Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.), Sędzia WSA (del.) Włodzimierz Gurba, Protokolant Szymon Czerwiński, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2382/19 w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2019 r. nr 1401-IOV-2.603.25.2018.MU w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2382/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. B. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS", "Organ") z dnia 13 sierpnia 2019 r. nr 1401-IOV-2.603.25.2018.MU w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r.

2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Strona zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o jego uchylenie w całości lub z ostrożności procesowej jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do dalszego prowadzenia, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie:

1/ art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz .U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez nie stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, która została wydana z naruszeniem przepisu art.123 § 1 O.p. w zw. z art. 200 § 1 O.p.;

2/ alternatywnie art. 145 §1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji zaistnienia przesłanki wymienionej we wskazanym przepisie p.p.s.a., kiedy Organ przy wydaniu decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, ponownie zignorował przepisy art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 200 §1 O.p. i nie zawiadomił Strony o zakończeniu postępowania i nie wyznaczył Stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego;

3/ art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. poprzez nie uwzględnienie w zaaprobowanym przez Sąd, a przedstawionym przez Organ stanie faktycznym sprawy okoliczności, że uchybienie zignorowania art. 200 § 1 O.p. zostało zgłoszone w terminie miesięcznym, określonym przez art.241 § 2 pkt 1 O.p. i w związku z tym wymienione naruszenie prawa wypełnia dyspozycję art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

2.2. DIAS nie wniósł w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale w rozprawie wziął udział pełnomocnik DIAS.

3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

3.2. W ramach dwóch pierwszych zarzutów kasacyjnych Skarżący podnosi, że DIAS przed wydaniem decyzji w trybie wznowienia postępowania zignorował przepisy art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 200 §1 O.p. i nie zawiadomił Strony o zakończeniu postępowania i nie wyznaczył Stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego co stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 lub art.145 §1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

3.3. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że postanowieniem z 17 sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 216 § 1, art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 O.p., DIAS wyznaczył Stronie termin 7-dniowy do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego (k.29 akt administracyjnych sprawy wznowieniowej). Następnie 29 sierpnia 2018 r. pełnomocnik Strony zapoznał się z aktami sprawy (protokół k.36 akt administracyjnych sprawy wznowieniowej). Decyzja DIAS z 11 października 2018 r. w pierwszej instancji została zatem wydana po upływie terminu wyznaczonego stronie ww. postanowieniem z 17 sierpnia 2018 r., a pomiędzy zapoznaniem się Strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym po wyznaczeniu jej terminu w trybie art.200 §1 O.p., a wydaniem decyzji nie były gromadzone żadnego nowe dowody.

W tych okolicznościach nie ma podstaw aby stwierdzić naruszenie art.123 w zw. z art.200 §1 O.p. co w konsekwencji czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 lub art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

3.4. W ramach trzeciego zarzutu kasacyjnego Skarżący podnosi naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. poprzez nie uwzględnienie, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. zostało zgłoszone w terminie miesięcznym, określonym przez art.241 § 2 pkt 1 O.p. i w związku z tym wymienione naruszenie prawa wypełnia dyspozycję art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., to jest naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (co ma wymiar bezwzględny), a nie dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. to jest inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.5. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotem skargi do WSA w niniejszym postepowaniu była decyzją DIAS odmawiająca po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, uchylenia w całości ostatecznej decyzji DIAS z dnia 23.05.2018 r., nr. [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 27.12.2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, wrzesień październik i grudzień 2012 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj i sierpień 2012 r. Strona złożony na podstawie art. 241 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. wniosek o wznowienie postępowania oparła na naruszeniu art. 123 § 1 i art. 200 § 1O.p. tzn. niewyznaczeniu przed wydaniem decyzji przez DIAS 7-dniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

3.6. Rozpoznając zatem skargę na decyzję DIAS wydaną po wznowieniu postępowania podatkowego Sąd pierwszej instancji zasadnie oceniał to naruszenie w kontekście przesłanki z art.240 § 1 pkt 4 O.p., w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit.c), a nie art.145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., który nie mógł się odnosić do "pierwotnej" decyzji wymiarowej bowiem to nie ona była przedmiotem zaskarżenia. Ocena zaś zarzutu naruszenia tego przepisy przy wydaniu decyzji "wznowieniowej" została już dokonana powyżej.

4. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 tej ustawy.

W. Gurba Z Łoboda M. Olejnik