Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

|Sygn. akt I SA/Kr 506/20 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Specjalista Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r., sprawy ze skargi P. G., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od, towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania administracyjnego, skargę oddala.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia 23 lipca 2019r. nr [...], orzekł o odpowiedzialności podatkowej P. G.jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością GRUPA G. (od 25 września 2019r. w likwidacji) w O., solidarnie z tą spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2013r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2014r., wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania ww. decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że GRUPA G. sp. z o.o., złożyła Urzędzie Skarbowym w O. deklaracje dla podatku od towarów VAT-7, w których wykazała za ww. okresy rozliczeniowe kwoty podatku podlegające wpłacie organowi podatkowemu, Z uwagi na to, że kwoty podatku nie zostały uregulowane w terminach płatności, stały się zaległościami podatkowymi.

Po rozpatrzeniu wniosku spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia 5 marca 2014r., rozłożył na 13 rat zapłatę przez spółkę zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad 2013r. w wysokości 9.053,00 zł oraz za grudzień 2013r. w kwocie 24.840,00 zł. Terminy płatności ww. rat przypadały w okresie od 17 marca 2014r. (termin płatności pierwszej raty) do 17 marca 2015r. (termin płatności ostatniej). Pomimo, iż organ I instancji ustalił terminy płatności rat oraz kwoty rat zgodnie z wnioskiem spółki, to spółka nie wywiązywała się z postanowień ww. decyzji, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy pisemne informacje o braku zapłaty rat w terminach ustalonych w ww. decyzji.

Organ I instancji wskazał, iż zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. zostały objęte ratami od 10 do 13, natomiast spółka dokonała jedynie wpłaty na poczet raty 8 - w dniu 17 października 2014r. w wysokości 1.032,00 zł, która to rata dotyczyła zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2013r. Termin płatności raty 8 przypadał na dzień 17 października 2014r., zatem ww. wpłatę rozliczono zgodnie z ustaleniami ww. decyzji, tj. na należność główną zaliczono kwotę w wysokości 985,00 zł, na odsetki za zwłokę 15,00 zł oraz na opłatę prolongacyjną 32,00 zł.

Z uwagi na brak zapłaty przez spółkę rat podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. oraz zaległości podatkowych za miesiące od stycznia do listopada 2014r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. jako wierzyciel wystawił upomnienia, a następnie tytuły wykonawcze, wszczynając tym samym wobec spółki postępowanie egzekucyjne, po przeprowadzeniu którego, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015r., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z uwagi na jego bezskuteczność.

Na ww. postanowienie spółka wniosła zażalenie w następstwie czego postanowieniem z dnia 2 marca 2016r., Dyrektor Izby Skarbowej w K.uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia 13 września 2017r., ponownie umorzył ww. postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

W wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. akt I SA/Kr 259/18, oddalił skargę spółki na ww. postanowienie z dnia 27 grudnia 2017r. W postępowaniu sądowym, oddalone zostały także skargi spółki na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 27 grudnia 2017r. - w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zaległości spółki posiadanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. oraz Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w O..

Organ I instancji dalej wyjaśnił, że mając na uwadze bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku spółki oraz nieuregulowanie przez tę spółkę zaległości podatkowych, wszczęto wobec P. G.przedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką GRUPA G.. Organ I instancji podkreślił przy tym, że prowadził także postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej z ww. spółką odpowiedzialności podatkowej strony, za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2014r. oraz styczeń i luty 2015r., wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W odwołaniu P. G. zarzucił naruszenie:

- art 107 § 1 w zw. z art, 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 202 § 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez niewłaściwe zastosowanie przedmiotowych przepisów, a w wyniku tego wydanie decyzji pomimo tego, iż w okresie od grudnia 2013r. oraz od stycznia do listopada 2014r., nie pełnił on funkcji członka zarządu "GRUPA G." sp. z o.o. wskutek wygaśnięcia mandatu jako członka zarządu, co nastąpiło z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe spółki za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia tej funkcji, tj. z dniem 30 czerwca 2008r., zatem, nie można przypisać mu odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe wynikające z decyzji; ewentualnie, naruszenie:

- art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe w jego ocenie

zastosowanie przedmiotowych przepisów i wydanie decyzji pomimo tego, iż

wskazał on na prawdopodobieństwo istnienia majątku spółki, z którego egzekucja

umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej wysokości, tj. w związku ze wskazaniem na istnienie wierzytelności spółki względem dłużnika - R. S.;

- art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania przedmiotowego przepisu i wydanie decyzji pomimo tego, iż od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość za miesiąc grudzień 2013r. upłynął termin 5 lat, wskutek czego zaistniał brak możliwości wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie wszelkich mogących

przyczynić się do wyjaśnienia sprawy dowodów, zwłaszcza dowodu z

opinii biegłego ds. rachunkowości oraz dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., w szczególności dokumentów rozliczeniowych dotyczących "GRUPA G." sp. z o.o., w tym wpłat egzekucyjnych dokonywanych w okresie: grudzień 2013r. i od stycznia do listopada 2014r., wskutek czego nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy;

- art. 187 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę

zgromadzonych w sprawie dowodów i odmówienie przeprowadzenia zgłoszonych przez niego dowodów, dokonaną z pominięciem treści jego oświadczenia wskazującego, iż w okresie grudzień 2013r. i od stycznia do listopada 2014r. nie pełnił funkcji członka zarządu "GRUPA G." sp. z o.o., wobec wygaśnięcia mandatu jako członka zarządu z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia przez niego tej funkcji, tj. z dniem 30 czerwca 2008r.;

- art. 197 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez jego

niezastosowanie, podczas gdy stan faktyczny sprawy wymagał wiadomości specjalnych biegłego ds. rachunkowości celem weryfikacji sposobu i prawidłowości rozliczania środków wpływających do organów egzekucyjnych, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez ww. organy rozłącznie pomimo zbiegu egzekucji istniejącego w okresie prowadzenia egzekucji dotyczących zaległości podatkowych za grudzień 2013r. oraz od stycznia do listopada 2014r., wraz z uwzględnieniem sposobu i prawidłowości rozliczenia środków wpłaconych dobrowolnie przez R. Samułek, jak też sposobu wykonywania przez spółkę postanowień decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowych z dnia 5 marca 2014r., oraz sposobu rozliczenia środków wpłaconych w związku z wydaniem tej decyzji, gdyż według strony wiadomości uzyskane poprzez przeprowadzenie ww. dowodu miałyby znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów oraz nie podanie przyczyn, z powodu których zawarte w treści odwołania zarzuty nie zostały uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.decyzją z dnia 28 lutego 2020r. nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności P. G.jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością GRUPA G. (od 25 września 2019r. w likwidacji) w O., solidarnie z tą spółka za jej zaległości z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego, powstałych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] w łącznej kwocie 3.031,36 i w tym uchylonym zakresie umorzył postępowanie w sprawie; oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się w pierwszej kolejności do wymagalności zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za przedmiotowe miesiące, wskazując, że w zakresie zobowiązania podatkowego za grudzień 2013r. zaistniały okoliczności wymienione w treści art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W dniu 5 marca 2014r. została wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. decyzja rozkładająca na raty m.in. zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013r., z terminem płatności ostatniej raty przedmiotowej zaległości podatkowej upływającej w dniu 17 marca 2015r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2013r. pozostawał w zawieszeniu do dnia 17 marca 2015r., zatem rozpoczął swój bieg w dniu 18 marca 2015r. Z uwagi na powyższe, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności przerywające bieg terminu przedawnienia lub pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności skutkujące zawieszeniem tego biegu, przedawni się 19 marca 2020r.

W zakresie zobowiązań podatkowych za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2014r. zaistniały okoliczności wymienione w treści art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W dniu 22 października 2014r. w sprawie ww. podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem sygn. akt [...] wszczął postępowanie o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny wydał w dniu 1 października 2015r. wyrok, którym uznał P. G.jako osobę faktycznie zajmującą się sprawami GRUPA G. sp. z o.o., winnym popełnienia ww. wykroczenia skarbowego. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 21 marca 2016r. W aktach sprawy znajduje się także pismo z dnia 25 czerwca 2018r., którym to pismem zawiadomiono spółkę, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2014r., rozpoczął się z dniem 22 marca 2016r. wskutek zaistnienia ww. przesłanki zawieszającej ten bieg. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone spółce w dniu 28 czerwca 2018r. Wobec powyższego, bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych pozostawał w zawieszeniu do dnia 21 marca 2016r., zatem zaczął biec od dnia 22 marca 2016r., wskutek czego pod warunkiem, że nie wystąpią okoliczności przerywające ten bieg lub pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności skutkujące zawieszeniem tego biegu, przedmiotowe zobowiązania podatkowe przedawnią się w dniu 23 marca 2021r.

W zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2014r., także zaistniały okoliczności wymienione w treści art. 70 § 6 pkt 1 oraz 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie ww. zobowiązań podatkowych Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął w dniu 10 sierpnia 2015r. pod sygn. akt [...], postępowanie o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny wydał w dniu 11 kwietnia 2016r. wyrok, którym uznał stronę jako osobę faktycznie zajmującą się sprawami GRUPA G. sp. z o.o., winnym popełnienia ww. wykroczenia skarbowego. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 12 lipca 2016r. Pismem z dnia 26 czerwca 2018r., zawiadomiono spółkę o zaistnieniu powyższej przesłanki zawieszającej z dniem 10 sierpnia 2015r. bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz o rozpoczęciu z dniem 13 lipca 2016r. dalszego biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań. Ww. zawiadomienie zostało doręczone spółce w dniu 28 czerwca 2018r. Wobec powyższego, bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. miesiące, uległ zawieszeniu z dniem 10 sierpnia 2015r. i pozostawał w zawieszeniu do 12 lipca 2016r., w konsekwencji czego pod warunkiem, że nie wystąpią okoliczności przerywające ten bieg lub pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności skutkujące zawieszeniem tego biegu, ww. zobowiązania przedawnią się w dniu 4 grudnia 2020r.

