Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 listopada 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 856/13 w sprawie ze skargi Z. J. i M. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi Z. J. i M. K. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Tarnobrzega z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta Tarnobrzega zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 18 mieszkań, na działce nr ewid. gruntów [...] obr. T. ul. [...] oraz zjazdu publicznego z drogi gminnej – ul. G. na działkach nr ewid. [...] oraz nr [...] obr. T.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Prezydent Miasta Tarnobrzega na podstawie art. 149 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. na wniosek M. K. (współwłaściciela działki nr [...] i lokalu mieszkalnego nr 3 w budynku wielorodzinnym, stanowiącego odrębną nieruchomość), K. W. (współwłaścicielki działek nr [...]), Z. J. zaś postanowieniami z dnia [...] i [...] października 2012 r. oraz z dnia [...] listopada 2012 r. na wniosek odpowiednio: A. N. (współwłaściciela działki ewid. nr [...] i lokalu mieszkalnego nr 15 w budynku na tej działce, stanowiącego odrębną nieruchomość) i M. K. (współwłaścicielki działki nr [...] i lokalu mieszkalnego nr 10 w tym budynku, stanowiącego odrębną nieruchomość) oraz P. R. (współwłaściciela działki nr [...] i lokalu mieszkalnego nr 4 w budynku na w/w działce stanowiącego odrębną nieruchomość).

Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia opracowania, wykonanego m.in. na podstawie danych z pomiarów geodezyjnych oraz na podstawie mapy do celów projektowych przedstawiającego:

- rzędne poziomu terenu działki nr ewid. [...] obręb T. przed rozpoczęciem inwestycji, w miejscu rzutów poziomych zacieniających krawędzie obiektu przesłaniającego (kalenica zaprojektowanego budynku - punkt najbliżej budynku wielorodzinnego G. oraz okap od strony tego budynku, kalenica od strony budynku jednorodzinnego S. oraz okap od strony tego budynku, kalenica od strony budynku jednorodzinnego ul. S. oraz okap od strony tego budynku) oraz w miejscu granicy działki [...] z działkami sąsiednimi własności P. J. i P. W.;

- rzędną dolnego poziomu otworu okiennego I kondygnacji mieszkalnej w budynku wielorodzinnym przy ul. G. oraz rzędną terenu przy tym oknie;

- rzędną dolnego poziomu otworu okiennego I kondygnacji mieszkalnej w budynku jednorodzinnym przy ul. S. oraz rzędną terenu przy tym oknie;

- rzędną dolnego poziomu otworu okiennego I kondygnacji mieszkalnej w budynku jednorodzinnym przy ul. S. oraz rzędną terenu przy tym oknie.

W odpowiedzi inwestor przedłożył stosowne opracowanie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Prezydent Miasta Tarnobrzega odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę Podkarpackiego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r.

Ponownie prowadząc postępowanie, Prezydent Miasta Tarnobrzega postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia analizy, dotyczącej zacieniania i ograniczania nasłonecznienia przez projektowany budynek wielorodzinny na działce nr ewid. [...] w T. obręb geod. T., pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w lokalach nr 1, 3 i 10 w budynku wielorodzinnym przy ul. G. w T. W odpowiedzi inwestor przedłożył stosowne opracowanie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezydent Miasta Tarnobrzega na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zdaniem organu w wyniku wzniesienia na działce nr [...] budynku wielorodzinnego nie zostanie naruszony warunek dotyczący naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi należących do wnioskodawców. Organ nie znalazł także przepisu pozwalającego na uznanie za strony postępowania w przedmiotowej sprawie wnioskodawców.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. J., M. K., A. N., M. K., K. W.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewoda Podkarpacki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia warunek zapewnienia stosownego nasłonecznienia oraz zachowania wymaganej odległości od granicy z działkami sąsiednimi. Projekt zagospodarowania został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego. Tym samym w ocenie Wojewody K. W., Z. J., M. K., M. K. oraz A. N. nie są stronami postępowania w ww. sprawie.

Skargi na powyższą decyzją złożyli Z. J. i M. K. W obu skargach podniesiono zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 oraz art. 6, art. 33 i art. 34 Prawa budowlanego, § 3 pkt 16, 17 i 18, § 14 pkt 1, 2 i 4, § 29, § 39 i § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz art. 138 K.p.a. Nadto Z. J. podniosła zarzut naruszenia § 40 ww. rozporządzenia, zaś M. K. wskazał na naruszenie § 13 i § 22 rozporządzenia .

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie.

