Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygn. [...] II SAB/Bd 36/26 P O S T A N O W I E N I E Dnia 31 lipca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Inowrocławiu w przedmiocie rozpoznania wniosku w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym szczepień ochronnych postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 12 stycznia 2026 r. K. G. (dalej jako skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Inowrocławiu w sprawie nierozpoznania wniosków w zakresie niezgodnego z prawem wezwania do przedłożenia oświadczenia o stanie majątkowym.

W ocenie skarżącego, wezwanie do złożenia oświadczenia majątkowego zostało skierowane przez organ, który nie posiada kompetencji do żądania takich danych, co stwarza realne ryzyko wszczęcia egzekucji. Skarżący podkreślił, że pomimo skierowania do organu pism i wniosków, organ nie udzielił żadnej odpowiedzi, nie wydał aktu ani nie poinformował o przyczynach zwłoki, czym pozostaje w stanie bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sądu może być jednak wyłącznie taka bezczynność, która dotyczy obowiązku podjęcia przez organ czynności lub wydania aktu przewidzianego przepisami prawa.

Oznacza to, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest istnienie po stronie organu ustawowego obowiązku załatwienia sprawy przez wydanie aktu administracyjnego, postanowienia albo podjęcie czynności podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Sam fakt skierowania do organu pisma nie kreuje jeszcze obowiązku jego merytorycznego rozpoznania w formie przewidzianej prawem.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Inowrocławiu bezczynność polegającą na nierozpoznaniu kierowanych do organu pism, w których kwestionował zasadność wezwania do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym.

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Wezwanie do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym zostało podjęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Regulacja zawarta w art. 168a–168d tej ustawy określa zarówno przesłanki skierowania takiego wezwania, jak i skutki jego niewykonania. Przepisy te nie przewidują jednak środka zaskarżenia od samego wezwania ani nie nakładają na wierzyciela obowiązku wydania postanowienia lub innego aktu administracyjnego w odpowiedzi na pisma, w których zobowiązany kwestionuje zasadność skierowanego do niego wezwania.

Przeciwnie, ustawodawca przewidział, że konsekwencją niewykonania obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego może być wszczęcie postępowania w przedmiocie wymierzenia kary, zakończone wydaniem stosownego postanowienia. Dopiero to postanowienie stanowi rozstrzygnięcie procesowe podlegające zaskarżeniu w trybie określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Oznacza to, że skierowanie przez skarżącego pism kwestionujących zasadność wezwania nie powodowało powstania po stronie wierzyciela obowiązku ich rozpoznania w drodze aktu lub postanowienia. Skoro obowiązek taki nie wynika z przepisów ustawy, brak odpowiedzi na pisma skarżącego nie może zostać uznany za bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.

Należy przy tym podkreślić, że dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy przed właściwym organem toczy się postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest do wydania aktu lub podjęcia czynności przewidzianej przepisami prawa. W realiach niniejszej sprawy takie postępowanie nie zostało wszczęte. Skarżący domaga się bowiem w istocie sądowej kontroli braku reakcji organu na pisma dotyczące czynności, która sama w sobie nie podlega zaskarżeniu i nie rodzi obowiązku wydania rozstrzygnięcia.

W konsekwencji przedmiotem skargi nie jest bezczynność organu w sprawie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, lecz brak reakcji na korespondencję dotyczącą czynności podejmowanej na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która nie została przez ustawodawcę objęta kontrolą sądowoadministracyjną na tym etapie postępowania.

Z tych względów, wobec niedopuszczalności skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.