DIAS w K.podkreślił w konsekwencji, że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług objęte decyzją są nadal wymagalne.

Odnosząc się natomiast do terminu wymagalności kosztów egzekucyjnych wskazanych DIAS wskazał, że pozyskał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. informację, iż koszty postępowania egzekucyjnego powstałe na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2019r. Natomiast koszty postępowania egzekucyjnego powstałe na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] nie uległy przedawnieniu. Z uwagi na powstanie ww. kosztów egzekucyjnych w 2015r., ulegną one przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020r. (pod warunkiem, iż nie wystąpią przesłanki mające wpływ na zmianę wskazanego terminu przedawnienia).

Organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na terminy powstania kosztów w 2014r., na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej możliwość dochodzenia przedmiotowych kosztów przedawniła się z dniem 31 grudnia 2019r., w następstwie czego uchylił on decyzję w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności strony za ww. koszty postępowania egzekucyjnego i w tym uchylonym zakresie umorzył postępowanie w sprawie.

DIAS w K.w dalszej części uzasadnienia odniósł się do zarzutu naruszenia art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazując, że nie może on być uwzględniony. Jak wyjaśnił, podatek od towarów i usług za grudzień 2013r. płatny był do dnia 27 stycznia 2014r., więc po upływie tego terminu, stał się zaległością podatkową, co nastąpiło od dnia 28 stycznia 2014r., a więc pięcioletni okres na wydanie decyzji przez organ I instancji przypadał do dnia 31 grudnia 2019r., natomiast decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony m.in. za zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. została wydana w dniu 23 lipca 2019r., a więc przed upływem terminu wynikającego z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło w dniu 31 lipca 2019r.

Organ II instancji następnie odniósł się do przesłanek odpowiedzialności członków zarządu wynikających z art. 116 Ordynacji podatkowej wskazując, że można podzielić je na pozytywne i negatywne, zwane także egzoneracyjnymi.

Pozytywne przesłanki to takie, których spełnienie rodzi odpowiedzialność członka zarządu w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Natomiast przesłankami negatywnymi (egzoneracyjnymi) są okoliczności, których brak zaistnienia, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek pozytywnych, stanowi podstawę wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej. Zadaniem organu podatkowego zamierzającego obciążyć członków zarządu spółki kapitałowej (innej osoby prawnej) jej zaległościami podatkowymi jest wykazanie, że spełnione zostały w konkretnym przypadku przesłanki pozytywne jak i ustalenie, czy nie wystąpiły przesłanki negatywne, przy czym w odniesieniu do tych ostatnich (egzoneracyjnych) - poprzez użyty zwrot legislacyjny "a członek zarządu nie wykazał" - przepis wyraźnie przesuwa ciężar ich wykazania na podatnika. Organ podatkowy ma jedynie obowiązek umożliwienia stronie wykazania zaistnienia jednej z negatywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej.

DIAS w K.wskazał, że w sprawie spełnione zostały wszystkie określone przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność odwołującego za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Przedmiotową odpowiedzialność odwołujący ponosi solidarnie ze GRUPA G. sp. z o.o. Odwołujący nie wykazała przy tym istnienia przesłanek egzoneracyjnych uwalniających ją od tej odpowiedzialności.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy szczegółowo omówiony na kartach 25-40 decyzji potwierdza bowiem, że organ egzekucyjny podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał różnych składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych, służących do zaspokojenia dochodzonych należności Skarbu Państwa.

Organ egzekucyjny stwierdził w konsekwencji, że ustalone okoliczności wskazują, iż egzekucja prowadzona do majątku spółki okazała się bezskuteczna, co znalazło wyraz w wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. prawomocnych orzeczeniach o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności, w tym postanowieniu z dnia [...] września 2017r., nr [...], obejmującym zaległości podatkowe objęte decyzją z dnia 23 lipca 2019r.

Dokonane ustalenia wprost potwierdzają, wystąpienie przesłanki bezskuteczności egzekucji prowadzonej z majątku spółki, gdyż zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły do wyegzekwowania zaległości oraz nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Prawidłowo zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. uznał, że, egzekucja zobowiązania prowadzona w stosunku do całego majątku spółki okazała się bezskuteczna, przez co została spełniona przesłanka art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. bezskuteczność egzekucji. Ww. postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jest ostateczne i prawomocne, funkcjonuje w obrocie prawnym wywołując określone skutki prawne. W tym miejscu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podniósł, że nie jest możliwe w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osób trzecich skutecznie podważyć ostatecznego rozstrzygnięcia oraz ustaleń innego postępowania, do czego zmierza odwołanie i dowodzić przez niego błędnego zastosowania przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii, iż dłużnik R. Samułek jest winien spółce kwotę należności głównej równą ok. 60.000 zł, co z całą pewnością doprowadziłoby do spłaty zobowiązań podatkowych spółki w znacznej części, nie może zostać uznana za uzasadnioną, gdyż jak wynika z materiału dowodowego sprawy brak było możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji z ww. wierzytelności.

DIAS w K.wskazał, że prawidłowość przedmiotowego stanowiska została potwierdzona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. akt I SA/Kr 259/18, w którym to wyroku Sąd stwierdził, iż organ egzekucyjny zasadnie umorzył prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne.

Sąd ten w ww. wyroku wskazał także, iż nie bez znaczenia pozostaje fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2013r., sygn. akt [...], prowadzonego z wniosku skarżącej spółki w stosunku do R. S. - z uwagi na jego bezskuteczność. Dodatkowo Sąd stwierdził, iż nie było możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji z przedmiotowej wierzytelności z uwagi na upływ 12 lat od jej powstania, która to wierzytelność wynika z nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z 8 sierpnia 2005r., sygn. akt [...]. W trakcie czynności egzekucyjnych dokonano jedynie wpłat w łącznej wysokości 900,00 zł, przy czym jak wskazano powyżej przedmiotowe wpłaty nie mogły zostać zaliczone na poczet zaległości podatkowych. Wpłaty te także obecnie nie mogą zostać zaliczone na poczet zaległości spółki, co potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 28 stycznia 2020r., nr [...], w którym to piśmie wskazano, iż stan sprawy w powyższym zakresie nie uległ zmianie, i z uwagi na nieskuteczność dokonanego zajęcia wierzytelności wobec R. S. brak jest możliwości zaliczenia ww. wpłat na poczet zaległości spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w pismem z dnia 4 lutego 2020r. poinformował także, że do dnia 3 lutego 2020r. nie ujawnił nowych składników majątkowych spółki, które mogłyby być przesłanką do ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, natomiast obecnie spółka jest w stanie likwidacji.

Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji odnosi się do ustalenia faktów istniejących w momencie orzekania o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatnika, natomiast zarówno w momencie orzekania w sprawie przez organ I instancji jak również w momencie orzekania przez niego, bezskuteczność egzekucji wobec GRUPA G. sp. z o.o. występuje, gdyż nie ujawniono majątku spółki mogącego stanowić przedmiot skutecznej egzekucji, a wskazywany przez stronę majątek był już przedmiotem bezskutecznej egzekucji, którą to bezskuteczność potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.ww. prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018r.

Brak jest podstaw zatem do twierdzenia, iż obecnie możliwym jest zaspokojenie ze wskazywanej przez stronę wierzytelności zaległości spółki w znacznej części. W ocenie organu w niniejszej sprawie strona nie wykazała, że z przedmiotowej wierzytelności możliwe jest obecnie zaspokojenie dochodzonych zaległości w jakiejkolwiek części. Zatem, podniesione przez nią zarzuty w powyższym zakresie nie mogą zostać uznane za uzasadnione.

DIAS w K.wskazując na art. 108 § 4 oraz art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił przy tym, że w sytuacji ujawnienia w GRUPA G. sp. z o.o. majątku, z którego możliwym byłoby zaspokojenie zaległości będących przedmiotem decyzji, w pierwszej kolejności egzekucja byłaby prowadzona z majątku spółki, przy czym z uwagi na otwarcie z dniem 25 września 2019r. likwidacji spółki, posiadane przez nią zaległości podatkowe mogą zostać zaspokojone przez spółkę z jej majątku - w toku prowadzonego postępowania likwidacyjnego (w sytuacji posiadania takiego majątku).

W konsekwencji dokonanych ustaleń zdaniem organu II instancji, w sprawie wystąpiły przesłanka pozytywna warunkujące przeniesienie odpowiedzialności, tzn. istnienie zaległości podatkowych GRUPA G. sp. z o.o., których egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Kolejną przesłanką pozytywną do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią to pełnienie funkcji członka zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego spółki (art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej).

Jak wyjaśnił organ II instancji z materiału zgormadzonego w aktach sprawy wynika, że P. G. aktywnie prowadziła różne sprawy spółki jako prezes jej zarządu, także po dniu 30 czerwca 2008r. Zgromadzone w sprawie dowody i dokonane ustalenia wskazują także, iż pełnił on funkcję członka zarządu spółki (faktycznie ją wykonywał) także w okresie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. oraz za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2014r.

Pomimo, iż do protokołu o stanie majątkowym spółki spisanym w dniu 1 grudnia 2015r. oświadczył, że mandat do pełnienia funkcji w zarządzie wygasł w dniu 30 czerwca 2008r., i że "nie miał prawa do reprezentowania i podejmowania decyzji w sprawach finansowych i w sprawach bieżącej działalności spółki", świadomie wykonywał faktyczne czynności w sprawach spółki jako prezes jej zarządu.

W opinii DIAS w K., w sprawie wykazano faktyczne prowadzenie przez ww. spraw spółki jako członka jej zarządu, co jest kwestią kluczową dla zaistnienia przesłanki wynikającej z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej.

Dokonane ustalenia potwierdzają także, że wbrew twierdzeniom odwołującego, organ I instancji, analizując przesłankę z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej oparł się nie tylko .na zapisach zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym gdzie figurował on jako członek zarządu GRUPA G. sp. z o.o. (do dnia otwarcia likwidacji spółki). ale także na faktycznym sprawowaniu przez nią tej funkcji.

