W dniu 16 stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga G. S.– B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Formułując szereg zarzutów i wniosków procesowych pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik nie przedstawił jednak jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej przedmiotowy wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Istotne jest, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu przepisu art. 61 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się zatem do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, publik. OSP 1998/3/54).
Wstrzymanie wykonania aktu dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest postanowienie o charakterze procesowym (formalnym) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż zaskarżone postanowienie takich materialnoprawnych skutków nie wywołuje, co za tym zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, czyli nie jest aktem kwalifikującym się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Jego wejście do obrotu prawnego nie rodzi dla strony skarżącej żadnych skutków (pozytywnych lub negatywnych) w sferze jej sytuacji materialnoprawnej (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1075/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na marginesie dodać można, iż nawet gdyby uznać, iż skutki opisane w art. 61 § 3 P.p.s.a. wywołuje, jako wydana w granicach tej samej sprawy co zaskarżone postanowienie, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. określająca m.in. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 rok i orzekająca solidarną odpowiedzialność skarżącej z podatnikiem za zaległości podatkowe członka rodziny. To wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie sposób uwzględnić, gdyż pełnomocnik strony ograniczył się do wskazania podstawy materialnoprawnej, w żaden sposób nie wykazał natomiast prawdopodobieństwa zaistnienia przesłanek w niej opisanych. Sąd nie ma zaś wątpliwości, iż to strona występująca z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu, obwiązana jest wykazać w nim okoliczności uprawdopodobniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Ake.
