Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. Spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 20 lipa 2022 r., nr SKO.450.128.2022 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Bytowa z 20 maja 2022 r., nr 5.2022 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącej N. Spółki z o.o. z siedzibą w S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarga N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 20 lipca 2022 r. wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Spółka wystąpiła w dniu 28 stycznia 2022 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW na części działki nr [...], obręb G., gm. Bytów.

Decyzją z 20 maja 2022 r. Burmistrz Bytowa odmówił ustalenia warunków zabudowy na rzecz Spółki dla ww. inwestycji.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, decyzją z 20 lipca 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że dla ww. inwestycji łączna powierzchnia zabudowy obejmie do 43.583 m2, czyli 4,3583 ha, na gruntach rolnych klasy RV. Nadto w ocenie Kolegium, przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Kolegium przytoczyło przepis art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) i wskazało na konieczność jego wykładni nie w sposób literalny, lecz systemowy, tj. przy uwzględnieniu obecnego brzmienia przepisów art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3a u.p.z.p. Regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja nie spełnia wyjątku z art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p., gdyż mimo że inwestor przewidział jej lokalizację na gruntach klasy RV na działce nr [...], to planuje jej łączną moc do 3 MW. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że farma fotowoltaiczna ma się składać z trzech zespołów o mocy 1 MW. Wobec takiej charakterystyki inwestycji, a w szczególności wielkości jej parametrów, zdaniem Kolegium, Burmistrz słusznie uznał, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanek wyjątku z art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p.

W konsekwencji należało ustalić, czy teren objęty wnioskiem został uwzględniony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Bytów jako teren, na którym ustalono rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 100 kW (500 kW).

W obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Bytów (uchwała Rady Miejskiej w Bytowie nr lX/77/2019 z 26 czerwca 2019 r.) przyjęto, że działka nr [...] w obrębie G. położona jest w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej i jednocześnie w strefie szczególnych walorów krajobrazowych. Dla tej pierwszej strefy przewidziano w studium możliwość lokalizacji instalacji OZE (w tym o mocy powyżej 100 kW) dla celów związanych z obsługą funkcji podstawowej z zaznaczeniem: lokalizacja poza strefami szczególnych walorów krajobrazowych. Wytyczne dla realizacji systemów OZE określono w rozdziale 5, podrozdziale 2, punkt 9. W wytycznych tych zaznaczono, że lokalizacja instalacji OZE powinna odbywać się jedynie (...) w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej nie objętej strefą szczególnych walorów krajobrazowych oraz strefą równowagi przyrodniczo-krajobrazowej, w taki sposób by obszar oddziaływania zawierał się w granicach tych obszarów. Analiza powyższych postanowień oraz załącznika graficznego prowadzi do wniosku, że teren objęty wnioskiem inwestora jest terenem, na którym zgodnie ze studium wykluczono możliwość lokalizacji instalacji OZE. W tej sytuacji zachodziła podstawa do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Inwestycje, o których mowa art. 10 ust. 2a u.p.z.p., tj. przekraczające moc 500 kW, muszą być przede wszystkim przewidziane w studium.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących błędnego zastosowania art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oraz uznania, że studium jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydawać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, Kolegium przywołało wyrok WSA z 23 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 629/21, wydany w oparciu o brzmienie przepisu art. 10 ust. 2a u.p.z.p. sprzed nowelizacji. Kolegium uznało jednak, że zawarte w nim rozważania znajdują zastosowanie także do obecnego brzmienia przepisu art. 10 ust. 2a. Ustawodawca bowiem, nowelizując art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie zrezygnował z wymogu uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na cel lokalizacji instalacji z odnawialnych źródeł energii w studium, lecz podwyższył granicę mocy tych instalacji od 500 kW.

