Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu w dniu 17 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 2 września 2010r. nr "[...]" oraz decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z "[...]" nr "[...]"w przedmiocie przyznania wyrównania nagrody rocznej za 2008 rok postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z dnia z dnia ‘[...]" nr "[...]" Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej stwierdził nieważności decyzji własnej z dnia "[...]" nr "[...]" oraz decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania A. Z. wyrównania nagrody rocznej za 2008 rok.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wysokość nagrody rocznej za 2008r. została wyliczona z uwzględnieniem okresów zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Ol 473/09 decyzje, stanowiące podstawę obliczenia przedmiotowej nagrody, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Zdaniem organu, okoliczność ta stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji.

W złożonej skardze A. Z. wniósł o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi naruszenie wielu przepisów prawa procesowego, w tym: art.6 -10 § 1 i 2 art.11, art.77 § 1 i 4, art.104 § 1 i 2, art.107§ 3, art. 156 § 1 pkt 2,3, 5 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 54 § 1 i § 2 w związku z art. 56 p.ps.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.)skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należało zatem zbadać dopuszczalność wniesionej w niniejszej sprawie skargi.

Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne

(art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie została wydana przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej decyzja, jednakże należało ustalić, czy podlega ona kontroli sądu administracyjnego, zważywszy na fakt, iż w dacie orzekania przez organ, od 13 sierpnia 2010r. obowiązywała już ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), która w sposób odmienny od dotychczasowego, uregulowała zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. Z przepisów zawartych w Rozdziale 20 wymienionej ustawy, określających zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego, wynika, że nie wszystkie sprawy, dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Więziennej, podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo że dotyczą stosunku służbowego, poddana została orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.

Jak wynika z art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie

i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony

w formie pisemnej. Jednakże w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w konsekwencji również odmienny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy). Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy). Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Wobec powyższego, w obowiązującym aktualnie stanie prawnym, sprawa dotycząca nagrody rocznej, stanowi sprawę ze stosunku służbowego, która nie jest rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wymieniona w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.

Skoro w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w sprawie nie mieszczącej się w katalogu ustalonym w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, to nie może ona zostać poddana kontroli sądowo administracyjnej, gdyż nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

Wobec powyższego skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie

art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.