Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. C., A. N., B. M., P. M., J. J., H. S., L. S., M. H., R. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 164/22 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 grudnia 2021 r. znak WI-I-7840.8.32.2021.MO w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 30 czerwca 2022 r., II SA/Kr 164/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: skarżąca, spółka, inwestor) na decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 grudnia 2021 r. znak WI-I.7840.8.32.2021.MO uchylającą w całości decyzję Starosty Myślenickiego nr 735/2021 z 30 lipca 2021 r. znak: AB.6740.730.2021.PK i orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku przychodni zdrowia z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacji mechanicznej oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą: kanalizację opadową z separatorem oraz zbiornikiem na wody opadowe wraz z wewnętrznym układem komunikacyjnym z miejscami postojowymi na działce nr [...] w mieście D., w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję, a w punkcie II. zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli P. C., A. N., B. M., P. M., J. J., H. S., L. S., M. H., R. F. (dalej: skarżący kasacyjnie), zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi albo o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji i uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji pomimo, że nie była ona wydana z naruszeniem powyższych przepisów, zaś materiał dowodowy przedłożony w sprawie (w tym protokół z oględzin z 29 września 2021 r. przedłożony przez skarżących kasacyjnie) jednoznacznie wskazywał, że roboty budowlane zostały rozpoczęte przed upływem terminu na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej organu I instancji, a zatem bez posiadania przez inwestora ostatecznej lub wykonalnej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.; dalej: u.p.b.) w zw. z § 27 ust. 9 pkt 3 uchwały NR XXVI/164/16 Rady Miejskiej w Dobczycach z 7 września 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Dobczyce przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że projektowane zamierzenie budowlane jest niezgodne z ustaleniami tego planu obowiązującego na terenie inwestycji, który to plan nakłada w przypadku niniejszego zamierzenia budowlanego obowiązek zapewnienia co najmniej 20 miejsc parkingowych, podczas gdy z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano łącznie 12 miejsc parkingowych, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez stwierdzenie przez Sąd I instancji o zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji, a w konsekwencji dokonanie wiążącej oceny prawnej w powyższym zakresie, w sytuacji gdy projektowane zamierzenie budowlane jest niezgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wyrażonymi w uchwale NR XXV1/164/16 Rady Miejskiej w Dobczycach z 7 września 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Dobczyce;

4. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez stwierdzenie przez Sąd I instancji, że kwestia konieczności uzyskania zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi (np. § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) winna być badana dopiero przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, a nie na etapie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji dokonanie wiążącej oceny prawnej w powyższym zakresie, w sytuacji gdy inwestor nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego, zgodnego z przepisami technicznymi dojazdu oraz dojścia do projektowanego budynku;

5. art. 141 § 4 w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez stwierdzenie przez Sąd I instancji, że w przypadku uchylenia przez organ II instancji decyzji o pozwoleniu na budowę i odmowę jej wydania ze względu na rozpoczęcie robót budowlanych, sytuacja inwestora nie będzie tożsama z osobami realizującymi swoje inwestycje bez jakichkolwiek pozwoleń, zgłoszeń lub dokumentacji projektowej wymaganej prawem, co stanowi dokonanie oceny prawnej w zakresie działań podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego, w konsekwencji wykraczającej poza zakres kognicji Sądu I instancji w niniejszej sprawie.

W piśmie procesowym z 5 kwietnia 2023 r. skarżąca spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja wyroku nie uległaby zmianie. Sąd I instancji zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody, jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało ją uchylić z uwagi na okoliczność, że skarżący kasacyjnie (za wyjątkiem A. N.) nie posiadają interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, a organ odwoławczy błędnie uznał ich za strony postępowania.