Rozpoznając powyższe skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że poza sporem pozostaje to, że żadna z osób, które złożyły wnioski o wznowienie postępowania nie brała udziału w postępowaniu zakończonym badaną decyzją i nie była także przedmiotem oceny organu kwestia zachowania terminu do złożenia tych wniosków. Jak zauważył Sąd organy badały kwestię zacieniania (tzw. linijkę słońca) w odniesieniu do budynków znajdujących się na sąsiednich w stosunku do inwestowanej nieruchomościach, w tym m.in. na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], których współwłaścicielem jest Z. J. oraz na działce nr [...], której współwłaścicielem jest M. K., któremu przysługuje też prawo odrębnej własności lokalu nr 3 w budynku wielomieszkaniowym położonym na tej działce. Stosowna dokumentacja dotycząca zacieniania znajduje się zarówno w aktach sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę, jak i w aktach po jego wznowieniu. Z analiz czasu nasłonecznienia wynika, że w każdym wypadku zachowane zostały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy stanęły jednak na stanowisku, iż skarżącym nie przysługuje i nie przysługiwał status strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, wobec nienaruszenia warunku zawartego w § 13 ust. 1 i ust. 2 oraz § 57, § 60, § 12 i § 271 ww. rozporządzenia. W ocenie organów przepisy art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie pozwalają m.in. skarżących uznać za strony postępowania. Nadto w odniesieniu do współwłaścicieli działki nr [...], którym ponadto przysługuje odrębna własność lokali mieszkalnych, jak zauważył Wojewoda, zasadniczo to wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez jej zarząd mogłaby występować jako strona w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, zaś członek tej wspólnoty, gdy wykaże swój indywidualny, własny interes prawny. Pojęcie interesu prawnego należy ustalić w oparciu o powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie, którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W odniesieniu do działki nr [...] nie znaleziono przepisu pozwalającego na uznanie wnioskodawców za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Podsumowując powyższe rozważania organu, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż stanowisko organów opiera się na stwierdzeniu, że skoro nie naruszono żadnego przepisu prawa materialnego, z którym związany byłby interes wnoszących podanie o wznowienie, to nie mają oni przymiotu strony.

Sąd wskazał, że kwestię przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będący przepisem szczególnym wobec art. 28 K.p.a. i stanowiący urzeczywistnienie art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego. Analizując natomiast pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) w świetle poglądów orzecznictwa, Sąd stwierdził, iż przepisy odrębne, o których mowa w tym przepisie to wszystkie przepisy prawa powszechnie obowiązującego inne niż zawarte w Prawie budowlanym, a także przepisy wykonawcze do tej ustawy wydane w oparciu o upoważnienie z art. 7 ust. 2 Prawa budowlanego. W szczególności są to przepisy dotyczące wzajemnego sytuowania różnych obiektów budowlanych, jak przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oraz dróg publicznych. Jak stwierdził przy tym Sąd, generalnie to te właśnie przepisy powinny być przeanalizowane przez organy, decydujące o uznaniu określonego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Jak podkreślił Sąd, nie można obszaru oddziaływania inwestycji ograniczyć do zbadania odległości projektowanych obiektów budowlanych od granic z działką sąsiednią, albowiem nie przesądzają one same w sobie o wytyczeniu obszaru oddziaływania inwestycji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji analizę przepisów odrębnych ograniczył wyłącznie do postanowień ww. rozporządzenia, stwierdzając, że zachowane zostały odległości większe od minimalnych, co uznał za wystarczający argument do pozbawienia statusu strony osób składających podanie. Organ odwoławczy, podtrzymując to stanowisko i nie odnosząc się w ogóle do zarzutów i argumentacji odwołania, nie poszerzył analizy przepisów odrębnych i powtórzył tezę o braku wprowadzenia przez planowaną inwestycję jakichkolwiek ograniczeń w stosunku do zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Wbrew jednak stanowisku organu samo zachowanie wymaganych odległości budynków od granicy działki, czy też warunków technicznych obiektu nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Przy ocenie, czy podmiot jest stroną takiego postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Biorąc, zatem pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych tak w bezpośrednim, jak i w dalszym sąsiedztwie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to wątpliwości na temat legitymacji należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania.

Jak zauważył Sąd, przyjęta przez organy w niniejszej sprawie interpretacja art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego spowodowałaby, że jedynie podmiot, który wykazałby na podstawie analizy planowanej inwestycji aktualnej zabudowy jego działki, że planowana inwestycja narusza przepisy odrębne, zostałby uznany za stronę tego postępowania. Stanowisko takie prowadziłoby do przyjęcia, iż o oddziaływaniu obiektu można byłoby mówić wtedy, gdy doszło do naruszenia przepisów techniczno – budowlanych. Tymczasem dla takiej inwestycji nie powinna być w ogóle wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Skoro, więc w toku niniejszego postępowania organy badały tzw. linijkę słońca w odniesieniu do nieruchomości wnioskodawców, to już świadczy o ich przymiocie strony w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W przepisach tych nie chodzi, bowiem o naruszenie interesu prawnego, lecz o jego obiektywne istnienie.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec błędnego odmówienia ww. osobom przymiotu strony uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Błędna wykładnia prawa materialnego w postaci art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego doprowadziła do niewyjaśnienia zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Jak wskazał Sąd, w ponownym postępowaniu organy zbadają, czy naruszenie prawa przez niezapewnienie udziału w postępowaniu stronom miało wpływ na wynik sprawy i orzekną stosownie do wyników przeprowadzonych dowodów na podstawie art. 151 § 1 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. S. (inwestor), zaskarżając go w całości i opierając ją na następujących zarzutach naruszenia przepisów postępowania, a to:

1. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia w granicach niniejszej sprawy,

2. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy były ku temu faktyczne i prawne podstawy,

3. art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Podkarpackiego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Tarnobrzeg w Tarnobrzegu z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sytuacji braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia,

4. art. 6 P.p.s.a. poprzez brak pouczenia strony nieobecnej na rozprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny o przysługujących jej środkach odwoławczych.

