Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant: Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

U z a s a d n i e n i e :

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. W. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] [...] orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia u K.

W. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym,

wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Organ odwoławczy przedstawiając przebieg postępowania wyjaśniającego w I i II instancji wskazał, że w jego toku ustalono, iż K. W. pracowała w zawodzie nauczyciela od 1967 do 2001 r., co stanowi łącznie 34 lata - kolejno w Szkole Podstawowej w Ś. Polskiej (1967- 1969 ), w Szkole Podstawowej w O. (1969-1971), w Szkole Podstawowej w G. (1971-1972), w Szkole Podstawowej nr 2 w O. (1972-1975), w Szkole Podstawowej nr 6 w O. (1975-1979), w Zespole Szkół Ekonomicznych nr 2 we W. (1979-1987), w Zespole Szkół Zawodowych w O. (1987-2001). W okresie zatrudnienia w Zespole Szkół Zawodowych w O. korzystała dwukrotnie z urlopu dla poratowania zdrowia.

Zainteresowana została przebadana w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., który dnia 2 września 2003 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, ujętej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Jak wskazano w motywach opisanej decyzji - ta placówka pierwszego szczebla diagnostycznego orzekła, cyt.: "Brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysfonii hypokinetycznej. Skrzywienie przegrody nosa. Przewlekły zanikowy nieżyt błony śluzowej nosa" - uzasadniając swe stanowisko tym, iż "z wywiadu zawodowego wynika, że K. W. przepracowała w zawodzie nauczyciela ponad 33 lata wykonując pracę wymagającą nadmiernego wysiłku głosowego. W trakcie trzykrotnych badań laryngologicznych uzupełnionych o badanie videostroboskopowe obserwowano zaburzenia czynnościowe głosu o zmiennym nasileniu. Nie stwierdzono zmian organicznych w krtani wymienionych w poz. 15 wykazu chorób." W trybie odwoławczym zainteresowana został skierowana na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który dnia 11 lutego 2004 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej narządu głosu podając, iż "w przeprowadzonym obecnie przedmiotowym badaniu laryngologicznym stwierdzono cechy przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani, natomiast same fałdy głosowe są blade, gładkie - bez cech przerostu, z zaznaczonym brakiem zwarcia fonacyjnego głośni, ale jedynie w jej części tylnej - międzychrzęstnej. Obecne są też cechy hiperkinezy wewnątrzkrtaniowej, z udziałem w fonacji fałdów przedsionkowych, co świadczy o nieprawidłowym, hiperfunkcjonalnym sposobie emisji głosu. Głos jest czysty, miejscami matowy, tworzony z napięciem mięśni szyi. W badaniu laryngologicznym krtani obserwowano drgania fałdów głosowych jednakowe, jednoczasowe, z nieco skróconą amplitudą drgań, z zachowanym przesunięciem brzeżnym, również w tym badaniu stwierdzono niewielki brak zwarcia fałdów głosowych wyłącznie w części tylnej głośni. Stwierdzane w obrębie narządu głosu zmiany odpowiadają przewlekłemu stanowi zapalnemu błony śluzowej krtani oraz czynnościowym zaburzeniom emisji głosu. U badanej nie uwidoczniono natomiast zmian chorobowych w obrębie krtani typowych dla skutków przeciążenia narządu głosu, tj. obecności guzków głosowych, przerostu fałdów głosowych oraz cech niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością głośni i utrwaloną dysfonią. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania u pacjentki choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym podczas pracy w zawodzie nauczyciela. Przewlekłe stany nieżytowe błony śluzowej gardła i krtani (zwykle na tle infekcyjnym) oraz czynnościowe zaburzenia emisji głosu nie są uwzględnione w wykazie chorób zawodowych jako skutek przeciążenia narządu głosu i nie mogą być uznane za chorobę zawodową u nauczyciela."