W uzasadnieniu wskazano nadto, że organ I instancji dokonał oceny planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogu tzw. "dobrego sąsiedztwa" z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przy uwzględnieniu normy art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i ustalił, że w wyznaczonym obszarze analizowanym występują niezabudowane grunty rolne. Nie występuje zabudowa produkcyjna jak wnioskowana. Teren planowanej inwestycji położony jest w strefie charakteryzującej się dominującym udziałem terenów rolnych i leśnych. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja narusza ład przestrzenny, nie wpisując się w istniejący stan zagospodarowania.

Zawarty w odwołaniu zarzut, co do błędnego rozumienia zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji Kolegium uznało za mający charakter drugorzędny. Nawet bowiem w przypadku przyjęcia, że planowana przez inwestora zabudowa może bezkolizyjnie współistnieć z funkcją rolną, zachodzi podstawa do odmownego załatwienia jego wniosku z przyczyn wskazanych powyżej, tj. z powodu braku ujęcia w studium Gminy Bytów lokalizacji inwestycji przekraczającej próg 500 kW na terenie działki nr [...]. Nadto odmowę ustalenia warunków zabudowy uzasadniał, obok powyższego, również fakt wnioskowania o warunki zabudowy dla części działki ewidencyjnej nr [...]. Kolegium wskazało, że według dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych co do zasady nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej, wydzielonego przez inwestora pod inwestycję. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Kolegium wskazało, że w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko o dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, niemniej w ocenie Kolegium pogląd ten może odnosić się jedynie do wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, takich jak np. sytuacja gdy część działki objęta jest planem miejscowym, czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw. Na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Kolegium nie zachodzi żaden ze szczególnych przypadków, pozwalających na wyjątkowe dopuszczenie realizacji planowanej inwestycji na części działki.

W złożonej skardze od decyzji Kolegium zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 10 ust. 2a pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że przepis ten determinuje zakres i możliwość wydawania decyzji o warunkach zabudowy dotyczących OZE, a tym samym, że treść studium uwarunkowań, pomimo że akt taki nie stanowi aktu prawa miejscowego (w zw. z art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), nie ma charakteru wiążącego dla obywateli, i pełni co najwyżej rolę aktu wewnętrznego gminy - winna być podstawą odmowy wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji OZE (a odmowa taka winna rzekomo nastąpić bez względu na to, czy wydanie wnioskowanej decyzji miałoby być rozpatrywane w kontekście art. 61 ust. 3. u.p.z.p., czy też nawet wszystkich przesłanek z art. 61. ust. 1. u.p.z.p.),

2) art. 15 ust. 3 pkt. 3a u.p.z.p., poprzez powoływanie się w ślad za organem I instancji na ww. przepis, w sytuacji, gdy plan miejscowy nie został uchwalony dla terenu objętego złożonym wnioskiem, gmina nie skorzystała tym samym ze swojego władztwa planistycznego, a tym samym przepisy odnoszące się do planu miejscowego nie mogą mieć jakiegokolwiek wpływu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w tym na należyte i prawidłowe interpretowanie oraz stosowanie art. 61 ww. u.p.z.p. - tym bardziej, że oba te przepisy nie są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane;

3) art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu w ślad za organem I instancji, że planowana farma fotowoltaiczna nie stanowi tego rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii, do której zastosowanie przy ocenie spełnienia przesłanek ustalenia warunków zabudowy powinien mieć ww. przepis (w tym rzekomo ze względu na art. 10 ust. 2a u.p.z.p.);

4) art. 59 ust. 1. u.p.z.p. w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego – dalej: "rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r." (w wersji obowiązującej od 3 stycznia 2022 r., tj. przed datą złożenia wniosku) - poprzez błędną wykładnię tego przepisu (przy przywołaniu nieaktualnego orzecznictwa) i niezasadne uznanie przez organ II instancji, że przedmiotem ustalenia warunków zabudowy nie może być fragment działki inwestycyjnej wydzielony przez inwestora pod inwestycję (a więc jedynie część konkretnej działki, rozumiana jako określony teren, dla którego ustalone mają zostać warunki zabudowy), w sytuacji, gdy ww. nowelizacja powyższego aktu wykonawczego (w tym jej zakres i kierunek) wprost wskazuje, iż wolą ustawodawcy jest, aby przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy mógł być określony "teren", a nie tylko "cała działka ewidencyjna", a nadto aby stan taki miał charakter normalny i standardowy, nie zaś wyjątkowy, czy nadzwyczajny, uzależniony od konkretnego stanu faktyczno-prawnego w sprawie, a tym samym błędne uznanie przez Kolegium, że i z tego powodu wniosek skarżącej, dotyczący części działki ewidencyjnej nr [...], w niniejszej sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie;

