Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] SA w [...] na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego 1. zobowiązuje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w [...] do dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w [...] dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w [...] na rzecz skarżącego [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów

[...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka", "Skarżąca") wystąpiła do Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej od stacji [...] do stacji [...] na okres 20 lat.

Wniosek wpłynął do organu [...] października 2018r. i dotyczył jednego rodzaju pozwolenia wodnoprawnego tożsamego rodzajowo zgodnie z art. 389 pkt 1 Prawa wodnego. Do powyższego wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołączono zgodnie z art. 398 ust. 3 Prawa wodnego potwierdzenie wniesienia opłaty w wysokości [...] zł.

Pismem z [...] października 2018 r. Spółkę wezwano do uzupełnienia braków wniosku, w tym miedzy innymi przedłożenia potwierdzenia uiszczenia opłaty za wszystkie wnioskowane pozwolenia wodnoprawne oraz podanie w tytule opłaty informacji umożliwiającej jednoznaczną identyfikację wniesionej opłaty z przedmiotowym wnioskiem. W odpowiedzi Strona wskazała, że "odprowadzanie wód opadowych (...) następuje [...] wylotami, jednakże odbywa się w ramach jednego pozwolenia wodnoprawnego. (...)".

Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096; dalej: "k.p.a.") Dyrektor odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Na skutek wniesionego przez Spółkę zażalenia, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że Dyrektor błędnie zastosował w niniejszej sprawie art. 61a § 1 k.p.a., albowiem przedstawiony stan faktyczny wskazywał na to, że braki wniosku o wydanie pozwolenia, w istocie stanowiły jego braki formalne, co powinno skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Jednocześnie Prezes wskazał, że poprzestaje jedynie na wyeliminowaniu z obrotu prawego rozstrzygnięcia Dyrektora, ponieważ – zgodnie z art. 144 k.p.a. – odpowiednie zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie umożliwia umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] pismem z [...] maja 2019r. w nawiązaniu do treści powyższego postanowienia Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z uwagi na nie uzupełnienie przez wnioskującą Spółkę braku formalnego wniosku z [...] października 2018r. w zakresie przedłożenia poświadczenia wniesienia opłaty za wydanie wszystkich wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił je bez rozpoznania.

[...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] uchylające postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] listopada 2018r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Wyrokiem z 04 września 2019r. sygn. IV SA/Wa 1425/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z [...] kwietnia 2019r. oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w [...] z [...] listopada 2018 r.

W międzyczasie Spółka w dniu [...] czerwca 2019r. złożyła w organie ponaglenie wobec bezczynności Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w [...] przy rozpatrywaniu wniosku [...] S.A. w [...] o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną.

Postanowieniem z [...] lipca 2019r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] nie stwierdził by organ I instancji pozostawał w bezczynności.

Spółka, reprezentowana przez r.pr. R. D. w dniu [...] lipca 2019r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] przy rozpatrywaniu wniosku [...] S.A. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej od stacji [...] do stacji [...] na okres 20 lat. W związku z powyższym Spółka wniosła o:

1) zobowiązanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2) stwierdzenie, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] dopuścił się bezczynności przy rozpatrywaniu wniosku;

3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz

4) rozstrzygniecie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki argumentował, że powołanie się przez organ administracji na przepis art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Narusza wskazany przepis wezwanie organu do przedłożenia przez stronę dokumentu o określonej treści, który nie stanowi braku formalnego podania. O koniecznych dokumentach, które załączyć należy do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego stanowi art. 407 ust. 1 Prawa wodnego oraz inne przepisy szczególne dotyczące określonych przedsięwzięć (art. 407 ust. 3 Prawa wodnego). Zdaniem Spółki wszystkie wymienione elementy zostały dołączone do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organ zobowiązany był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, nie zaś pozostawić wniosek [...] S.A. bez rozpatrzenia, co w ocenie Skarżącej stanowi bezczynność Organu. W ocenie pełnomocnika [...] S.A. poświadczenie uiszczenia opłaty pozostaje w normatywnej separacji względem wniosku i nie stanowi elementu jego formalnoprawnej struktury.

Nadto pełnomocnik wskazał, że ustawodawca wprost nie rozstrzyga o tym, co należy rozumieć przez jednorodzajowe, tożsame pozwolenia wodnoprawne. Oceny w tej materii można jednak bez większych trudności dokonać, analizując, treść art. 389 Prawa wodnego, który określa poszczególne kategorie działań, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Wniosek wobec tego jest taki, że niezależnie od tego ile pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne zostało udzielonych tą samą decyzją, pozwolenia te mają charakter jednorodzajowy, albowiem zostały ujęte w jednej kategorii - stosownie do art. 389 pkt 1 Prawa wodnego.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka wskazała, że dowód uiszczenia opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi formalnego załącznika do wniosku, a nieuzupełnienie opłaty w terminie wskazanym przez organ nie stanowi podstawy do pozostawienia sprawy bez rozpoznania, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a.