Nie zgadzając się z decyzją organu pierwszej instancji uwzględniającą przytoczone wyżej orzeczenia lekarskie K. W. odwołała się, a po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, złożyła następującą dokumentację lekarską:

kartę porady specjalistycznej z dnia 16 października 2002 r.,

kartę badań profilaktycznych przeprowadzonych przez lek. med. R. P.,

badanie videostroboskopowe z dnia 11 września 2003 r. wykonane w Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego Nr [...] we W. z diagnozą prof. dr hab. M. Z.-K.

Uwzględniając powyższe dokumenty Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 19 maja 2004 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o dodatkową opinię uzupełniającą w niniejszej sprawie. W odpowiedzi tenże Instytut - odnośnie badania z Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego Nr [...] we W. z dnia 11 września 2003 r. wskazał, iż w powyższym badaniu widoczna jest niedomykalność głośni w jej części międzychrzęstnej i podobny obraz (co zaznaczono w orzeczeniu lekarskim) stwierdzono podczas badania laryngostroboskopowego w Instytucie. Tego typu zmiany, wraz z obserwowanymi u pacjentki cechami hiperkinezy wewnątrzkrtaniowej, odpowiadają czynnościowym zaburzeniom emisji głosu, które nie figurują w wykazie chorób zawodowych i za taką nie mogą być uznane. Odnosząc się z kolei do karty badań profilaktycznych - zawierającej dwa wpisy, z dnia 22 maja 2000 r. "Pharyngitis chronica sicca. Laesio chordae vocalis" oraz z dnia 20 kwietnia 2001 r. "Pharyngolaryngitis catarrhalis" z adnotacją "Zdolny do pracy. Termin nast. badania 30 kwietnia 2003 r." - Instytut wyjaśnił, że użyty w pierwszym wpisie termin "Laesio chordae vocalis bilat" - w dosłownym tłumaczeniu "Uszkodzenie strun głosowych" - jest rozpoznaniem bardzo ogólnym, używanym dla określenia wszelkich zaburzeń funkcji w obrębie fałdów głosowych, w tym również zaburzeń czynnościowych głosu. Określenie takie nie precyzuje bliżej rodzaju zmian chorobowych, brak jest ponadto opisu badania, a orzeczenie zdolności do pracy na kolejne dwa lata pozwala domniemywać, że powyższe zmiany nie osiągały istotnego nasilenia i nie spełniały kryteriów choroby zawodowej narządu głosu. Podobnie lakoniczny jest drugi dokument z Poradni Laryngologicznej z dnia 16 października 2002 r. - "Laesio chordae vocalis bilat." - również bez opisu badania. W żadnym miejscu nie pojawia się rozpoznanie niedowładu fałdów głosowych (niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe) czyli "Paresis chordae vocalis bilateralis", u pacjentki nie opisywano też innych zmian chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, to jest guzków głosowych twardych, czy przerostu fałdów głosowych.

W konkluzji , w ocenie Instytutu - skoro ani dane z dokumentacji lekarskiej, ani tym bardziej obecnie stwierdzany obraz zmian w krtani nie uzasadniają rozpoznania u K. W. choroby zawodowej narządu głosu - tym samym nie zaszły podstawy do zweryfikowania wydanego orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Jak dalej wskazano w treści zaskarżonej decyzji, po przedstawieniu powyższych ustaleń, do stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Sanitarną choroby zawodowej spełnione muszą być jednocześnie dwa, wynikające z definicji choroby zawodowej zawartej w § 2 ust. l i § 5 ust. 2 i ust. 3 powołanego na wstępie rozporządzenia, warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

Zdaniem organu odwoławczego, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w przypadku K. W. jeden z powyższych warunków, a dotyczący rozpoznania, nie został spełniony. Przeprowadzone kompleksowe badania laryngologiczne D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykazały cechy przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani oraz zaburzenia czynnościowe emisji głosu. Przewlekłe stany nieżytowe błony śluzowej gardła i krtani (zwykle na tle infekcyjnym) oraz czynnościowe zaburzenia emisji głosu nie są uwzględnione w wykazie chorób zawodowych jako skutek przeciążenia narządu głosu i nie mogą być uznane za chorobę zawodową u nauczyciela.