5) art. 61 ust. 1. u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie – po pierwsze przez niezastosowanie tego przepisu w całości z uwagi na rzekome uzależnienie możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy od treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów, a po drugie poprzez błędną jego wykładnię, polegającą w istocie na dorozumianej akceptacji stanowiska organu I instancji, iż ww. przepis, gdyby miał być ewentualnie zastosowany, to winien być wówczas stosowany wprost, a nie odpowiednio do planowanej inwestycji, a tym samym potwierdzenie przez organ II instancji błędnej interpretacji "zasady dobrego sąsiedztwa" oraz "zasady kontynuacji funkcji", dokonanej w decyzji organu I instancji, tj. uznanie, iż zasady te oznaczają de facto, że na analizowanym obszarze mogą powstać tylko takie obiekty, które powielają funkcję istniejącą już na terenach sąsiadujących, podczas gdy, w przypadku gdyby hipotetycznie studium uwarunkowań mogło mieć jakikolwiek wpływ na wydanie wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy, to mogłyby co najwyżej determinować konieczność rozważenia przez organ wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (a więc wpływać jedynie na brak możliwości zastosowania art. 61 ust. 3. u.p.z.p.), nie zaś wyłączać możliwość uzyskania warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia w całości, a w rezultacie w takim przypadku, wspomniane zasady płynące z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie powinny być interpretowane jako bezwzględny obowiązek kontynuowania przez planowaną inwestycję dominującej funkcji zabudowy występującej na obszarze analizowanym, czy też tego, aby taka inwestycja była tożsama co do funkcji występującej co najmniej na jednej z działek położonych w obszarze analizowanym, ale aby taka inwestycja nie była sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, czyli dała się z nią pogodzić - co winno skutkować w niniejszej sprawie wydaniem decyzji pozytywnej choćby właśnie w oparciu o art. 61 ust. 1. u.p.z.p. (bez zastosowania art. 61. ust. 3. u.p.z.p.);

II. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokonania należytej oceny, czy w niniejszej sprawie planowane przedsięwzięcie polegające na budowie trzech niezależnych instalacji fotowoltaicznych o mocy do 1 MW każda, które łącznie mają tworzyć farmę o mocy do 3 MW na części działki nr [...] w obrębie G., gm. Bytów, da się pogodzić z dominującą funkcją zabudowy w analizowanym obszarze, w tym czy w istocie budowa tej instalacji zmienia dotychczasową funkcję samej działki nr [...], a tym samym zaniechanie właściwej i pełnej weryfikacji przez organ II instancji tego, czy dokonana przez Burmistrza analiza i ocena spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanki z art. 61 ust. 1. pkt 1 u.p.z.p. - była prawidłowa, właściwa, i doprowadziła organ I instancji do należytych wniosków.

Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu Spółka w całości zakwestionowała decyzję Kolegium z 20 lipca 2022 r. oraz zawarte w niej zapatrywania prawne. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem, że dla wydania warunków zabudowy przeszkodą miałaby być treść studium. Zdaniem skarżącej, dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, postanowienia studium (w zakresie, o którym mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p.), bądź też ich ewentualny brak - pozostają bez znaczenia i nie mogą mieć wiążącego wpływu. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, przedstawiając ją ponownie i uzupełniając o uwagi dotyczące argumentów prawnych podniesionych przez organ II instancji.