W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę krąg stron postępowania ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 u.p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art. 28 ust. 2 u.p.b. zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało natomiast w art. 3 pkt 20 u.p.b. (w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, tj. na dzień złożenia wniosku o pozwolenia na budowę przez inwestora – 14 czerwca 2021 r.) jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Podkreślić należy, że przepisy u.p.b. regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco. Ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) dokonano nowelizacji Prawa budowlanego, która wprowadziła m.in. zmianę wpływającą na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ustawodawca zawęził bowiem definicję obszaru oddziaływania obiektu. W wyniku dokonanej zmiany Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, brane są pod uwagę "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed ww. zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Wskazana nowelizacja wśród wielu zmian mających na celu usprawnienie i uproszczenie procesu inwestycyjnego wprowadziła zatem zmianę o charakterze fundamentalnym, mającą wpływ na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą obecnie powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (zob. wyroki NSA: z 15 grudnia 2021 r., II OSK 34/19 i z 5 grudnia 2023 r., II OSK 2282/23). Ograniczenia w zabudowie są zaś jednoznaczne do ustalenia, albowiem odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Innymi słowy, obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości. Znowelizowana definicja obszaru oddziaływania obiektu jest kolejnym (po nowelizacji wprowadzonej ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw) działaniem ustawodawcy zmierzającym do wyeliminowania zbyt szerokiego przyznawania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Pojęcie "zabudowa" mieści się bowiem w zakresie znaczeniowym pojęcia zagospodarowanie, lecz jednocześnie jest pojęciem węższym. Każdy rodzaj zabudowy stanowi zagospodarowanie terenu, ale nie każde zagospodarowanie terenu jest jego zabudową (por. wyroki NSA z: 11 maja 2021 r., II OSK 2858/18; 25 listopada 2021 r., II OSK 3630/18; 15 marca 2022 r., II OSK 800/21; 12 maja 2022 r., II OSK 1443/19; 4 lipca 2022 r., II OSK 1876/19; 19 stycznia 2023 r., II OSK 2534/21; 9 maja 2023 r., II OSK 1495/20).

Podkreślenia również wymaga, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Należy mieć przy tym na uwadze, że przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.b. nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być bowiem nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zabudowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów u.p.b. i przepisów odrębnych. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zabudowę. Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zabudowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym u.p.b., ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne (spekulatywne). Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji. Chodzi o wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia zabudowy sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej zabudowy. Przy czym obowiązek projektowania (budowy) zgodnie z wymaganiami technicznymi nie stanowi sam w sobie ograniczenia w zabudowie. Obowiązek zachowania norm wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy każdego inwestora i nie może być traktowany jako wprowadzający ograniczenia w zabudowie w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.p.b. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia warunki techniczne w nim ustalone zapewniają spełnienie wymagań art. 5 i 6 u.p.b.

Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (zob. wyrok NSA z 24 października 2023 r., II OSK 1085/23). W związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zabudowy innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Wobec tego, sama w sobie okoliczność, że dany podmiot jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie jest wystarczająca do przyjęcia, że podmiotowi temu przysługuje status strony. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Przez obszar oddziaływania obiektu należy zatem rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. To uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. Status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Pamiętać również należy, że choć obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zabudowie terenu, nie oznacza to, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA z 6 czerwca 2013 r., II OSK 332/12; 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2161/19; 27 września 2022 r., II OSK 2963/19).