Uchybienia, o których mowa w punktach od 1 - 3 miały ten efekt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznał istoty sprawy, a zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie jest przedwczesne.

W konsekwencji podniesionych zarzutów, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skarg Z. J. oraz M. K. ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz S. S. kosztów postępowania według przedłożonego na rozprawie spisu kosztów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że w ramach rozstrzygania o skardze Sąd winien był wziąć pod uwagę nie tylko przyczyny wznowienia, ale i rozstrzygnąć o istocie sprawy, a zatem wiążąco wypowiedzieć się w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę. Inwestor odniósł się również do zarzutów prawa materialnego, których zbadania odmówił Sąd pierwszej instancji oraz podkreślił to, że w sprawie materiał dowodowy był gromadzony trzykrotnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesioną skargę kasacyjną, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 6 P.p.s.a. Trudno doszukiwać się naruszenia w rozpatrywanej sprawie art. 6 P.p.s.a. w sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby jej prawa zostały uszczuplone, i to w sytuacji, gdy aktywnie realizuje ona swoje prawo do zaskarżenia niekorzystnego w jej ocenie wyroku.

Jako niezasadne należało również ocenić zarzuty naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 K.p.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 146 § 2 K.p.a. Zauważyć trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie był kwestionowany – szczególnie eksponowany w rozpoznawanej kasacji – argument, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był gromadzony trzykrotnie. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił pogląd, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na obecnym etapie postępowania jest przedwczesna o tyle, iż przeprowadzone postępowanie administracyjne jest wadliwe. Jak trafnie podkreślał Sąd pierwszej instancji, w przedmiotowym postępowaniu prowadzonym w jednym z nadzwyczajnych trybów – tj. wznowienia postępowania, po ustaleniu iż wnioski o wznowienie postępowania zostały złożone w terminie, obowiązkiem organu było ustalenie, czy w sprawie zaistniała przesłanka, na którą powoływali się wnioskodawcy. Przesłankę tę stanowił art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z treścią tej normy prawnej: "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie". Obowiązkiem, zatem organu było zbadanie, czy wnioskodawcy zostali zasadnie pominięci jako strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, bowiem nie należą do kategorii podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Dopiero to ustalenie pozwali na podjęcie dalszych czynności procesowych, tj. albo umorzenia wznowionego postępowania w przypadku ustalenia, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., albo ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z udziałem wszystkich stron postępowania, w tym wnioskodawców i wydania właściwego rozstrzygnięcia.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji dokonał szerokiej analizy sposobu ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Kwestionując natomiast stanowisko organów administracyjnych ograniczające obszar oddziaływania inwestycji do zbadania odległości pomiędzy nią a granicą działki oraz jej zgodności z warunkami techniczno - budowlanymi Sąd doszedł do wniosku, że osoby składające przedmiotowe podanie o wznowienie postępowania mają przymiot strony. O obiektywnym istnieniu interesu pranego – nie naruszeniu – świadczy przeprowadzone przez organ badanie tzw. linijki słońca. Powyższe stanowisko nie zostało podważone w rozpoznanej kasacji. Autor kasacji, przytaczając za Sądem pierwszej instancji pogląd, iż wnioskodawcy nie brali udziału w sprawie bez swojej winy, za błędne uznał jedynie to, iż odmiennie "niż to uczyniły organy administracyjne, Sąd Wojewódzki nie rozpoznał istoty sprawy, a zatem nie odniósł się w żadnej mierze do zarzutów Skarżących (...)". Stanowisko takie jest jednak wadliwe już z tego powodu, że ustrojowa rola sądów administracyjnych sprowadza się do kontroli działań organów administracyjnych pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), a nie ich zastępowania w rozstrzyganiu spraw. Tym samym obowiązkiem organów będzie powtórzenie postępowania i poddania analizie omawianej kwestii. Jak podkreśla się w doktrynie, z art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 2 K.p.a. wynika, iż przeprowadzenie postępowania – rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną– jest obowiązkowe. Ograniczenie zatem postępowania w sprawie wznowienia postępowania tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej, pomimo ustalenia istnienia podstaw wznowienia postępowania, stanowi naruszenie prawa procesowego (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 578).

Mając powyższe na uwadze, nie można było skutecznie domagać się od Sądu by ten rozpoznał istotę sprawy. Tym samym Sąd nie uchybił również obowiązkowi rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W konsekwencji powyższego jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., bowiem jak wyżej wykazano w sprawie zaistniały podstawy do uchylenia przez Sąd pierwszej instancji kontrolnych w sprawie rozstrzygnięć.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.