Skarżąca nie zgodziła się także z poglądem, że art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (w sytuacji braku planu miejscowego), miałyby mieć rzekomo jakikolwiek wpływ na interpretację i stosowanie art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. i determinować zakres badania przesłanek wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji OZE (abstrahując, że składa się ona z trzech odrębnych instalacji do 1 MW każda) - w ramach wspomnianej, wymaganej przepisami obowiązującego prawa, konkretnie indywidualnej oceny złożonego wniosku.

Spółka uznała, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie złożonego przez nią wniosku, zasadnicze znaczenie miało właściwe zastosowanie przepisu art. 61 u.p.z.p., czego po stronie organów obu instancji zabrakło. Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Jednak zgodnie z ust. 3 tego artykułu - warunków wskazanych w ust. 1 pkt 1 (zasady tzw. dobrego sąsiedztwa) oraz pkt 2 (wymogu dostępu do drogi publicznej) - nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (dalej: u.o.z.e.). Planowana inwestycja wpisuje się w definicję zawartą w art. 2 pkt 13 u.o.z.e., będąc instalacjami odnawialnego źródła energii, o jakich mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Skoro zatem do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji odnawialnego źródła energii nie jest konieczne spełnienie ani wymogu dostępu do drogi publicznej, ani zasady dobrego sąsiedztwa, to w niniejszej sprawie nie zachodziła w istocie jakakolwiek potrzeba przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem planowanej inwestycji, a nadto nie było żadnych przeszkód (z pozostającym prawnie irrelewantnym studium uwarunkowań włącznie) dla ustalenia postulowanych warunków zabudowy.

Zdaniem Spółki argumentacja organów nie uwzględnia charakteru inwestycji polegającej na budowie farm fotowoltaicznych. Farmy takie, nie mogą powstać w dowolnym miejscu, a to chociażby z tego względu, że wymagają odpowiedniej wielkości terenu (którego znalezienie w obszarach zabudowanych - o funkcji przemysłowej może okazać się nierealne). Ponadto, wymagają one odpowiedniego dostępu do światła, co uniemożliwia ich lokalizację w miejscach zacienionych, np. przez budynki na terenach o charakterze przemysłowym. Potwierdza to więc zasadność i potrzebę ich lokalizowania na terenach, na których siłą rzeczy zasada tzw. dobrego sąsiedztwa, czy wymóg kontynuacji funkcji nie będą możliwe do obiektywnego zrealizowania.