Tylko bowiem ograniczenia w zabudowie nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska przyjmującego rozszerzającą wykładnię art. 3 pkt 20 u.p.b., którą jak wynika z zaskarżonej decyzji uwzględnił Wojewoda. Obecnie nie jest dopuszczalne badanie potencjalnego, ale bliżej nieokreślonego i nieznajdującego odniesienia w obowiązujących przepisach oddziaływania obiektu. Prowadziłoby do skutków jednoznacznie sprzecznych z późn. zm. ustawy – Prawo budowlane (dokonanymi zarówno ustawą z 13 lutego 2020 r. jak i wcześniejszą ustawą z 27 marca 2003 r.) i powrotu do stanu, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjmowały co do zasady, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, bo inwestycja ta może w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na działkę sąsiednią.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewoda błędnie uznał, że w związku z koniecznością realizacji przyłączy i oświetlenia, których trasa przebiega po działce drogowej będącej współwłasnością skarżących kasacyjnie i inwestora, jak i koniecznością wykonania oświetlenia wzdłuż tej działki drogowej, stanowiącej jedyny dojazd do inwestycji, cała inwestycja realizowana będzie nie tylko na działce wskazanej w treści decyzji o pozwoleniu na budowę, ale także na działkach sąsiednich. Stanowisko Wojewody, zgodnie z którym "obszar oddziaływania obejmuje zatem cały ten teren, co oznacza, że właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości stanowiącej działkę drogową winni być stronami postępowania, bowiem inwestycja jako całość będzie oddziaływać na te nieruchomości", świadczy o tym, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 3 pkt 20 u.p.b. i pominął aktualne (obowiązujące w niniejszej sprawie) brzmienie tego przepisu odnoszące się do ograniczeń w zabudowie terenu, a nie jego zagospodarowaniu. W niniejszej sprawie nie chodziło bowiem o jakiekolwiek oddziaływanie planowanej inwestycji, ale takie jej oddziaływanie, które na podstawie przepisów prawa powoduje, że działka będąca współwłasnością skarżących kasacyjnie (i inwestora) będzie ograniczona w możliwości zabudowy. Z uwagi natomiast na okoliczność, że nieruchomość ta stanowi działkę drogową i jest użytkowana jako droga, nie istnieją jakiekolwiek podstawy do tego, aby przyjmować, że przedmiotowa inwestycja może spowodować ograniczenia w zabudowie tej działki. Charakter bowiem tej nieruchomości, jak też jej przeznaczenie i faktyczne wykorzystywanie (ruch pojazdów mechanicznych) przesądzają o tym, że zamierzona inwestycja nie zmieni, ani też nie ograniczy drogowego sposobu zagospodarowania tej nieruchomości. Brak jest bowiem przepisów, które określałyby ograniczenia w zabudowie działki o wskazanym przeznaczeniu i wykorzystywaniu. Zauważenia również wymaga, że działka drogowa, będąca współwłasnością skarżących kasacyjnie i inwestora, stanowi drogę dojazdową do nieruchomości sąsiednich, zatem jej ewentualna modernizacja (wykonanie oświetlenia i przyłączy), wynikająca z realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, nie będzie stanowić ograniczenia w jej zabudowie. Działka ta z uwagi na swój charakter nie może bowiem zostać w jakikolwiek sposób zabudowana, chociażby budynkiem mieszkalnym, wobec czego nawet dostosowanie jej do wymogów wskazanych w przepisach prawa (m. in. § 14 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), na które powołują się skarżący kasacyjnie, nie doprowadzi do ograniczeń w zabudowie zgodnie z jej przeznaczeniem.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania nie można zatem przyjąć, że realizacja przedmiotowej inwestycji w jakikolwiek sposób ograniczy możliwość zabudowy nieruchomości skarżących kasacyjnie (działki drogowej) w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. Skarżący kasacyjnie (za wyjątkiem A. N.) nie byli więc stronami postępowania administracyjnego i nie legitymują się interesem prawnym, w związku z powyższym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest bezprzedmiotowe.

W odniesieniu zaś do skarżącego kasacyjnie A. N. wyjaśnić należy, że został uznany za stronę w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo jego działki z przedmiotową inwestycją, a nie z uwagi na bycie współwłaścicielem działki drogowej. Wprawdzie złożył on odwołanie od decyzji organu I instancji, jednakże uczynił to z uchybieniem terminu, co zostało stwierdzone postanowieniem z 22 grudnia 2021 r. Z uwagi zaś na okoliczność, że zaskarżona do Sądu I instancji decyzja Wojewody dotyczyła odwołujących się, którzy – co zostało już powyżej stwierdzone – zasadnie nie zostali uznani przez organ I instancji za strony postępowania, uznać należało, że również skarga kasacyjna złożona przez tego skarżącego kasacyjnie podlegała oddaleniu a podniesione w niej zarzuty, dotyczące merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji, okazały się bezprzedmiotowe.

Jedynie na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógłby zostać uznany za zasadny, albowiem przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku – nie daje możliwości polemiki z merytorycznym stanowiskiem sądu I instancji. Oceniając ten zarzut należy mieć na względzie, że pewne wady uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, nawet jeżeli stanowią uchybienia procesowe, to gdy nie mają wpływu na wynik sprawy, nie prowadzą do uchylenia wyroku. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nawet wtedy, kiedy wyrok ma błędne uzasadnienie, ale rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wtedy jest podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji, gdy wyrok ten na skutek wadliwości uzasadnienia nie poddaje się kontroli, tzn. jest tak niejasny lub niepełny, że nie może być oceniony przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazany przepis nie jest też podstawą do podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze wskazanej normy prawnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.