Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 27 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 3. zwrócić skarżącemu S. F. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 4 października 2019 roku, pod poz. [...]. B.A.

S. F., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej A sp. z o. o. sp. k. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami nr W1, nr W2 i nr W3 z instalacjami zewnętrznymi; elektryczną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A i ul. B b.n. (dawnej ul. C 49) w Ł. obejmującej działki ew. nr: 53/136, 53/138, 53/139, 53/140, 53/141, 53/142, 53/143, 53/144, 53/145, 53/146, 53/147, 53/148, 53/178, 53/179, 53/180, 53/181, 53/182, 53/183, 53/184, 53/185, 53/186, 53/187, 53/188 i 53/189 oraz przeznaczone pod wydzielenie drogi nr ew. 53/137 i 53/208 w obrębie [...] oraz stwierdzającej wygaśnięcie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej przy ul. C 49 w Łodzi - etap II i III (na działkach nr 53/79-53/96, 53/102-53/119. 53/125-53/131, 53/135-53/157, 53/161-53/167, 53/178-53/197, 53/209, 53/124, 53/208 w obrębie [...]) i udzielającej pozwolenia na budowę zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej i sanitarnej, zewnętrznej instalacji elektrycznej i teletechnicznej, oświetlenia terenu, komunikacji wewnętrznej oraz zjazdu dla osiedla zabudowy mieszkaniowej przy ul. C 49 w Ł. na ww. działkach, zmienionej decyzjami nr: [...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu w granicach wyznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu oznaczonych symbolami A, B, C, D, E, F i G.

Powyższej decyzji skarżący zarzucił:

1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 49 § 2 k.p.a. oraz art. 49a k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a, poprzez nieuchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], pomimo niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym podczas, gdy zamieszczone na stronie internetowej www.bip.[...].pl - w okresie od dnia 8 kwietnia 2019 r. do dnia 15 kwietnia 2019r. - obwieszczenie o zawiadomieniu o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się przez strony z tym materiałem powinno zostać uznane za dokonane w terminie 14 dni od dnia jego zamieszczenia, a nie -jak uznał organ I instancji - w terminie 7 dni (tj. w dniu 15 kwietnia 2019 r zamiast 22 kwietnia 2019 r.), co z kolei doprowadziło do sytuacji, w której termin na zapoznanie się i wypowiedzenie się przez strony postępowania co do zebranych materiałów rozpoczął swój bieg równocześnie z wydaniem przez organ I instancji decyzji w sprawie, co de facto uniemożliwiło w/w podmiotom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i zgłoszenie ewentualnych wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji, a które to naruszenie - wbrew twierdzeniom organu II instancji - nie mogło być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego;

b) art. 7 k.p.a., to jest naruszenia zasady prawdy obiektywnej, w związku z art. 81 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi I instancji na wydanie zaskarżonej decyzji, podczas gdy projekt budowlany został uzupełniony przez wnioskodawcę w dniu 4 kwietnia 2019 r., a strony nie zostały o tym fakcie powiadomione i nie zostały poinformowane o możliwości i terminie wniesienia uwag i zastrzeżeń do poprawionego projektu, co w konsekwencji doprowadziło do niezapewnienia stronom możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów;

c) art. 84 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zwrócenia się przez organ I i II instancji do biegłego - posiadającego wiadomości specjalne z zakresu akustyki - o wydanie opinii lub analizy w przedmiocie ustalenia obecnego natężenia hałasu na terenie osiedla domków jednorodzinnych D oraz przewidywanego stopnia jego zwiększenia po budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami nr W1, nr W2 i nr W3 na nieruchomości położonej przy ul. A i ul. B b.n., a tym samym zaniechanie zbadania uciążliwości planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich objętych zabudową jednorodzinną i jej zgodności z przepisami ochrony środowiska, podczas gdy ustalenie tej - istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy - okoliczności wymagało wiadomości specjalnych;

d) art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie, zarówno przez organ I jak i II instancji, kompleksowego postępowania dowodowego w sprawie, a w efekcie zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niedokonanie wszechstronnej i swobodnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie sprawy, przejawiające się m.in. w niezbadaniu przez w/w organy, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki konieczne do wydania zaskarżonej decyzji, w tym w zakresie ochrony środowiska, tj. czy realizacja planowanej inwestycji nie będzie zbyt uciążliwa dla terenów sąsiednich objętych zabudową jednorodzinną(np. w zakresie przekroczenia norm hałasu) lub czy teren, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja nie jest zagrożony powodzią a zamiast wyjaśnienia w/w okoliczności oparcie się w tym zakresie jedynie o oświadczenia projektanta, co z kolei doprowadziło do nieprawidłowego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a w przypadku organu odwoławczego do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł.;

2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, będące następstwem nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a także błędnego zastosowania prawa materialnego, a to:

a) art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: u.p.b., w związku z art. 20 ust. 1 pkt 3 u.p.b., poprzez arbitralne przyjęcie przez organ I instancji i powielenie tej konkluzji przez organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki obligujące organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy projektant nie wyjaśnił dostateczne wszystkich wątpliwości dotyczących przedłożonego projektu, a organy nie dokonały prawidłowej weryfikacji odziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, w tym istniejącą zabudowę (tj. zabudowę jednorodzinną), a także nie zbadał zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym w zakresie wymogów dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w szczególności zarówno organ I jak i II instancji nie zażądał od inwestora przedłożenia analizy dotyczącej wpływu planowanej inwestycji na zwiększenie poziomu hałasu związanego m.in. ze zintensyfikowaniem ruchu samochodowego na terenie osiedla D, a tym samym nie potwierdził spełnienia przez planowaną inwestycję warunków określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014, poz. 112).

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, przy jednoczesnym zawarciu w uzasadnieniu wyroku wytycznych co do uzupełnienia postępowania dowodowego m.in. poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (specjalisty) ds. akustyki w przedmiocie ustalenia obecnego natężenia hałasu na terenie nieruchomości (zabudowań jednorodzinnych) położonych przy ul. A i B w Ł. oraz przewidywanego stopnia jego zwiększenia po realizacji inwestycji w postaci budowy budynków wielorodzinnych W1, W2 i W3, a tym samym ustalenia uciążliwości planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich objętych zabudową jednorodzinną oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 20 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r.

nr [...], znak: [...] oraz wnosi o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, a także o zwrot kwoty uiszczonej tytułem wpisu sądowego od ww. skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Podkreślić przy tym należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż skarżący skutecznie cofnął skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.

Z kolei przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Natomiast o zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

B.A.