Mając powyższe na uwadze Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżąca powyższemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy przez nieuwzględnienie zgłaszanych przez nią wniosków dowodowych oraz pominięcie w zgromadzonym materiale dowodowym przedłożonych przez skarżącą wyników badań lekarskich. Nadto w przekonaniu skarżącej w badaniach przeprowadzonych przez obie placówki medyczne wypowiadające się w sprawie oraz w wydanych przez nie opiniach zachodzą nieścisłości i różnice.

W związku z powyższym zarzutem wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu we W.

W dodatkowym piśmie procesowym wniosła o zwrot kosztów leczenia z powodu zakażenia , jakiego doznała podczas pobytu w Instytucie w S. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 145 § 1 pkt 1 p.s.a. przewidziano między innymi możliwość uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, jednakże tylko wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym uchybieniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie dopuściły się żadnego z wymienionych naruszeń, w związku z czym nie było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym miejscu należy również zaznaczyć - w kontekście wniosku skarżącej o zwrot kosztów leczenia wobec doznania uszczerbku na zdrowiu podczas przeprowadzanych w toku postępowania administracyjnego badań lekarskich - iż do rozpoznawania sporów na tym tle powołane są sądy powszechne, a nie sądy administracyjne.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów inspekcji sanitarnej obu instancji stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Po myśli § 2 ust. 1 przywołanego aktu prawnego, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe). Jak trafnie wskazały organy inspekcji sanitarnej - w świetle obowiązujących rozwiązań prawnych dla uznania istnienia choroby zawodowej muszą być spełnione łącznie określone warunki, a mianowicie - choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia oraz znajdować się w wykazie chorób zawodowych, a nadto musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy lub pozostawać w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Przedmiotem postępowania administracyjnego było stwierdzenie, czy przy niewątpliwym i niekwestionowanym przez organy oraz orzekające jednostki medyczne narażeniem zawodowym u zainteresowanej K. W., związanym z wieloletnim wysiłkiem głosowym, występuje choroba ujęta w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do przywoływanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 2002 r. Wskazana pozycja wykazu chorób zawodowych obejmuje: "Przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat" , wymieniając w pkt 1) guzki głosowe twarde , w pkt 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych oraz pkt 3) - niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Jak z powyższego wynika, nie każda choroba narządu głosu została przez ustawodawcę uznana za chorobę zawodową. Może nią być wyłącznie choroba rozpoznana w którejś z wymienionych trzech kategorii schorzeń tego narządu, przy czym uwzględniając okoliczność, iż w gruncie rzeczy w omawianym przypadku spór dotyczy schorzenia ujętego w pkt 3 pozycji 15 - należy zarazem podkreślić, iż ustawodawca wyraźnie sprecyzował rodzaj niedowładu fałdów głosowych, jaki może być uznany za chorobę zawodową.

Zgodnie z przyjętą w rozporządzeniu regułą obowiązuje dwustopniowy tryb orzekania w przedmiocie rozpoznawania chorób zawodowych. W myśl bowiem § 4. 1. rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Stosownie do § 5. 1. właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. W szczególności, jak wynika z ust. 2 pkt 1) jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy zaś , jak stanowi § 5.3. pkt 1) jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy. W świetle § 6. 1. lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Według § 8 ust.1 rozp. właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie choroby zawodowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wydanym przez lekarza upoważnionej jednostki orzeczniczej, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zgodnie z brzmieniem § 8.2. Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.

Przyjęte rozwiązania prawne pozostają w zgodzie ze stosownymi regulacjami kodeksowymi w zakresie procedury administracyjnej, to znaczy z unormowaniami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który nakłada na organy administracji publicznej powinność realizacji tzw. prawdy obiektywnej stanowiąc w art. 7, że organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ewidentnie bowiem, kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, zgodnie z przepisami proceduralnymi, gdyż tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony postępowania. Wskazać przy tym należy, iż konieczne w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na załatwienie sprawy, a zatem chodzi o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art.77 § l kpa, organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do treści art. 80 kpa organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, przy czym według art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) precyzuje jakiego rodzaju dowody z dokumentów winny być uwzględnione w postępowaniu wymieniając w szczególności, jak wyżej już przytoczono, zwłaszcza dokumentację: medyczną pracownika, z wyników przeprowadzonych badań lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz dokumentację oceny narażenia zawodowego. Szczególnym rodzajem dowodu jest w świetle regulacji rozporządzenia orzeczenie lekarskie, o którym mowa w § 6 ust.1 mające walor opinii wyspecjalizowanej jednostki.

