pracowników w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.

Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie taka postawa skarżącego

nie może być inaczej oceniona jak jeden z przejawów braku współdziałania.

Podkreślić także należy istotną rolę wywiadu środowiskowego jako instrumentu służącego ustaleniu sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc.

To na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby i rodziny, formułuje wnioski z niej wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy. Wywiad ten przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. (§ 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Polityki społecznej z 19 kwietnia 2005 w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.).

Rodzinny wywiad środowiskowy stanowi, więc swoiste postępowanie dowodowe, a ponieważ sporządzany jest na urzędowym formularzu stanowi jednocześnie protokół w rozumieniu k.p.a.

"Obowiązek współdziałania osoby z organem pomocowym dotyczy również sporządzenia wywiadu środowiskowego lub aktualizacji i powinien on polegać

na udzieleniu organowi niezbędnych informacji, wskazywaniu i precyzowaniu zgłaszanych potrzeb. Odmowa podpisania aktualizacji wywiadu świadczy

o spełnieniu przesłanki braku współdziałania z pracownikiem socjalnym." (wyrok WSA w Poznaniu z 10 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 151/08, LEX nr 483742) Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia także i w tej sprawie. 30 kwietnia 2009 r. skarżący odmówił, bowiem podpisania wywiadu środowiskowego.

Skoro wielokrotne podejmowane próby, najpierw zmierzające do ustalenia miejsca pobytu skarżącego, a potem mające na celu ustalenie terminu i miejsca przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jako dowodu, który należy przeprowadzić przed wydaniem decyzji merytorycznej, nie dały pozytywnego rezultatu, o czym świadczą liczne adnotacje urzędowe sporządzone przez pracowników socjalnych, to nie można postawić organom zarzutu, że wydane w tej sprawie decyzje są obarczone wadą z powodu nie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i nacechowane są dowolnością. Organy te podjęły, bowiem wszelkie możliwe kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, gromadząc dokumenty także z innych możliwych źródeł.

Zdaniem Sądu, to postawa skarżącego, która zobrazowana została

w zgromadzonym materiale dowodowym, wskazuje na brak jego woli współdziałania

z organami pomocy społecznej, dając wystarczającą i uzasadnioną podstawę

do wydania przez nie decyzji odmownych, zwłaszcza przy ustaleniu nie tylko braku woli współdziałania skarżącego, ale i innych istotnych okoliczności, z których wynika, że skarżący doskonale radzi sobie w zaistniałej sytuacji, skoro był w stanie wygospodarować środki na zakup wartościowych z punktu widzenia kolekcjonerskiego monet. Nie podejmuje też dalszych kroków w celu dodatkowej

jej poprawy.

W świetle powyższego zarzuty skarżącego w kwestii nie wyjaśnienia sytuacji faktycznej jak i nie dopełnienia obowiązków przez organy pomocy społecznej, czy też nieprawidłowego wzywania go do przeprowadzenia czynności z jego udziałem, są całkowicie nieuzasadnione.

W ocenie Sądu wydane decyzje nie zapadły, więc z przekroczeniem ram uznania administracyjnego i odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie

I sentencji wyroku.

O kosztach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)

w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.

z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.