Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 17 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 592/25 w przedmiocie wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W., R. J., R. J., G. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2025 r. nr SKO 4810.46.2025 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Zarządzeniem 25 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 592/25 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535, dalej: "rozporządzenie RM") wezwał R. J. (dalej: "skarżąca") do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 października 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W. w sprawie ze C. sp. z o.o., G. J., R. J. i R. J.

2. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. W zażaleniu skarżąca wskazała, że wezwanie stanowi zablokowanie drogi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazuje na stronniczość sądu pierwszej instancji i powoduje naruszenie art. 32 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.). Podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu generuje koszty, mimo złożenia wniosku o połączenie spraw jako powtarzalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

3. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W przypadku dostrzeżenia braku formalnego przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Wysokość wpisów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych regulują przepisy zawarte w rozporządzeniu RM. Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM stanowi, że w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 złotych.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 22 października 2025 r. odrzucił skargę C. sp. z o.o. Następnie skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, od którego nie uiściła wymaganego wpisu. Akta sprawy wskazują także, że skarżącej nie zostało przyznane prawo pomocy. W związku z brakiem uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, prawidłowe było wezwanie skarżącej na podstawie zarządzenia z 25 listopada 2025 r. do uzupełnienia braku formalnego tego zażalenia zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM. Tym samym zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 listopada 2025 r. było zasadne, zaś wpis od zażalenia został ustalony w prawidłowej wysokości.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu trzeba wskazać, że skargę do sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik w imieniu skarżącej i trzech innych skarżących. Jeśli postanowieniem z 22 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił jedynie skargę C. sp. z o.o., a następnie skarżąca oraz troje innych skarżących wniosło zażalenia, to prawidłowo każdy ze skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu od każdego z zażaleń.

Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.