Skarżąca podniosła, że gdyby organ chciał hipotetycznie nawet odwołać się do ewentualnego rozróżnienia zasad lokalizacji wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych ze względu na ich moc (tu: o mocy mniejszej bądź równej 1 MW, oraz tych przekraczających moc 1 MW, jakie wywieść można z art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p.), to dla planowanej inwestycji nie sposób w żadnej mierze mówić o konieczności jej usytuowania w lokalizacji przewidzianej uprzednio w studium uwarunkowań. Pomimo bowiem, że inwestycja jest nazwana farmą fotowoltaiczną o łącznej mocy do 3 MW, to w istocie składa się z trzech odrębnych, niezależnych od siebie instalacji fotowoltaicznych o mocy do 1 MW każda. Każda z tych instalacji będzie posadowiona na odrębnej części działki nr [...], tj. odrębnym pasie terenu, mając niezależną infrastrukturę techniczną i w istocie mogąc funkcjonować niezależnie od pozostałych. Złożenie więc jednego, łącznego wniosku o wydanie warunków zabudowy dla trzech takich odrębnych instalacji do 1 MW każda, podyktowane zostało wyłącznie względami ekonomiki postępowania, bowiem każda z tych instalacji mogłaby być bez przeszkód przedmiotem odrębnego wniosku, jak i odrębnego przedsięwzięcia inwestycyjnego - i tak też winna być rozpatrywana. W rezultacie, jeśli nawet przyjąć by, że stosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. winno być z jakichkolwiek względów determinowane rozróżnieniem instalacji fotowoltaicznych, wynikającym z art. 10 ust. 2a pkt 1 i 2 u.p.z.p. (czemu skarżąca zresztą i tak zaprzecza, bowiem jak wspomniano przepisy te nie są ze sobą bezpośrednio związane), to skoro w takich okolicznościach, rzekomą wolą ustawodawcy miałoby być wprowadzenie zawartego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyjątku jedynie dla instalacji do 1 MW (usytuowanych na wskazanych w art. 10 ust. 2a pkt 1 gruntach), to przy takim założeniu, ów art. 61 ust. 3 u.p.z.p. bezspornie znaleźć musiałby nadal zastosowanie do każdej z trzech instalacji fotowoltaicznych objętych złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem. I w takim zatem ujęciu, spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, a nawet ich rozpatrywanie, dla wydania wnioskowanych warunków przyłączenia nie było by niezbędne, konieczne, a przy tym nie miało by oparcia we właściwie zastosowanych przepisach prawa materialnego. Niewystarczające w tym zakresie z całą pewnością było więc jedynie stwierdzenie przez Kolegium, że łączna moc objęta wnioskiem determinuje rzekomo brak możliwości zakwalifikowania planowanej inwestycji do wyjątku określonego art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. - bez żadnej głębszej analizy tego zagadnienia. Skarżąca wskazuje bowiem, że przepis ten mówi o "wolnostojących urządzeniach fotowoltaicznych", a skoro każda z ww. instalacji jest instalacją oddzielną - to w jej ocenie z osobna wpisuje się w tę właśnie definicję (nawet jeśli korzystać będą one finalnie z jednego miejsca przyłączenia do sieci).

Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - a rozpatrywanie złożonego wniosku przez pryzmat przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 było nieuzasadnione.

Celem wydania decyzji o warunkach zabudowy może być zmiana funkcji, czy przeznaczenia danego terenu. Nadto w przypadku farm fotowoltaicznych, niejednokrotnie grunty pod panelami mogą być nadal użytkowane w dotychczasowy sposób np. na cele łąk, pastwisk, hodowli zwierząt, itp., a w konsekwencji taka modyfikacja jest co najwyżej uzupełnieniem dotychczasowej funkcji danego terenu. Stąd też wnioskowanie, że realizacja inwestycji w niniejszej sprawie prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych na funkcję produkcyjną, jest daleko idącym i nieuprawnionym uproszczeniem. Jeśli zważyć przy tym choćby na konstrukcję i sposób zainstalowania planowanych paneli fotowoltaicznych (nie niżej niż 0,7 m od powierzchni terenu - o czym mowa we wniosku), to bezspornym pozostaje, iż w obszarze posadowienia instalacji, nadal możliwa będzie w zasadniczym zakresie realizacja dotychczasowej, dominującej funkcji terenu, w tym np. wykonywanie koszenia i pozyskiwanie biomasy. Zatem wnioskowana zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją działki [...], a co najwyżej funkcję tę uzupełnia, prowadząc do bardziej efektywnego wykorzystania terenu.

