Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "K." sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt III SA/WA 1125/14 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi "K." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 lutego 2014 r. nr Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 19 maja 2014 r., III SA/WA 1125/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi "K." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 13 lutego 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie jest niezasadne. W ocenie NSA, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. i zasadnie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użycie w tekście ustawy wyrażenie "może" prowadzi do wniosku, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter i jest przejawem władzy dyskrecjonalnej sądu administracyjnego. Natomiast przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie, muszą zostać we właściwy sposób wykazane przez wnioskodawcę, aby możliwe było przyznanie tymczasowej ochrony, będącej wyjątkiem od zasady wykonania decyzji. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku.

W tym stanie rzeczy słusznie przyjął sąd pierwszej instancji, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżąca uzasadniała okolicznością, iż "wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia jednorazowo kwoty blisko 2 milionów złotych może narazić spółkę na poważną szkodę w postaci zachwiania równowagi finansowej, którego skutki mogą być bardzo trudne do odwrócenia", jednakże wskazanych okoliczności ani nie skonkretyzowała w dostatecznym stopniu ani ich nie wykazała, co uniemożliwiło sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez spółkę działalność gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.