Prawidłowość przyjętego przez organ I instancji stanowiska, iż po dniu 30 czerwca 2008r., P. G. pełnił funkcję członka zarządu spółki potwierdza treść postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K.Wydział VIII Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia 4 lutego 2015r. o sygn. akt. [...], wydanego w postępowaniu prowadzonym z jego udziałem - w sprawie o orzeczenie zakazu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W przedmiotowym postępowaniu Sąd odniósł się również do kwestii pełnienia przez niego funkcji w zarządzie GRUPA G. sp. z o.o. Sąd dokonał również analizy art. 202 § 1 Kodeksu spółek handlowych w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego sprawy, tj. pełnienia przez ww. funkcji członka zarządu GRUPA G. sp. z o.o., nie zgadzając się z jego argumentacją jako uczestnika tego postępowania, iż z dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego za pierwszy pełny rok obrotowy "przestał" "sprawować rzeczoną funkcję" w zarządzie ww. spółki. Ww. postanowienie stało się prawomocne w dniu 31 marca 2015r. Przedmiotowe postanowienie funkcjonuje w obrocie prawnym, a więc brak jest podstaw do uznania, że jak twierdzi strona "dokonana w jego treści nadinterpretacja jest niezgodna z treścią art. 202 Kodeksu spółek handlowych jest nieprawidłowa".

Organ II instancji podkreślił zatem, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, podniesiona przez P. G.kwestia, iż w okresie grudzień 2013r. oraz od stycznia do listopada 2014r. nie pełnił on funkcji członka zarządu spółki wobec wygaśnięcia mandatu jako członka zarządu z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe spółki za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia przez niego tej funkcji, tj. z dniem 30 czerwca 2008r., nie może zostać uznana za uzasadnioną, mającą wpływ na wynik sprawy, i nie może stanowić o braku możliwości przypisania mu odpowiedzialności podatkowej za zaległości wynikające z decyzji organu I instancji.

Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń odwołującego, iż "decydujące znaczenie - w zakresie odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej posiadają kwestie formalne, tj. posiadanie formalnych uprawnień do pełnienia funkcji członka zarządu bądź brak posiadania takich uprawnień przez daną osobę", organ II instancji wyjaśnił, że posiadanie formalnych uprawnień do pełnienia obowiązków członka zarządu oznacza w rozumieniu art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej otrzymanie przez te osoby legitymacji do tego, aby realizować wszystkie czynności związane z otrzymaną funkcją, bez względu na to czy osoby te faktycznie zajmują się sprawami zarządzanego przez siebie podmiotu. Jednak odpowiedzialność podatkową przewidzianą w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej powoduje także faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu po formalnej rezygnacji z tej funkcji.

W okolicznościach sprawy, po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego spółki za 2007r. odwołujący wciąż podejmował w imieniu spółki faktyczne czynności przypisane prezesowi zarządu spółki czy też innemu uprawnionemu członkowi zarządu, podpisując różne dokumenty spółki, nie składał on rezygnacji z pełnionej funkcji w jej zarządzie, nie został także odwołany.

W dniu 25 września 2019r. podjęto uchwałę o likwidacji spółki, w konsekwencji czego z dniem 29 października 2019r. P. G. został wykreślony z danych Krajowego Rejestru Sądowego jako prezes zarządu GRUPA G. sp. z o.o., a został wpisany jako likwidator spółki, co nastąpiło po wyrażeniu przez niego w dniu 2 października 2019r. zgody na pełnienie funkcji likwidatora spółki.

Organ odwoławczy wskazał również, że będąc wspólnikiem spółki miał bezpośredni wpływ na zwołanie Zgromadzenia Wspólników celem dokonania zmian w zarządzie spółki i np. odwołanie go z pełnionej funkcji członka zarządu, zgodnie z § 16 umowy spółki poprzez podjęcie uchwały w tym zakresie, jednak czynności takie nie zostały podjęte, również do dnia 25 września 2019r. nie zostały podjęte żadne inne czynności w zakresie zakończenia pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Strona również nie zaprzestała faktycznego wykonywania swojej funkcji w zarządzie spółki.

Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji, w sprawie ziściła się przesłanka wynikająca z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zatem powołana przez stronę kwestia wygaśnięcia jej mandatu jako członka zarządu spółki z dniem 30 czerwca 2008r., jak również brak posiadania przez nią po tym dniu formalnych uprawnień do pełnienia funkcji w zarządzie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2013r., sygn. akt I FSK 862/12 stwierdził, iż mandat do pełnienia funkcji w zarządzie nie wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy, nawet jeśli zaniedbano powołania w tym momencie nowego zarządu, jeżeli członek zarządu wciąż faktycznie sprawuje dotychczas pełnioną funkcję, podpisując dokumenty finansowe, jak i inne dokumenty, oraz nie składa rezygnacji, co w sprawie strony wystąpiło. Zatem, uprawnionym jest również twierdzenie, iż mandat strony jako członka zarządu nie wygasł z dniem 30 czerwca 2008r.

Organ II instancji podkreślił zatem, że ustalony stan faktyczny i prawny sprawy jednoznacznie wskazuje, iż w terminie płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. okres, odwołujący pełnił w rozumieniu art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej jednoosobowo funkcję członka zarządu spółki GRUPA G. Sp. z o.o., zatem ponosi ona również odpowiedzialność podatkową za powstałe wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. zaległości spółki za te okresy.

DIAS w K.stwierdził przy tym, że postępowaniem objęto pełen krąg osób zobowiązanych do poniesienia takiej odpowiedzialności. Jak wyjaśnił, członkowie zarządu ponoszą odpowiedzialność solidarną nie tylko z innymi członkami zarządu, lecz także ze spółką, tj. z podatnikiem za jego, określone przepisem art. 107 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej ciężary publicznoprawne. Mamy bowiem tu do czynienia z podwójną solidarnością, która ma miejsce po pierwsze między zobowiązanymi z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a po drugie pomiędzy tymi zobowiązanymi a podatnikiem. Zatem odpowiedzialność odwołującego w niniejszej sprawie jest taką właśnie solidarną odpowiedzialnością ze GRUPA G. sp. z o.o.

Wobec powyższego, organ I instancji słusznie orzekł stronie o solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej za zaległości tej spółki, wynikające z decyzji.

W ocenie DIAS w K., organ podatkowy nie naruszył powołanych przez stronę przepisów w powyższym zakresie, w tym treści art 107 § 1 w zw. z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 202 § 1 Kodeksu spółek handlowych.

Przechodząc do przesłanek negatywnych wyłączających możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członków spółki za jej zaległości podatkowe, DIAS w K.wskazał, że P. G. nie wykazał aby nastąpiło zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego spółki, a tym samym brak jest możliwości uwolnienia go od odpowiedzialności jako członka zarządu - na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej.

Organ II instancji podkreślił, że ta przesłanka bowiem mogłaby być brana pod uwagę wyłącznie w sytuacji zgłoszenia takiego wniosku - co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, natomiast podniesione przez stronę argumenty w powyższym zakresie nie mogą zostać uznane za uzasadnione, gdyż stan prawny i faktyczny sprawy potwierdza, iż we właściwym terminie zgłoszenia ww. wniosku, posiadała ona uprawnienia do zgłoszeniu ww. wniosku.

DIAS w K.wskazał, że z racji pełnionej funkcji ww. winien monitorować działalność zarządzanej przez niego spółki, a z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, iż miał on wiedzę dotyczącą stanu finansowego spółki, w tym nadwyżki jej zobowiązań pieniężnych nad jej aktywami wg stanu na 31 grudnia 2007r., natomiast w związku z dalszym pełnieniem przez niego funkcji prezesa zarządu spółki miał wiedzę o niewykonywaniu przez spółkę wymagalnych zobowiązań pieniężnych wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego W O., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno organ I instancji jak i on wykazały, że właściwy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego spółki wystąpił, a strona była uprawniona i zobowiązana do zgłoszenia takiego wniosku. Jednakże taki wniosek w ogóle nie został zgłoszony, co bezsprzecznie potwierdzają akta sprawy i czego strona również nie kwestionuje.

Podsumowując powyższe przesłanka uwalniająca, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej nie została dowiedziona.

Przechodząc do kolejnej przesłanki negatywnej wyłączającej możliwość orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółki za jej zaległości podatkowe, czyli w myśl art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej, wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu, organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości uwolnienia strony jako prezesa zarządu GRUPA G. sp. z o.o. od odpowiedzialności na podstawie tego przepisu.

Ta podstawa uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności mogłaby być brana pod uwagę jedynie w sytuacji wykazania usprawiedliwionej niemożności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, a taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż strona nie wykazała żadnego powodu uniemożliwiającego złożenie takiego wniosku w czasie, gdy wniosek ten winien być złożony. Natomiast podniesione przez stronę w odwołaniu okoliczności sprawy, nie stanowią jednej z przesłanek egzoneracyjnych, wyłączających odpowiedzialność za zaległości spółki wynikające z decyzji organu I instancji.

Analizując kolejną przesłankę, o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, iż odwołujący nie wskazał także majątku pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w jakiejkolwiek ich części. W sprawie nie można przyjąć, że wskazana przez nią wierzytelność przysługująca spółce od R. S., wyczerpuje hipotezę ww. przepisu zwłaszcza, że przedmiotowa wierzytelność była przedmiotem zajęcia egzekucyjnego przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., które to zajęcie okazało się nieskuteczne. Strona również nie wykazała, że z przedmiotowej wierzytelności będzie można prowadzić skuteczną egzekucję.

Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że wskazanie mienia w trybie art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie może dotyczyć mienia tylko potencjalnie możliwego do uzyskania, czy powołanie się przez stronę na "prawdopodobieństwo istnienia majątku spółki".

Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie majątek spółki GRUPA G., był przedmiotem badania na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec tej spółki przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Okoliczności poszukiwania majątku przedstawione zostały w dokumentacji postępowania egzekucyjnego, które dla organów podatkowych są wiążące.

Również wskazywana przez odwołującego wierzytelność spółki u R. S. była już przedmiotem nieskutecznej egzekucji. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż obecnie możliwym jest prowadzenie egzekucji z tej wierzytelności. Organ I instancji w piśmie z dnia 4 lutego 2020r. poinformował także, iż do dnia 3 lutego 2020r. nie ujawnił nowych składników majątkowych spółki, a spółka obecnie jest w stanie likwidacji.

Podsumowując ww. przesłankę, organ odwoławczy stwierdził, iż strona nie wskazała majątku, wobec którego można przewidzieć z pewnością, że egzekucją będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności spółki GRUPA G. w znacznej ich części.

DIAS w K.podkreślił nadto, że z akt sprawy wynika, iż podejmowano wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzone w sprawie dowody okazały się wystarczające do orzeczenia stronie o jej solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za ww. miesiące wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do pisma strony z dnia 27 maja 2019r., w którym wniosła o przeprowadzenie dowodów w sprawie, DIAS w K.wskazał, że organ I instancji w dniu 17 lipca 2019r. wydał postanowienie, w którym odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, z czym strona się nie zgodziła i w złożonym odwołaniu podniosła, iż nieprzeprowadzenie ww. dowodów stanowi naruszenie art. 121, art. 122, art. 197 § 1 w zw. z art. 188 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a ocena materiału dowodowego została według niej przeprowadzona organ I instancji dowolnie. Uzasadnienie odmowy przeprowadzenia ww. dowodów, organ I instancji zawarł w decyzji, w której wyjaśnił, iż jego zdaniem ustalenia jakich domaga się strona nie mają znaczenia dla sprawy i nie wniosą dowodów mogących mieć wpływ na jej wynik.

Przy odmowie przeprowadzenia dowodu, poprzez dopuszczenie dowodów z akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. słusznie wskazał, iż prowadzone wobec ww. postępowanie podatkowe w sprawie dotyczy orzeczenia o jego odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z tytułu podatku od towarów i usług, nie zaś należności których wierzycielem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W świetle powyższego dowody, o których włączenie strona wnioskowała w tym zakresie, pozostają bez wpływu na postępowanie prowadzone przez organ I instancji.

Odnosząc się natomiast do żądania przeprowadzenia dowodu w postaci powołania biegłego do spraw rachunkowości na okoliczność sposobu i prawidłowości rozliczenia wpływających środków do organów egzekucyjnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wskazał, że stosownie do art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami w celu wydania opinii. Natomiast jeśli materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia danego stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe nie mają obowiązku powoływania biegłych z zakresu rachunkowości.

DIAS w K.podkreślił przy tym, że w sprawie wykazano, iż materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości podatkowe spółki objęte decyzją, wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem DIAS w K.odmawiając przeprowadzenia ww. dowodów, organ I instancji prawidłowo wskazał, iż przy rozstrzyganiu sprawy kierował się zakresem przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w tym art. 116 Ordynacji podatkowej, na podstawie których przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane, i z których to przepisów wynikają przesłanki pozytywne do orzeczenia stronie odpowiedzialności oraz przesłanki wyłączające tą odpowiedzialność, podlegające badaniu w jej sprawie. Zaś jedną z przesłanek jest wykazanie bezskuteczności egzekucji z majątku spółki w całości lub w części, która to przesłanka w sprawie wystąpiła. Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki prowadzona wobec wierzytelności Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., została stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Również prawomocnymi orzeczeniami została stwierdzona bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki wobec wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w O., co potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. akt I SA/Kr 259/18, oddalający skargi na wydane postanowienia o umorzeniu prowadzonych postępowań egzekucyjnych.

DIAS w K.wyjaśnił w tym miejscu, że w zażaleniach wniesionych przez dłużnika, tj. spółkę GRUPA G. w 2016r. i 2017r. na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. - organu egzekucyjnego w przedmiocie umorzenia egzekucji prowadzonej wobec zaległości podatkowych spółki jak również wobec jej zaległości posiadanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. oraz Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w O., a przekazanych do egzekucji Naczelnikowi ww. Urzędu Skarbowego, nie podnoszono zarzutów dotyczących sposobu i prawidłowości rozliczania pozyskanych w toku tej egzekucji środków finansowych. Podnoszono jedynie "przedwczesność" umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na możliwość prowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji z wierzytelności spółki posiadanej u R. Samułek.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w piśmie z dnia 28 sierpnia 2019r., stanowiącym odpowiedź, na zarzuty złożonego odwołania potwierdził, iż spółka nie kwestionowała w postępowaniu egzekucyjnym prawidłowości rozliczenia wpłat, wskazanych w decyzji organu I instancji na jej stronach 30-31, które strona kwestionuje na etapie niniejszego postępowania.

Z akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. prowadził wobec spółki postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości posiadanych przez spółkę w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. oraz Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w O..

W aktach sprawy znajdują się wnioski Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 lipca 2012r., 7 sierpnia 2012r. oraz z dnia 12 kwietnia 2013r., którymi to wnioskami zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o łączne prowadzenie egzekucji z tego samego prawa majątkowego spółki, na którym nastąpił zbieg egzekucji, tj. rachunku bankowego w Banku [...] S.A. W aktach sprawy znajdują się również wnioski z dnia 16 grudnia 2013r. oraz z dnia 28 kwietnia 2014r., którymi to wnioskami Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się o łączne prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. egzekucji z tego samego prawa majątkowego spółki - rachunku bankowego w Banku [...] S.A. Nadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. jako organ egzekucyjny prowadził także postępowanie egzekucyjne wobec zaległości spółki posiadanych w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. jako organ egzekucyjny był w zbiegu egzekucji z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. oraz nie wynika, aby Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. prowadził wobec spółki postępowanie egzekucyjne. W aktach sprawy znajdują się jedynie pozyskane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. pisma, np. z dnia 18 lutego 2019r. oraz z dnia 19 kwietnia 2019r., informujące Urząd Skarbowy w O. o posiadanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych zaległościach spółki. Przedmiotowe informacje zostały udzielone przez Oddział w S. jako Centrum Udostępniania Danych, tj. właściwy Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do udzielania informacji dotyczących podmiotów będących we właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. i podległych mu Inspektoratów.

DIAS w K.wyjaśnił, że w sytuacji prowadzenia wobec spółki postępowania egzekucyjnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., spółka w tym właśnie postępowaniu posiadała możliwość kwestionowania podejmowanych w jego toku czynności, w tym pobranych i rozliczonych wpłat egzekucyjnych. Ani Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. ani Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., nie posiadają kompetencji nadzorczych wobec Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. jak i każdego innego Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Wobec powyższego DIAS w K.podniósł, że brak jest zatem podstaw oraz uzasadnienia do weryfikacji prowadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postępowań egzekucyjnych, w tym dokonywanych przez ten organ rozliczeń uzyskanych kwot oraz do powoływania w tym zakresie biegłego do spraw rachunkowości. Wobec czego, wskazywanie przez stronę na konieczność przeprowadzenia dowodów w powyższym z zakresie, nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ II instancji podkreślił przy tym, że wpłaty te nie dotyczą zaległości objętych decyzją organu I instancji, a kluczową kwestią w sprawie jest bezskuteczność egzekucji z majątku spółki stwierdzona wobec zaległości podatkowych wynikających z tej decyzji, wobec których to zaległości prowadzone postępowanie egzekucyjne okazało się całkowicie bezskuteczne, i która to bezskuteczność właśnie wobec tych zaległości została prawomocnie stwierdzona.

DIAS w K.podniósł nadto, że spółka była w posiadania informacji o wysokości niewyegzekwowanych w postępowaniach egzekucyjnych zaległości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wobec których to zaległości została również stwierdzona bezskuteczność egzekucji, i których wysokości nie kwestionowała.

Dodatkowo uzyskane przez organ egzekucyjny (Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.) w dniach 25 lutego 2014r., 28 lutego 2014r., 7 marca 2014r. wpłaty egzekucyjne, miały miejsce jeszcze przed wystawieniem tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe wynikające z decyzji organu I instancji, zatem ich rozliczenia w żaden sposób nie mogłyby wpłynąć na zmianę kwot zaległości objętych tytułami wykonawczymi, za które orzekana jest odpowiedzialność strony oraz ww. wpłaty były tylko częściowymi zaliczonymi na koszty egzekucyjne.

Jedynie wpłata z dnia 12 stycznia 2015r. została uzyskana po dacie wystawienia części tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych wynikających z decyzji organu I instancji, lecz jak wynika z opisu tej wpłaty, została ona dokonana do zajęcia egzekucyjnego "[...]", natomiast z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy numer zajęcia egzekucyjnego obejmuje zaległości spółki posiadane w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., na które to zaległości przedmiotowa wpłata została rozliczona.

Organ I instancji w piśmie z dnia 28 stycznia 2020r. potwierdził, iż stan zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2013r., od stycznia do listopada 2014r. wskazany w decyzji, nie uległ zmianie.

Organ II instancji wyjaśnił także, że zbieg egzekucji może nastąpić do tej samej rzeczy albo prawa majątkowego (np. do wierzytelności z rachunków bankowych dłużnika), co nie wyklucza możliwości stosowania innych środków egzekucyjnych (z innych rzeczy czy składników majątkowych, nieobjętych zbiegiem), w konsekwencji czego, wbrew twierdzeniom strony, możliwym jest prowadzenie jednocześnie dwóch postępowań egzekucyjnych wobec tego samego dłużnika, przez dwa różne organy egzekucyjne, które to organy pozostają w zbiegu egzekucji tylko w części, tj. w zakresie egzekucji z określonej rzeczy lub prawa majątkowego.