Spółka nie zgodziła się z Kolegium, że uwzględnieniu złożonego wniosku, stał rzekomo na przeszkodzie fakt, iż postulowane warunki zabudowy miały dotyczyć jedynie części wskazanej działki ewidencyjnej, co miałoby być zdaniem Kolegium niedopuszczalne. Podkreśliła, że jej wniosek został złożony po 3 stycznia 2022 r., tj. po dacie, gdy w życie weszła nowelizacja rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Nowelizacją tą, zastąpiono termin "działka", wyrażeniem "teren", co potwierdza, że wolą ustawodawcy jest, aby warunki zabudowy mogły być ustalane nie tylko dla określonej działki jako całości, ale także dla jej części, rozumianej jako wydzielony fragment danego terenu, przeznaczony pod planowane przedsięwzięcie inwestycyjne. Tym samym przywołane przez Kolegium wybrane stanowiska judykatury w tej mierze pozostają nieaktualne. Skoro bowiem przepisy przejściowe dotyczące ww. nowelizacji, determinowały obowiązek stosowania zmienionej treści powyższego rozporządzenia w niniejszym postępowaniu w sprawie warunków zabudowy (z uwagi na datę wniesienia wniosku), to organ II instancji swojej wadliwej oceny i błędnej wykładni art. 59 ust. 1. u.p.z.p. w omawianym zakresie, dokonał o nieaktualny stan prawny.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2022 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Bytowa, którą odmówiono ustalenia, na wniosek skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW na części działki nr [...], obręb G., gm. Bytów.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – jak dotychczas u.p.z.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 60 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5 (punkt 6 w tym przepisie nie dotyczy analizowanej inwestycji). W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sformułowano zaś wymóg, którego zastosowanie w niniejszej sprawie kwestionuje strona skarżąca, a polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jest w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym jako przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa. Jak wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wymóg ten nie ma zastosowania do kategorii zabudowy, opisanej w tym przepisie. Zgodnie z jego treścią, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2022, poz. 1378 ze zm., jako u.o.z.e.).

Powołana wyżej ustawa (u.o.z.e.) zawiera przepisy wyjaśniające, jakiego rodzaju urządzania i obiekty należy kwalifikować jako instalację odnawialnego źródła energii. I tak, z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

Będąca przedmiotem postępowania inwestycja, jak wynika z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 28 stycznia 2022 r., polega na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 3 MW, składającej się z trzech instalacji do 1 MW każda, na części działki nr [...] w obrębie G., gm. Bytów. Planowana inwestycja sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Bez wątpienia więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją instalacji odnawialnego źródła energii służącej do wytwarzania energii słonecznej, opisanej przez dane techniczne i handlowe zawarte we wniosku, a wiec ze źródła odnawialnego i niekopalnego. Taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu powołanego wyżej art. 2 pkt 13 u.o.z.e., co z kolei oznacza, że przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. - w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; IV SA/Po 96/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go1097/21, CBOSA).

Po dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1524) zmianie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., do których zaliczają się elektrownie fotowoltaiczne, zostały więc wyłączone spod wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, a ustawodawca nie uzależnił tego wyłączenia od mocy instalacji odnawialnego źródła energii. Należy przy tym zauważyć, że posłużenie się przez ustawodawcę w zmienionym przepisie pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii, obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć i tym samym zdezaktualizowała się zasadność posiłkowania się orzecznictwem sądowym sprzed ww. zmiany art. 61 ust. 3 u.p.z.p., odnoszącym się do kwestii zaliczenia elektrowni fotowoltaicznych do urządzeń infrastruktury technicznej.

W konsekwencji, w ocenie Sądu nieuprawnione jest, by w odniesieniu do inwestycji, którą planuje strona skarżąca, konieczne było dokonanie jej analizy z perspektywy spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a w szczególności – kwestionowanego w skardze – warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Argumentację skargi w tym zakresie uznać należy za w pełni uzasadnioną.

Sąd nie podziela również wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska odnośnie do konieczności ustalenia, czy działka nr [...] została uwzględniona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów jako teren, na którym ustalono rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy powyżej 500 kW. Z przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wynika, że kwestia lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW stanowi element treściowy studium oraz planu miejscowego. Z przepisów tych nie wynika jednak, by tego rodzaju inwestycje mogły być realizowane wyłącznie na podstawie planu miejscowego.