W ocenie [...] S.A. dołączone do wniosku zostały wszystkie niezbędne dokumenty, zatem pozostawienie przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] podania bez rozpoznania, z uwagi na niedołączenie potwierdzenia uiszczenia opłaty, narusza prawo.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] wniósł o jej oddalenie. Organ przytoczył dotychczasowy stan sprawy, z którego wynika, że pod kątem zastoju procesowego sprawy, Dyrektor nie dopuścił się bezczynności rozpatrując przedmiotową sprawę.

Podkreślono, że Dyrektor wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, uchylone postanowieniem Prezesa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., zaskarżonym następnie skargą do WSA w Warszawie. Odwołując się do stanowiska Prezesa [...] wyrażonego w uzasadnieniu postanowieniu z dnia [...] lipca 2019 r. (rozpatrującego ponaglenie na Dyrektora RZGW [...]) w przedmiotowej sytuacji formą zakończenia postępowania było zaskarżone przez pełnomocnika [...] S.A. postanowienie Prezesa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Przy czym Dyrektor nie był zobowiązany do podejmowania dalszych czynności w przedmiotowej sprawie, wobec czego nie ma możliwości wyznaczenia Dyrektorowi RZGW [...] w [...] dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

Tym samym zarzuty podnoszone przez Skarżącego (uzasadniające bezczynności organu - naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a.) należy uznać za bezzasadne, w tym w szczególności skierowane do niewłaściwego podmiotu.

W piśmie procesowym z [...] września 2019r. Spółka dodatkowo wskazała, że błędny jest pogląd organu jakoby formą zakończenia postępowania było postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z [...] kwietnia 2019r., zaś Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] nie był zobowiązany do podejmowania dalszych czynności w przedmiotowej sprawie. Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013r. (sygn. akt I OPS 2/13) pełnomocnik wskazał, że przesądzone jest, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego. Jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Nie budzi wątpliwości pełnomocnika [...] S.A., że organem administracji publicznej, który dokonał czynności materialno-technicznej pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia był Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], zatem wbrew twierdzeniu organu, to on jest adresatem zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a.

Po wtóre, nie zasługuje na aprobatę twierdzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] jakoby nie był zobowiązany do podejmowania dalszych czynności w przedmiotowej sprawie. Wniosek taki nie jest zasadny biorąc pod uwagę uzasadnienie postanowienia Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z [...] kwietnia 2019r. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że nieusunięcie na żądanie organu w wyznaczonym terminie wad formalnych wniosku o wszczęcie postępowania skutkuje nie odmową wszczęcia postępowania, ale pozostawieniem podania bez rozpoznania, o czym należy zawiadomić stronę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że prawidłowy był tryb, w jakim skarżąca Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] zakwestionowała legalność działania organu – Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...]. Spółka wystąpiła o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną. Udzielenie pozwolenia wodnoprawnego następuje w formie decyzji administracyjnej – art. 400 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2018r., poz. 2268 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym i jednolitym stanowiskiem judykatury na pozostawienie bez rozpoznania podania o wydanie decyzji administracyjnej przysługuje skarga na bezczynność organu – uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do postanowień art. 53 § 2b ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Realizując wymogi określone cytowanym przepisem skarżąca Spółka, wniosła do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] ponaglenie na bezczynność Dyrektora, poprzez nie załatwienie w terminie sprawy dotyczącej wydania pozwolenia wodnoprawnego. Okoliczność ta była między stronami bezsporna. Wymogi formalne do wniesienia skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Poznaniu zostały zatem zachowane.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie wydany został 04 września 2019r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1425/19, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrok, w którym Sąd ten stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z [...] kwietnia 2019r. uchylającego postanowienie organu I instancji oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w [...] z [...] listopada 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania.

W dacie rozpatrywania niniejszej sprawy przez Sąd wyrok ten pozostawał nieprawomocny.

W motywach rozstrzygnięcia WSA w Warszawie wskazał, że skoro organ uznał, że nieuiszczenie opłaty w wysokości ustalonej w oparciu o art. 398 ust. 4 Prawa Wodnego stanowiło brak formalny wniosku – a takie stanowisko wynikało z treści wezwania z [...] października 2018 r. i przede wszystkim z treści postanowienia z [...] listopada 2018 r. – powinien konsekwentnie pozostawić go bez rozpoznania w oparciu o przytaczany już przez siebie art. 64 § 2 k.p.a.