Odnosząc się do odmowy uwzględnienia żądania powołania biegłego w zakresie sposobu wykonywania przez spółkę GRUPA G. postanowień decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowych z dnia 5 marca 2014r. oraz sposobu rozliczenia środków wpłaconych w związku z wydaniem ww. decyzji, organ I instancji w decyzji wyjaśnił, iż ustalenia w tym zakresie nie wymagają wiadomości specjalnych posiadanych przez biegłego do spraw rachunkowości.

DIAS w K.wskazał przy tym, że terminy wpłaty rat i ich wysokość zostały ustalone ww. decyzją ratalną, a przy wpłacie raty w ustalonym terminie i we wskazanej w niej wysokości, ww. decyzja przedstawia również sposób jej rozliczenia.

W decyzji organ I instancji wskazał rozliczenia w powyższym zakresie, informując o wpłacie przez spółkę jedynie raty 8 w dniu 17 października 2014r. - w wysokości 1.032,00 zł, z terminem jej płatności 17 października 2014r., która to kwota została rozliczona zgodnie z ww. decyzją ratalną, przy czym rata 8 dotyczyła zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2013r.

DIAS w K.podkreślił, że ww. decyzji ratalnej spółka nie kwestionowała i tym samym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Dodatkowo, jak wskazał organ I instancji, terminy płatności rat oraz kwoty rat zostały ustalone zgodnie z wnioskiem o udzielenie ulgi w tym zakresie, jaki odwołujący jako prezes zarządu spółki podpisał. Pomimo tego, spółka poza wpłatą raty 8, nie wykonywała postanowień ww. decyzji, gdyż raty od numeru 1 do 7 oraz od numeru 9 do 13, nie zostały wpłacone, w tym brak było wpłaty rat dotyczących zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r.

W konsekwencji powyższego w ocenie DIAS w K., organ I instancji słusznie uznał, iż brak jest podstaw do powoływania biegłego do spraw rachunkowości na okoliczność sposobu i prawidłowości rozliczania środków wpływających do organów egzekucyjnych: Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. - od spółki GRUPA G. w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez ww. organy egzekucyjne oraz brak jest zasadności powoływania biegłego do spraw rachunkowości w zakresie weryfikacji sposobu wykonywania przez spółkę postanowień ww. decyzji o rozłożeniu na raty oraz sposobu rozliczenia środków wpłaconych w związku z wydaniem tej decyzji, gdyż okoliczności faktyczne sprawy mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wynikają z zebranego materiału dowodowego, który jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Poza tym, na etapie postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej strony, brak jest możliwości kwestionowania ustaleń dokonanych w innych postępowaniach prowadzonych wobec podatnika (spółki).

Brak jest także uzasadnienia dla powołania biegłego do spraw rachunkowości celem ustalenia "sposobu i prawidłowości" rozliczenia środków wpłaconych przez R. S. w łącznej wysokości 900,00 zł.

DIAS w K.podkreślił bowiem, że okoliczności dotyczącej przedmiotowych wpłat i przede wszystkim brak możliwości ich zaliczenia na poczet zaległości spółki zostały już wyjaśnione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego - organ egzekucyjny, a także w prawomocnym rozstrzygnięciu wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., tj. wyroku z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. akt I SA/Kr 259/18.

W pismach z dnia 14 czerwca 2019r. oraz 28 stycznia 2020r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. poinformował, iż ustalenia w powyższym zakresie pozostają bez zmian, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. nie posiada możliwości rozliczenia przedmiotowych wpłat na poczet zaległości spółki. Brak jest zatem uzasadnienia dla przeprowadzania w tym zakresie dowodu z badania ww. wpłat przez biegłego do spraw rachunkowości.

Organ II instancji podkreślił, że w sprawie nie pominięto także treści oświadczenia P. G., iż w okresie od XII 2013r. - XI 2014r. nie pełnił funkcji członka zarządu spółki, gdyż organy podatkowe odniosły się do przedmiotowej kwestii, wykazując przede wszystkim faktyczne wykonywanie przez niego tej funkcji, co jest kwestią kluczową w sprawie, potwierdzającą pełnienie przez niego ww. funkcji w rozumieniu art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej. Faktyczne wykonywanie funkcji prezesa zarządu spółki GRUPA G. przeczy twierdzeniom strony o niepełnieniu tej funkcji. Ponadto wykazano, iż uprawnionym jest również twierdzenie, że mandat ww. nie wygasł z dniem 30 czerwca 2008r. Zatem, oświadczenie w powyższym zakresie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W sprawie, nie naruszono więc wskazanego przez stronę art. 187 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej.

Organ II instancji nie stwierdził także, aby w prowadzonym postępowaniu naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

DIAS w K.wskazał nadto, że w decyzji organu I instancji wyjaśnione zostały także podniesione przez stronę w toku postępowania podatkowego kwestie, zawarte w piśmie z dnia 28 kwietnia 2019r. oraz uzasadniono odmowę przeprowadzenia zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 27 maja 2019r. Zgłoszone przez stronę dokumenty w piśmie z dnia 28 kwietnia 2019r., dotyczącym zajęcia wierzytelności u dłużnika R. S. oraz dokumenty załączone przez stronę do przedmiotowego pisma, zostały dopuszczone w sprawie gdyż dokumenty dotyczące zajęcia wierzytelności u R. S. zostały włączone do akt sprawy postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2019r., a następnie kwestie związane z dokonanymi wpłatami w tym zakresie były wyjaśniane przez organ I instancji w czerwcu 2019r., co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy pisma. Także treść dokumentów dołączonych do pisma strony z dnia 9 kwietnia 2019r. (sprawozdania finansowe spółki, umowa spółki czy protokoły Zgromadzenia Wspólników), została uwzględniona przy rozstrzyganiu sprawy. Dokumenty dotyczące sprawozdań finansowych spółki czy umowa spółki zostały także włączone przez organ I instancji do akt sprawy ww. postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2019r.

W zakresie podniesionej przez stronę kwestii w piśmie z dnia 28 kwietnia 2019r. dotyczącym zarzutu przedawnienia należności podatkowych zobowiązań podatkowych od grudnia 2013r. do marca 2014r., organ I instancji odniósł się w decyzji na jej stronie 27.

DIAS w K.podkreślił, że również on w niniejszej decyzji odniósł się do terminu przedawnienia przedmiotowych zaległości, stwierdzając brak ich przedawnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.P. G. zaskarżył ww. decyzję w części - to jest w zakresie, w którym organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 23 lipca 2019r. - zarzucając naruszenie:

- art. 107 § 1 w zw. z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 202 § 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów a w wyniku tego wydanie zaskarżonej decyzji a wobec tego utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. pomimo tego, iż P. G. w okresie od grudnia 2014r. do lutego 2015r. nie pełnił funkcji członka zarządu GRUPA G. sp. z o. o. z siedzibą w O. wobec wygaśnięcia mandatu jako członka zarządu z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu, tj. z dniem 30 czerwca 2008r., a wobec tego nie można przypisać mu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okres jako okresu, w którym nie pełnił funkcji członka zarządu;

- art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów, a w wyniku tego wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż wskazał on na prawdopodobieństwo istnienia majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowej określonej treścią zaskarżonej decyzji (22.299,00 zł) w całości, a to w związku ze wskazaniem na istnienie wierzytelności spółki względem dłużnika R. S. na kwotę ok. 60.000 zł;

- art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwy brak zastosowania przepisu i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż:

- od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość za miesiąc grudzień 2013r. (24.840,00 zł), tj. od końca 2014r. upłynął na dzień wydania zaskarżonej decyzji termin 5 lat w dniu 31 grudnia 2019r., wobec czego w związku z przedawnieniem zaległości podatkowej w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zaistniał brak możliwości wydania decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej;

- od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość za miesiące: I - XI 2014r. tj. od końca 2014r. upłynął na dzień wydania zaskarżonej decyzji termin 5 lat w dniu 31 grudnia 2019r., wobec czego w związku z przedawnieniem zaległości podatkowej w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zaistniał brak możliwości wydania decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej;

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowy brak zastosowania przepisu, a w związku z tym przyjęcie, że zobowiązania podatkowe spółki nie przedawniły się na dzień wydawania zaskarżonej decyzji podczas gdy zobowiązania te na dzień wydania zaskarżonej decyzji były już przedawnione;

- art. 70 § 2 ust. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i w związku z tym przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe spółki za XII 2013r. nie uległo przedawnieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji w związku z zawarciem przez spółkę umowy o rozłożeniu na raty zaległości za XI i XII 2013r. (umowa z dnia 5 marca 2014r.), przy przeliczeniu przez organ, iż termin przedawnienia w/w należności winien upłynąć w dniu 18 marca 2020r., podczas gdy faktycznie termin przedawnienia należności winien upłynąć przed w/w datą jak też przed datą wydania zaskarżonej decyzji, albowiem zaległość podatkowa powstała w dniu 27 stycznia 2014r., w związku z czym od dnia 27 stycznia 2014r. do dnia 5 marca 2014r. termin przedawnienia rozpoczął swój bieg - a więc nawet jeśli miałoby dojść do zawieszenia terminu przedawnienia do dnia 19 marca 2015r., termin ten winien biec dalej, co winno doprowadzić do przedawnienia należności co najmniej z dniem przy odliczeniu 38 dni okresu przedawnienia, to jest z dniem 10 lutego 2020r.;

- art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i w związku z tym przyjęcie, że zobowiązania podatkowe spółki za okres: I -V 2014r. nie uległy przedawnieniu, podczas gdy do zawieszenia terminu przedawnienia na podstawie określonego w/w przepisem może dojść jedynie w przypadku zawiadomienia podatnika o zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przy czym zawiadomienie to winno zostać przesłane zarówno do podatnika jak też do pełnomocnika podatnika w okresie, w którym miało dojść do zawieszenia okresu przedawnienia, organ natomiast:

- nie dokonał zawiadomienia pełnomocnika spółki zgłoszonego do US wraz z deklaracjami podatkowymi a jedynie zawiadomił spółkę, która w tym okresie - co wynika z toku postępowania - nie mogła działać ze względu na brak powołania zarządu spółki;