Ustawodawca w tym przypadku nie wprowadził rozwiązania, zgodnie z którym lokalizacja ww. obiektu, w tym przypadku farmy fotowoltaicznej o mocy 3 MW, może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu. Z powołanych przepisów nie wynika także, by ustawodawca dokonywał jakiegokolwiek rozróżnienia instalacji odnawialnego źródła energii dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy, umożliwiających zmianę przeznaczenia terenu w przypadku braku planu miejscowego. W szczególności nie ma prawnych podstaw do wyprowadzania z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wniosku, jakoby art. 61 ust. 3 u.p.z.p. miał zastosowanie wyłącznie do instalacji o mocy zainstalowanej nie większej niż 500 kW. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, wynikałoby to wprost z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W warunkach więc braku planu miejscowego przedsięwzięcie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii może być realizowane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z uwzględnieniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i to niezależnie od zainstalowanej mocy. Na treść decyzji o warunkach zabudowy nie mogą zaś mieć wpływu postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego i wiąże organy gminy wyłącznie przy sporządzaniu planów miejscowych a jego ustalenia nie stanowią podstawy do wydania decyzji odmownej o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., II OSK 346/18 – CBOSA). Nie sposób więc podzielić poglądu Kolegium, który legł u podstaw utrzymania w mocy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla analizowanej inwestycji, że lokalizacja odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 MW (z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 10 ust. 2a ustawy) w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium. Odnośnie do ograniczeń w lokowaniu instalacji odnawialnych źródeł energii studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiąże organy gminy jedynie w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy. Powyższe świadczy o tym, że sam ustawodawca w sposób całkowicie rozłączny traktuje odnoszące się do instalacji odnawialnego źródła energii gminne regulacje planistyczne (studium i planu zagospodarowania przestrzennego) oraz mające zastosowanie w przypadku ich braku przepisy u.p.z.p. odnoszące się do ustalenia lokalizacji takich inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. To od gminy zależy więc, czy podejmie ona działania planistyczne skutkujące uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określone zostaną tereny pod budowę urządzeń, o jakich mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Brak określenia w tym trybie takich terenów w żaden sposób nie wyłącza możliwości lokalizacji określonych w tych przepisach instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, a ograniczeń z tym związanych nie można się dopatrywać i wywodzić z jednoznacznego brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., z którego wynika wprost, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wynika przy tym jakiekolwiek ograniczenie mocy instalacji odnawialnego źródła energii warunkujące stosowanie ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, co w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizowania inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oznacza wyłączenie tych instalacji od wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa oraz dostępności terenu do drogi publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium, a wcześniej Burmistrz Bytowa, dokonali błędnej wykładni art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wykluczenie literalnej wykładni przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a skupienie się na poszukiwaniu wykładni systemowej, doprowadziło bowiem do wydania decyzji odmownej, która była w tej sprawie co najmniej przedwczesna, ponieważ przy jej wydawaniu nie uwzględniono możliwości realizacji spornej inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p.) przy założeniu, że dla tego typu inwestycji o charakterze produkcyjnym nie ma potrzeby spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, a także konieczności poszukiwania zgodności jej lokalizacji w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Jedynie na marginesie powyższych rozważań zauważyć wypada, że w orzecznictwie na tle omawianej regulacji zarysowały się sprzeczne stanowiska. Według jednej grupy poglądów, przy wykładni przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie należy ograniczać się tylko do wykładni językowej, ale wskazane jest również sięgnięcie do reguł wykładni systemowej i celowościowej. Odwołując się do art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wskazuje się, że tego rodzaju inwestycje mają niewątpliwie istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego w związku z czym przy stosowaniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy uwzględnić regulacje zawarte w studium. Przy czym w przypadku, gdy postanowienia studium nie przewidują na danym terenie lokalizacji urządzeń odnawialnych źródeł energii o mocy wyższej niż wskazana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., w orzecznictwie przyjmuje się, że albo nie jest w takiej sytuacji możliwe wydanie warunków zabudowy w ogóle (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 maja 2021 r., II SA/Go 277/21, wyrok WSA w Gdańsku z 23 lutego 2022 r., II SA/Gd 629/21, wyrok WSA w Gdańsku z 19 października 2022 r., II SA/Gd 257/22, CBOSA) albo możliwe jest wprawdzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale na zasadach ogólnych, tj. przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22, wyrok NSA z 19 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19, CBOSA). Powyższe orzecznictwo, w tym również tutejszego Sądu, formułowało zatem poglądy zbieżne z tymi, które zaprezentowały organy.