Ustalanie zatem istotnych w sprawie okoliczności faktycznych dokonuje się za pomocą wymienionych środków dowodowych i zgodnie z obowiązującymi regułami dowodzenia, co powinno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia (decyzji), jak tego wymaga brzmienie art. 107 § 3 kpa.

W niniejszej sprawie obowiązujące zasady procesowe - zarówno wyrażone w treści przywołanych wyżej norm kodeksu postępowania administracyjnego , jak i zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) nie zostały naruszone. Podkreślić bowiem należy, iż skarżąca w przepisanym trybie została zbadana przez jednostki orzecznicze I i II stopnia, które wbrew przeświadczeniu skarżącej ewidentnie zgodne były co faktu, iż u skarżącej występują w obrębie narządu głosu jedynie zmiany odpowiadające czynnościowym zaburzeniom emisji głosu - nie mieszczące się w zamkniętym katalogu schorzeń narządu głosu określonym w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Mimo zatem bezspornego narażenia skarżącej na co najmniej 15 letni wysiłek głosowy, nie została spełniona druga z prawnych przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej, tzn. nie rozpoznano żadnego schorzenia pod postacią wymienioną w pozycji 15. Opinie ( orzeczenia) tych wyspecjalizowanych jednostek tj. D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. oraz w szczególności Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. spełniają wszelkie walory opinii biegłego - są rzetelne i przekonująco umotywowane, nie sposób dopatrzyć się w nich jakichkolwiek zarzucanych w skardze nieścisłości nadto, jak wynika z treści karty wypisowej Instytutu z 11.02.2004 r. placówka ta bezsprzecznie już na etapie prowadzonych badań poddała ocenie także zaświadczenie lekarskie z przeprowadzonego badania videostroboskopowego Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego Nr [...] we W., przedłożone przez skarżącą w toku postępowania. Wskazać należy, iż organ II instancji w pełni dochowując reguł procesowych stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 7, art. 77 kpa - wobec przedłożenia w toku postępowania odwoławczego przez stronę skarżącą trzech zaświadczeń lekarskich ( w tym i ponownie dokumentu z Poradni Foniatrycznej, o którym mowa wyżej oraz karty porady specjalistycznej wystawionej przez otolaryngologa z Poradni Laryngologicznej ZOZ w O. i karty badań profilaktycznych wydanej przez lekarza medycyny w O.) wystąpił o dodatkową opinię do Instytutu, uzyskując w piśmie z dnia 21.06.2004 r. wszechstronne, wyczerpujące wyjaśnienia, w pełni odnoszące się do tych dowodów. Zarzut skargi zatem formułowany w przedmiocie rzekomego ich pominięcia nie znajduje potwierdzenia. Na tle przytoczonych na wstępie wyjaśnień Instytutu oraz oceny dowodów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przedłożonym przez stronę skarżącą lakonicznym zaświadczeniom lekarskim, z ogólnikową diagnozą o uszkodzeniu strun głosowych ("Laesio chordae vocalis bilat.") bez sprecyzowania rodzaju tego uszkodzenia nie można w żadnym razie przypisywać stwierdzenia rozpoznania odmiennego od poczynionego w orzeczeniach DWOMP we W. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - nie obalają one zatem w ocenie Sądu w żadnym razie mocy dowodowej orzeczeń lekarskich tych placówek jako jednostek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych.

W tym stanie rzeczy skoro twierdzenia i zarzuty strony skarżącej nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia - zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skargę należało oddalić, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.s.a