Tym niemniej – w ocenie WSA w Warszawie – nawet zastosowanie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. przez Dyrektora byłoby nieprawidłowe. Organ I instancji – wobec prezentowanego przez siebie stanowiska co do terminu uiszczenia opłaty od wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego tj. przyjęciu, że na podstawie art. 398 ust. 9 Prawa wodnego poświadczenie wniesienia opłaty za zgodę wodnoprawną dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego – powinien zastosować art. 261 § 1 k.p.a. i wyznaczyć Skarżącej termin do uiszczenia tej należności, a następnie – w przypadku ich nieuiszczenia – zwrócić wniosek, wydając postanowienie na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. Sąd zauważył, że nieuiszczenie opłaty nie stanowi braku formalnego wniosku a jego brak fiskalny. Zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. w sprawie jest zdaniem tego Sądu nieprawidłowe, a wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędną podstawę prawną stanowi wypełnienie przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z treści powyższego wyroku zapadłego w niniejszej sprawie wynika zatem, że nie tylko odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, jak i pozostawienie wniosku bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., jak w niniejszej sprawie, było pozbawione podstaw prawnych. Brak było podstaw do wezwania Spółki do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie pozwolenia poprzez przedłożenie poświadczenia uiszczenia opłaty [...] zł od każdego z wielu wniosków o wydanie pozwolenia, jak tego domagał się organ, gdyż brak ten nie ma charakteru formalnego, ale fiskalny.

Wzywając zatem Spółkę do uzupełnienia braku formalnego wniosku organ w konsekwencji doprowadził do wadliwego pozostawienia wniosku Spółki o wydanie pozwolenia wodnoprawnego bez rozpoznania i w konsekwencji bezczynności organu. Skutkiem powyższego organ pismem z dnia [...] maja 2019r. pozostawiając bez rozpoznania wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego działał z naruszeniem prawa. Opisane uchybienie stanowi samodzielną podstawę uwzględnienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu (por. wyr. WSA w Rzeszowie z 06 marca 2019r., sygn. akt II SAB/Rz 10/19, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga Spółki na bezczynność w tym względzie musiała, zatem odnieść zamierzony skutek. W przedmiotowej sprawie, o tym czy organ był bezczynny nie decyduje jedynie jego bierność procesowa i brak podejmowania jakichkolwiek czynności, ale podjęcie czynności wadliwej polegającej na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 03 września 2013r. wskazał wyraźnie, że wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24). W orzecznictwie wyrażony został również pogląd, zgodnie z którym organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87). Prowadzi to do wniosku, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

Powyższe stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela i wskazuje organom administracji, że ma ono zastosowanie w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie zasadne jest żądanie Skarżącej stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznaniu wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, jak Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku.

Zgodnie zatem z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd był obowiązany do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. W tym zakresie Sąd wskazuje, że w związku z wydaniem w niniejszej sprawie wyroku z 4 września 2019r. przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1425/19, organ administracji winien rozważyć zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uprawomocnienia się tego wyroku na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Uprawomocnienie się bowiem tego wyroku wskaże organowi w jaki sposób winien prowadzić dalsze postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Dlatego Sąd w punkcie 1 wyroku zobowiązał organ do dokonania czynności w terminie w 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku.

Ubocznie, w tym miejscu Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje też pogląd zgodnie, z którym uwzględnić należy treść art. 398 ust. 3, 17 i 18 Prawa wodnego (por. przywołany już wyr. WSA w Rzeszowie z 06 marca 2019r., sygn. akt II SAB/Rz 10/19 oraz inne wyroki WSA w Rzeszowie, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Stosownie do art. 398 ust. 14 Prawa wodnego do opłat, o których mowa w ust. 1-6, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują [...]. Idąc "tym tropem" zauważyć trzeba, że po myśli art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu ordynacji, uwzględniające postanowienia art. 398 ust. 3 Prawa wodnego pozwala przyjąć, że zobowiązanie z tytułu uiszczenia opłaty powstaje z dniem wydania decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenia wodnoprawnego. Treść art. 398 ust. 3 Prawa wodnego jest jednoznaczna: Za wydanie pozwolenia wodnoprawnego opłata wynosi [...] zł. (na dzień orzekania w tej sprawie). Innymi słowy: opłatę, o której mowa w art. 398 ust. 3 Prawa wodnego uiszcza się za uzyskanie (wydanie) pozwolenia wodnoprawnego, a nie za rozpoznanie podania o udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Wydając decyzję administracyjną udzielającą pozwolenia wodnoprawnego organ, stosownie do postanowień art. 398 ust. 3 i ust. 17 Prawa wodnego w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, powinien jednocześnie określić zobowiązanie z tytułu opłaty za tę formę zgody wodnoprawnej. Zobowiązanie do uiszczenia opłaty stałoby się wymagalne z chwilą uzyskania przez decyzję waloru ostateczności. Stosownie do postanowień art. 398 ust. 18 Prawa wodnego nieuiszczenie opłaty w terminie skutkowałoby z kolei jej przymusowym ściągnięciem w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wypełniając dalsze postanowienia art. 149 p.p.s.a., Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, jak Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, czy też jak w niniejszej sprawie nieprawidłowe załatwienie sprawy spowodowane błędnym przeświadczeniem organu o prawidłowości jego działania. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W ocenie Sądu podstaw do przyjęcia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa, nie było.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 4 wyroku na mocy art. 200 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz. 265), na które składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w wysokości [...] zł oraz [...] tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.