Według natomiast drugiej grupy poglądów, do których odwołuje się strona skarżąca, a które obecnie podziela sąd orzekający w niniejszym składzie, kategoryczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii oraz że dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie jest właściwe ze względu na wewnętrzny i niewiążący przy wydawaniu decyzji charakter postanowień studium.

Mając na uwadze ostatnie wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianej kwestii, układające się w jednolitą linię orzeczniczą, tutejszy Sąd odstępuje od swojego dotychczasowego poglądu, wyrażanego w poprzednich wyrokach (m.in. przywołanych wyżej), przyjmując tym samym pogląd, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy, nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, a także na jej lokalizację nie mają wpływu ustalenia studium, jako aktu, który ma znaczenie wyłącznie w procesie ustanawiania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd zważył nadto, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie występują szczególne okoliczności faktyczno prawne pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla części działki wskazanej we wniosku strony skarżącej. Organ wskazał na utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą co do zasady nie jest dopuszczalne ustalenia warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej gdyż takie działanie mogłoby doprowadzić do obchodzenia przez inwestorów ograniczeń dotyczących np. wskaźników urbanistycznych lub związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, dominujące również w orzecznictwie, zgodnie z którym jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Nie zgadza się jednak z organami, że w tej sprawie takie szczególne okoliczności faktyczno prawne - pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla części działki - nie występują. Zdaniem Sądu, w świetle przepisów u.p.z.p. niedopuszczalne jest, co do zasady, ustalanie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Przyjąć bowiem należy, że przez "teren", o którym mowa art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.z.p., trzeba rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji. Objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, np.: część działki jest już objęta ustaleniami planu miejscowego lub decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw; planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie (podobnie NSA w wyrokach z: 3 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 177/18, 2 marca 2021 r. sygn. II OSK 270/21, 3 sierpnia 2021 r. sygn. II OSK 1351/21, 15 grudnia 2021 r. sygn. II OSK 603/21, 4 listopada 2021 r. sygn. II OSK 1212/19, CBOSA).

Z takimi wyjątkowymi uwarunkowaniami mamy jednak również do czynienia w tej sprawie, w której planowana jest inwestycja o charakterze szczególnym i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowym. Ocenę tę potwierdza wprowadzone dla niej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu ustawodawca potwierdził, że instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, rozpoznając sprawę ponownie, zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – w skrócie "p.p.s.a.", organy uwzględnią ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności przyjmą, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej oraz odniesienia do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organy przyjmą także, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej możliwe jest ustalanie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Będą miały jednak na uwadze, że planowana inwestycja stanowi zabudowę instalacją odnawialnego źródła energią. Funkcja ta stanowi odmienną funkcję od rolnej, przypisanej do gruntów, na których strona skarżąca zaplanowała swoją inwestycję (grunty rolne klasy IV, V i VI). W konsekwencji, przed ewentualnym wydaniem decyzji zgodnej z wnioskiem inwestorów, organ I instancji zobowiązany jest wystąpić, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. o uzgodnienie z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych treści decyzji, bowiem inwestorzy lokalizację inwestycji przewidzieli na gruntach rolnych, podlegających ochronie na podstawie ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm.). Uzgodnieniu podlega więc możliwość wykorzystania gruntów określonych w ewidencji gruntów jako użytki rolne (a więc każdej klasy), z perspektywy regulacji art. 6 ww. ustawy, z którego wynika m. in., że na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Po uzyskaniu stanowiska organu współdziałającego organ prowadzący postępowanie główne orzeknie w przedmiocie wniosku inwestorki.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. - uchylił decyzje organów obydwu instancji.

O kosztach postępowania w postaci wpisu od skargi i wynagrodzenia adwokackiego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając ich zwrot w kwocie 997 zł na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.