- nie przesłał do spółki zawiadomienia o zawieszeniu terminu przedawnienia do dnia 28 czerwca 2018r. to jest przez okres ponad 2 lat od dnia, w którym okres przedawnienia miałby zostać zawieszony, w związku z czym podatnik nie miał wiedzy o przerwaniu okresu przedawnienia;

- art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu i w związku z tym przyjęcie, że zobowiązania podatkowe spółki za okres: VI - XI 2014r. nie uległy przedawnieniu, podczas gdy do zawieszenia terminu przedawnienia na podstawie określonego w/w przepisem może dojść jedynie w przypadku zawiadomienia podatnika o zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przy czym zawiadomienie to winno zostać przesłane zarówno do podatnika jak też do pełnomocnika podatnika w okresie, w którym miało dojść do zawieszenia okresu przedawnienia, organ natomiast:

- nie dokonał zawiadomienia pełnomocnika spółki zgłoszonego do US wraz z deklaracjami podatkowymi, a jedynie zawiadomił spółkę, która w tym okresie - co wynika z toku postępowania - nie mogła działać ze względu na brak powołania zarządu spółki;

- nie przesłał do spółki zawiadomienia o zawieszeniu terminu przedawnienia do dnia 28 czerwca 2018r. to jest przez okres ponad 2 lat od dnia, w którym okres przedawnienia miałby zostać zawieszony, w związku z czym podatnik nie miał wiedzy o przerwaniu okresu przedawnienia;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie wszelkich mogących przyczynić się do wyjaśnienia dowodów w sprawie, w tym zwłaszcza dowodu z opinii biegłego ds. rachunkowości oraz dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przeciwko GRUPIE G. sp. z o. o., w tym w szczególności dokumentów rozliczeniowych dotyczących GRUPY G. sp. z o. o., w tym wpłat egzekucyjnych dokonywanych w okresie: XII 2014r. - II 2015r., a poprzez to niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

- art. 187 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym w szczególności treści oświadczenia skarżącego wskazującego, iż w okresie od XII 2014r. – II 2015r. nie pełnił funkcji członka zarządu spółki GRUPA G. sp. z o. o. z siedzibą w O. wobec wygaśnięcia jego mandatu jako członka zarządu z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu, tj. z dniem 30 czerwca 2008r.,

- art. 197 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy stan faktyczny sprawy wymagał wiadomości specjalnych biegłego ds. rachunkowości celem weryfikacji sposobu i prawidłowości rozliczania środków wpływających do organów egzekucyjnych: Naczelnik Urzędu Skarbowego oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. od GRUPA G. sp. z o. o. w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez w/w organy rozłącznie pomimo zbiegu egzekucji istniejącego w okresie prowadzenia egzekucji dotyczących zaległości podatkowych za: XII 2013r. i I - XI 2014r. wraz z uwzględnieniem sposobu i prawidłowości rozliczenia środków wpłaconych dobrowolnie przez R. Samułek jak też sposobu wykonywania przez spółkę GRUPA G. postanowień decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowych z dnia 5 marca 2014r. znak: [...] oraz sposobu rozliczenia środków wpłaconych w związku z wydaniem w/w decyzji, a wiadomości uzyskane poprzez dopuszczenie w/w dowodu w toku postępowania miałyby znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołującego i nie podanie przyczyn, z powodu których zawarte w treści odwołania zarzuty skarżącego nie zostały uwzględnione;

- art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 23 lipca 2019r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej P. G.jako członka zarządu GRUPA G. sp. z o. o. z siedzibą w O. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres XII 2014r. - II 2015r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie zaskarżonym oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka wystąpiła, zatem brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji.

Sądowej kontroli została poddana decyzja, którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności P. G.jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością GRUPA G. (od 25 września 2019r. w likwidacji) w O., solidarnie z tą spółka za jej zaległości z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego, powstałych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] w łącznej kwocie 3.031,36 zł i w tym uchylonym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym

Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji, także w kontekście zarzutów skargi, przypomnieć należy, że stosownie do art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wskazał, że (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Z treści art. 116 Ordynacji podatkowej wynika, że w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, organy podatkowe obowiązane są wykazać, że zaległości wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części nieskuteczna. Są to tzw. pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością.

Do negatywnych przesłanek odpowiedzialności zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie członek zarządu zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, ewentualnie wskazanie przez ww. podmiot mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wykazanie przesłanek, których zaistnienie wyklucza orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu jako osoby trzeciej, obciąża ten podmiot.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały tzw. pozytywne przesłanki zawarte w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, wymagane do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, tj. istnienie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług GRUPA G. sp. z o.o., pełnienie przez skarżącego funkcji członka zarządu w spółce w czasie upływu terminu płatności zobowiązań objętych decyzją o odpowiedzialności oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki. W kontrolowanej sprawie organy ustaliły bowiem:

- istnienie po stronie GRUPA G. sp. z o.o. nieuiszczonych należności (zaległości podatkowych) w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. oraz za styczeń - listopad 2014r.,

- bezskuteczność egzekucji prowadzonej na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. tytułów wykonawczych została potwierdzona wydaniem w dniu 30 grudnia 2015r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność,

- pełnienie przez skarżącego funkcji prezesa zarządu GRUPA G. sp. z o.o. w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. oraz styczeń-listopad 2014r., objętych decyzją o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej.

W toku postępowania podatkowego oraz w skardze zakwestionowano przede wszystkim zasadność wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki, które uległy przedawnieniu, a także prawidłowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki, oraz statusu skarżącego w czasie płatności zaległości podatkowych.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu przedawnienia objętych decyzją zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. i styczeń-listopad 2014r.

Według organów podatkowych, w zakresie zobowiązania podatkowego za grudzień 2013r. zaistniały okoliczności wymienione w treści art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W dniu 5 marca 2014r. została wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. decyzja rozkładająca na raty m.in. zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013r., z terminem płatności ostatniej raty przedmiotowej zaległości podatkowej upływającej w dniu 17 marca 2015r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2013r. pozostawał w zawieszeniu do dnia 17 marca 2015r., zatem rozpoczął swój bieg w dniu 18 marca 2015r. Z uwagi na powyższe, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności przerywające bieg terminu przedawnienia lub pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności skutkujące zawieszeniem tego biegu, przedawni się 19 marca 2020r.

Z kolei w zakresie zobowiązań podatkowych za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2014r. zaistniały okoliczności wymienione w treści art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W dniu 22 października 2014r. w sprawie ww. podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem sygn. akt [...] wszczął postępowanie o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny wydał w dniu 1 października 2015r. wyrok, którym uznał P. G.jako osobę faktycznie zajmującą się sprawami GRUPA G. sp. z o.o., winnym popełnienia ww. wykroczenia skarbowego. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 21 marca 2016r.

W aktach sprawy znajduje się także pismo z dnia 25 czerwca 2018r., którym to pismem zawiadomiono spółkę, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2014r., rozpoczął się z dniem 22 marca 2016r. wskutek zaistnienia ww. przesłanki zawieszającej ten bieg. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone spółce w dniu 28 czerwca 2018r. Wobec powyższego, bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych pozostawał w zawieszeniu do dnia 21 marca 2016r., zatem zaczął biec od dnia 22 marca 2016r., wskutek czego pod warunkiem, że nie wystąpią okoliczności przerywające ten bieg lub pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności skutkujące zawieszeniem tego biegu, przedmiotowe zobowiązania podatkowe przedawnią się w dniu 23 marca 2021r.

Podobnie w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2014r., także zaistniały okoliczności wymienione w treści art. 70 § 6 pkt 1 oraz 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie ww. zobowiązań podatkowych Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął w dniu 10 sierpnia 2015r. pod sygn. akt [...], postępowanie o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny wydał w dniu 11 kwietnia 2016r. wyrok, którym uznał stronę jako osobę faktycznie zajmującą się sprawami GRUPA G. sp. z o.o., winnym popełnienia ww. wykroczenia skarbowego. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 12 lipca 2016r. Pismem z dnia 26 czerwca 2018r., zawiadomiono spółkę o zaistnieniu powyższej przesłanki zawieszającej z dniem 10 sierpnia 2015r. bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz o rozpoczęciu z dniem 13 lipca 2016r. dalszego biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań. Ww. zawiadomienie zostało doręczone spółce w dniu 28 czerwca 2018r. Wobec powyższego, bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. miesiące, uległ zawieszeniu z dniem 10 sierpnia 2015r. i pozostawał w zawieszeniu do 12 lipca 2016r., w konsekwencji czego pod warunkiem, że nie wystąpią okoliczności przerywające ten bieg lub pod warunkiem, że nie wystąpią inne okoliczności skutkujące zawieszeniem tego biegu, ww. zobowiązania przedawnią się w dniu 4 grudnia 2020r.

W ocenie Sądu konfrontacja tych ustaleń z materiałem dowodowym znajdującym się aktach sprawy w pełni potwierdza konstatację organu II instancji, że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług objęte zaskarżoną decyzją są nadal wymagalne.

W skardze została podjęta próba podważenia tych ustaleń organów podatkowych poprzez wykazanie, że organ I instancji zawiadomił spółkę w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, gdy tymczasem powinien zawiadomić pełnomocnika spółki.

Według Sądu orzekającego w sprawie zarzuty skargi w tym zakresie są całkowicie chybione.

Organ I instancji nie miał podstaw do zawiadamiania pełnomocnika spółki "zgłoszonego do urzędu skarbowego wraz z deklaracjami podatkowymi" - o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych wskutek wystąpienia przesłanek z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W aktach sprawy znajduje się złożone przez spółkę do Urzędu Skarbowego w O. pełnomocnictwo z dnia 1 kwietnia 2009r., uprawniające D. Ł. do reprezentowania spółki wobec "Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego Firmie we wszystkich sprawach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, składania zgłoszeń aktualizacyjnych i rejestracyjnych NIP i VAT oraz do podpisywania deklaracji podatkowych VAT".

Znajdują się także pełnomocnictwa z dnia 9 stycznia 2015r. oraz z dnia 17 kwietnia 2015r. złożone na formularzu UPL-1, uprawniające Sabinę Kolasę (pełnomocnictwo z dnia 9 stycznia 2015r.) oraz D.Ł. (pełnomocnictwo z dnia 17 kwietnia 2015r.), do podpisywania przez wskazanych pełnomocników deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Z bazy pełnomocnictw ogólnych dotyczących spółki - wydruku z dnia 26 czerwca 2018r. wynika, że spółka nie posiadała wówczas ustanowionego w organie podatkowym pełnomocnika ogólnego.

Zasadne jest zatem stanowisko organu II instancji, że organ podatkowy nie był zobowiązany do zawiadamiania w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej pełnomocnika spółki, według skarżącego "zgłoszonego do US w związku z wypełnianiem wszelkich deklaracji podatkowych przez pełnomocnika").

Organ II instancji dodatkowo wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika także, że w czerwcu 2018r. - w sprawie ww. zobowiązań podatkowych wobec spółki nie toczyły się postępowania podatkowe z udziałem pełnomocnika spółki.

Niezależnie od powyższego z zapisów zawartych na ZPO ww. zawiadomień wynika, że zostały one odebrane w imieniu spółki przez jej pełnomocnika. Na przedmiotowym ZPO, obejmującym obydwa ww. zawiadomienia zaznaczono informację, iż przesyłkę doręczono jej adresatowi (spółce). Zamieszczono tam także w sposób czytelny imię i nazwisko osoby odbierającej korespondencję (S.K.), jak również została przybita pieczęć "PEŁNOMOCNIK", oraz pieczęć firmowa spółki z jej danymi, tj. "GRUPA G. sp. z o.o., [...]", zatem w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że doręczenie ww. zawiadomień było skuteczne.

Odnosząc się z kolei do podniesionej kwestii braku zarządu spółki w okresie zawiadomienia spółki o zaistnieniu ww. przesłanki zawieszającej, wskazać należy, że z bezspornych ustaleń faktycznych (co zostanie także wykazane w dalszej części uzasadnienia) wynika, że spółka w tym okresie posiadała zarząd - w osobie skarżącego, który pełnił funkcję członka zarządu tej spółki na stanowisku prezesa, faktycznie wykonując swoje obowiązki w zarządzie.

Wbrew zarzutom skargi zawiadomienia zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej zostały prawidłowo wysłane i doręczone spółce przed upływem 5-cioletniego terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych, określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który przypadał na dzień 31 grudzień 2019r. Zatem wysłanie i doręczenie przedmiotowych zawiadomień w czerwcu 2018r., nie stanowi naruszenia przepisów prawa w tym zakresie.

Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 118 Ordynacji podatkowej Zgodnie z ww. przepisem, nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.

Pięcioletni okres na wydanie decyzji przez organ I instancji w zakresie ww. zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. i za styczeń-listopad 2014r. przypadał do dnia 31 grudnia 2019r., natomiast decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za te zaległości została wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w dniu 23 lipca 2019r., a więc przed upływem terminu wynikającego z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło w dniu 31 lipca 2019r.

Ustawodawca w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej upływ przewidzianego w nim terminu powiązał z "wydaniem decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat". Z wykładni systemowej tego przepisu wynika argument przemawiający za powiązaniem terminu 5 lat z decyzją wydaną przez organ podatkowy I instancji. Za takim stanowiskiem przemawia konstytutywny charakter decyzji przenoszącej odpowiedzialność za zaległości podatkowej spółki oraz charakter terminu z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017r., sygn. akt I FSK 1129/15).

W niniejszej sprawie spór ogniskuje się także wokół problemu, czy skarżący w okresie, w którym powstały zaległości objęte zaskarżoną decyzją był członkiem jednoosobowego zarządu spółki.

Zdaniem skarżącego w czasie w których termin płatności podatków upływał nie pełnił obowiązków członka zarządu albowiem mandat członka zarządu wygasł z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe spółki za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia przez zobowiązanego tej funkcji, tj. z dniem 30 czerwca 2008r.,

Z akt sprawy wynika, że skarżący został powołany na stanowisko prezesa zarządu GRUPA G." Sp. z o.o. uchwałą zgromadzenia wspólników z dnia 29 czerwca 2007r., które to zgromadzenie udzieliło mu pokwitowania z tytułu pełnionej funkcji za ten rok (uchwała z dnia 30 czerwca 2008r.). Jednakże za pierwszy pełny rok obrotowy - 2008 - uczestnik skwitowany został uchwałą zwyczajnego zgromadzenia wspólników z dnia 30 czerwca 2009r. (które w tej dacie zatwierdziło sprawozdanie finansowe spółki za 2008r. oraz udzieliło prezesowi zarządu P. G. pokwitowania. Zgodnie z art. 202 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu. Bezsporne jest również to, że w późniejszym okresie formalnie nie była mu powierzona funkcja członka zarządu. Niemniej jednak do czasu rozwiązania spółki skarżący aktywnie pełnił funkcje prezesa zarządu wielokrotnie występując w jej imieniu, nie złożył rezygnacji z funkcji, jak również nie został z niej odwołany. Ponadto zgromadzenie wspólników spółki w osobie właśnie P. G.w każdym następnym roku udzielało mu pokwitowania. Jednocześnie do czasu rozwiązania spółki skarżący figurował w nim jako prezes zarządu. Należy także zauważyć, iż wpis ten korzysta z domniemania zgodności ze stanem faktycznym.

Posiadanie zarządu przez spółkę w czerwcu 2018r., potwierdzają zapisy zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółki, gdyż dopiero z dniem 29 października 2019r. skarżący został wykreślony z danych Krajowego Rejestru Sądowego jako prezes zarządu spółki "GRUPA G." Sp. z o.o., a został wpisany jako likwidator spółki. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 25 września 2019r. odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki, które otworzył skarżący jako prezes zarządu oraz wspólnik spółki, na którym to zgromadzeniu podjęto uchwałę o likwidacji spółki, natomiast skarżący w dniu 2 października 2019r. złożył oświadczenie wyrażając zgodę na pełnienie funkcji likwidatora spółki, w konsekwencji czego z dniem 29 października 2019r. został wykreślony z danych Krajowego Rejestru Sądowego jako prezes zarządu spółki "GRUPA G." Sp. z o.o., a został wpisany jako likwidator spółki.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że jak konsekwentnie uznaje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odwołuje się do faktycznego sprawowania przez dany podmiot wymienionej w tym przepisie funkcji. Oceniając odpowiedzialność solidarną konkretnej osoby za zaległości podatkowe jednostki organizacyjnej, którą zarządza istotne znaczenie ma ustalenie, czy w danym czasie podejmowała ona aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe nie opiera się wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań. Pełnienie obowiązków członka zarządu, które jest kluczowe dla określenia zakresu odpowiedzialności uregulowanej w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, należy odnieść do kontekstu faktycznego. Nie można tego pojęcia utożsamiać np. z wpisem do rejestru handlowego, lecz należy mieć na względzie możliwość uwzględnienia przy dokonywaniu jego wykładni okoliczności faktycznych, dotyczących możliwości rzeczywistego oddziaływania na sprawy danej spółki przez osobę tylko formalnie figurującą w rejestrze jako członek zarządu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2017r., sygn. akt I FSK 1161/16, z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt I FSK 241/14, z dnia 16 września 2011r., sygn. akt II FSK 561/10).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się również, że faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością także po formalnej rezygnacji z tej funkcji powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu, przewidzianą w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 sierpnia 2017r., sygn. akt I GSK 1384/15, z dnia 3 sierpnia 2017r., sygn. akt II FSK 807/17, z dnia 13 sierpnia 2013r., sygn. akt II FSK 2401/11).

Do sytuacji zbieżnej z zaistniałą w niniejszej sprawie, orzecznictwo odnosi się też wprost, wskazując że mandat do pełnienia funkcji w zarządzie nie wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy, nawet jeśli zaniedbało ono powołania w tym momencie nowego zarządu, jeżeli członek zarządu wciąż faktycznie sprawuje dotychczas pełnioną funkcję, podpisując dokumenty finansowe, jak i inne dokumenty oraz nie składa rezygnacji (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2013r., sygn. akt I FSK 862/12).

W świetle powyższych poglądów, które Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni akceptuje i podziela, bez znaczenia jest, czy wobec danej osoby zostały dopełnione wszelkie formalności, związane z przedłużeniem jej kadencji jako członka zarządu. W związku z treścią art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej istotne jest, czy taka osoba nadal pełniła funkcję członka zarządu, wypełniała jego obowiązki, miała wpływ na działania i zaniechania spółki. Jeżeli zgromadzone dowody pozwalają ponad wszelką wątpliwość ustalić, że tak właśnie było, wówczas ustalanie przez sąd cywilny czy ta osoba była członkiem zarządu w myśl przepisów Kodeksu spółek handlowych będzie w sprawie okolicznością drugorzędną, a o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej osoba ta będzie ponosiła odpowiedzialność z uwagi na to, że kiedyś w sposób formalny została powołana na członka zarządu i pomimo upływu kadencji nadal pełniła tę funkcję i nie została zastąpiona przez kogoś innego.

Tym bardziej, że faktyczne sprawowanie funkcji prezesa zarządu w niniejszej sprawie nie budzi najmniejszej wątpliwości. Skarżący w sposób aktywny reprezentował spółkę składając w jej imieniu szereg pism, deklaracji i oświadczeń co szczegółowo opisano w zaskarżonej decyzji.

Organy podatkowe wykazały także zaistnienie drugiej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności, o której jest mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli bezskuteczność egzekucji wobec spółki.

Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z majątku spółki (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2018r. sygn. akt II FSK 3637/15, z dnia 20 stycznia 2017r. sygn. akt I FSK 977/15; z dnia 3 sierpnia 2017r. sygn. akt II FSK 807/17). W doktrynie prezentowany jest pogląd, że przesłanka bezskuteczności egzekucji zostaje spełniona, gdy postępowanie egzekucyjne będzie wszczęte i prowadzone - czy to według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, czy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także w razie oddalenia wniosku spółki o ogłoszenie upadłości z powodu braku majątku potrzebnego na zaspokojenie kosztów postępowania (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. M. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 116, publ. WKP 2017, System informacji Prawnej Lex nr 542149). Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił działania podejmowane w tym zakresie wobec spółki, w wyniku których ustalono, że egzekucja okazała się bezskuteczna ze względu na brak majątku umożliwiającego podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych. Organ wskazał na szereg czynności, które podjęto w celu ustalenia majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe spółki, a które doprowadziły do wniosku, iż brak jest możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w całości lub w znacznej części.

Z ustaleń faktycznych wynika, że wobec braku środków pieniężnych na rachunku bankowym, nieruchomości, majątku ruchomego i innych praw majątkowych mogących być przedmiotem skutecznej egzekucji Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015r., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone m.in. na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług objętych zaskarżoną decyzją z uwagi na jego bezskuteczność, na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie to było przedmiotem kontroli sądowej, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. akt I SA/Kr 259/18, oddalił skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny w dniu 27 lipca 2018r.

Informacyjnie trzeba dodać, że w postępowaniu sądowym, oddalone zostały także skargi spółki na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 27 grudnia 2017r. - w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zaległości spółki posiadanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. oraz Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w O..

Prowadzenie w stosunku do spółki egzekucji nie przyniosło zatem efektu w postaci wyegzekwowania należności, co jest równoznaczne z bezskutecznością egzekucji. Organy słusznie uznały, że skoro nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe spółki, co skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego, to w sprawie wystąpiła określona w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, przesłanka bezskuteczności egzekucji.

W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów skarżącego.

W ocenie Sądu brak jest także uzasadnienia dla powołania biegłego do spraw rachunkowości celem ustalenia "sposobu i prawidłowości" rozliczenia środków wpłaconych przez R. S. w łącznej wysokości 900,00 zł. Okoliczności dotyczące przedmiotowych wpłat i przede wszystkim brak możliwości ich zaliczenia na poczet zaległości spółki zostały bowiem wyjaśnione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., który przypomniał, że w toku prowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego skierowano także zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej spółki posiadanej u R. S. zam. w [...] tj. zawiadomienie z dnia 3 grudnia 2015r., nr [...]. które nie zostało odebrane pomimo jego dwukrotnego awizowania.

Do organu egzekucyjnego wpłacono: 400,00 zł i 500,00 zł (17 lutego i 13 stycznia 2016r.), z opisem jako wpłacający: R. SZ uwagi jednak na nieskuteczność zajęcia egzekucyjnego, wpłaty pozostały w depozycie do wyjaśnienia, bowiem organ wezwał R. S. do złożenia oświadczenia w sprawie zajęcia wierzytelności i dokonanych wpłat w/w kwot, jednakże nie odebrał on korespondencji i nie udzielił wyjaśnień.

Zgodzić się zatem należy, że organ egzekucyjny nie miał możliwości ustalenia kto w rzeczywistości dokonał ww. wpłat, a z uwagi na nieskuteczność dokonanego ww. zajęcia wierzytelności, wpłaty te pozostawiono w depozycie Urzędu Skarbowego w O.. Wpłacona kwota 900,00 zł nie stanowi zatem ,,zajęcia egzekucyjnego" i w żadnej mierze nie gwarantuje skuteczności egzekucji.

Procedura ta została potwierdzona w prawomocnym rozstrzygnięciu wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., tj. wyroku z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. akt I SA/Kr 259/18.

Jednocześnie zauważyć należy, że postanowieniem z 13 kwietnia 2013r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku spółki w stosunku do R. S. z uwagi na bezskuteczność tej egzekucji. Nie było zatem możliwe przeprowadzenie skutecznej egzekucji z uwagi na upływ 12 lat od jej powstania, w trakcie których dokonano wpłat jedynie w wysokości 900,00 zł.

W tym kontekście bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bowiem skarżący - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - nie wskazał majątku pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w jakiejkolwiek ich części. W sprawie nie można przyjąć, że wskazana przez niego wierzytelność przysługująca spółce od R. S., wyczerpuje hipotezę ww. przepisu zwłaszcza, że przedmiotowa wierzytelność była przedmiotem zajęcia egzekucyjnego przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., które to zajęcie okazało się nieskuteczne. Skarżący również nie wykazał, że z przedmiotowej wierzytelności będzie można prowadzić skuteczną egzekucję.

Zasadnie przy tym organ II instancji wyjaśnił, że wskazanie mienia w trybie art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie może dotyczyć mienia tylko potencjalnie możliwego do uzyskania, czy powołanie się przez stronę na "prawdopodobieństwo istnienia majątku spółki". Majątek spółki GRUPA G., był przedmiotem badania na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec tej spółki przez organ egzekucyjny. Okoliczności poszukiwania majątku przedstawione zostały w dokumentacji postępowania egzekucyjnego, które dla organów podatkowych są wiążące. Skoro wskazywana przez skarżącego wierzytelność spółki u R. S. była już przedmiotem nieskutecznej egzekucji, to brak jest podstaw do twierdzenia, iż obecnie możliwym jest prowadzenie egzekucji z tej wierzytelności.

Jak poinformował organ I instancji w piśmie z dnia 4 lutego 2020r. skarżący do dnia 3 lutego 2020r. nie ujawnił nowych składników majątkowych spółki, a spółka obecnie jest w stanie likwidacji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów uznać należy, że są również bezzasadne.

Organ I instancji w dniu 17 lipca 2019r. wydał postanowienie, w którym odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów i prawidłowo to uzasadnił w oparciu o stan faktyczny sprawy jak i wagę wnoszonych wniosków dowodowych. Słusznie bowiem wykazano, że wnioskowane dowody nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy.

Zwrócić ponadto należy uwagę, że skarżący nie wyjaśnił dlaczego istnieje potrzeba przeprowadzenia wyżej wymienionych dowodów jak również nie zanegował prawidłowości postępowania egzekucyjnego.

Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej, nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2011r., sygn. akt I FSK 1223/10). Kolejna przesłanka nieuwzględnienia żądania strony pojawia się wówczas, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy. O tym, czy żądany przez stronę dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, decyduje treść normy prawa materialnego determinująca zakres koniecznych dla jej zastosowania ustaleń faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007r., sygn. akt II FSK 1032/06). Ocenia to wyłącznie organ podatkowy, zaś ocena tego organu podlega kontroli instancyjnej i sądowej. Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2005r., sygn. akt: I FSK 2600/04 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2005r. sygn. akt: I FSK 391/05). Bezwzględne stosowanie tej zasady prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Przy odmowie przeprowadzenia dowodu z akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych organ I instancji słusznie wskazał, iż prowadzone wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie dotyczy orzeczenia o jego odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki nie zaś należności których wierzycielem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W świetle powyższego dowody, o których włączenie skarżący wnioskował w tym zakresie, pozostają bez wpływu na postępowanie prowadzone przez organy podatkowe.

Nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa procesowego, przez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poczynienie ustaleń na podstawie błędnie i wybiórczo dobranych dowodów oraz wnioskowaniu sprzecznym z logiką, stronniczym i koniunkturalnym a przez to prowadzącym do wniosków nieprawdziwych, jak też naruszenie zasad słuszności i sprawiedliwości podatkowej i zasady in dubio pro tributario (art. 120, art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej).

Organy podatkowe w swoich rozważaniach odniosły się także do wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Sąd w pełni podzielił w tym zakresie stanowisko organów obu instancji. Nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze zasad postępowania, w tym zasady in dubio pro tributario, albowiem nie zachodziły w tej sprawie rzeczywiste wątpliwości co do treści podatkowoprawnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014r., sygn. akt II FSK 641/12), podobnie jak brak jest podstaw do zakwestionowania oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, która wbrew zarzutom skargi nie jest dowolna, lecz zgodna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym i przez to nienaruszająca art. 191 Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd jako podstawa kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Końcowo wskazać należy, iż w sprawie dokonano właściwej wykładni oraz prawidłowo zastosowano regulację art. 116 Ordynacji podatkowej. Tezę tę potwierdza zgromadzony zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i właściwie rozpatrzony materiał dowodowy. W opinii Sądu dokonana ocena nie jest dowolna i odpowiada normie art. 191 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzone postępowanie nie uchybia zasadzie zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Zapewniono przy tym czynny udział skarżącemu w postępowaniu, uwzględniono jego wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, udzielono niezbędnych informacji i wyjaśnień, co skutkowało prowadzeniem postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia 197 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, że powołany przepis nakazuje stosować środek dowodowy w postaci opinii biegłego w stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych itp., z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie. W świetle zebranego materiału dowodowego nie było obowiązku powoływania biegłego celem weryfikacji sposobu i prawidłowości rozliczania środków wpływających do organów egzekucyjnych.

Sąd podzielił stanowisko organów, że okoliczności będące przedmiotem sporu nie uzasadniały przyjęcia, że stan faktyczny jest zawiły i wymaga wiadomości specjalnych.

Organ egzekucyjny mógł samodzielnie na podstawie udzielonych mu uprawnień, przeprowadzić postepowanie egzekucyjne, którego prawidłowość została potwierdzona w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego.

Również organy podatkowe stwierdzając bezskuteczność egzekucji mogły tego dokonać samodzielnie albowiem postępowanie to nie wymagało to żadnych wiadomości specjalnych ponad te , które posiada każdy doświadczony pracownik skarbowy. Nie można bowiem odmówić pracownikom organów posiadania wiedzy zawodowej i doświadczenia popartego logiką co do oceny wpłat i sposobu rozliczenia środków finansowych w trakcie postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie organy mają pełne kompetencje do dokonania własnych ustaleń, albowiem jest to postępowanie typowe.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.