II SA/Gl 695/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-11-24	
Data wpływu	2020-05-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Renata Siudyka
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2167; art. 1, art. 3 § 2 pkt 4, art. 53.; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 25 § 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 146 § 1.; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 821; art. 44 ust. 1, art. 42 ust. 1 i 2, art. 43.; Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. S. i R. S. na czynność Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania na szkolenie dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej 1) stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2) zasądza od Prezydenta Miasta B. na rzecz skarżących kwotę 514 zł (słownie: pięćset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Kierownik Działu Wspierania Pieczy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. pismem z [...] r. nr [...], skierowanym do B. i R. S. (dalej strony lub skarżący) odmówił skierowania wyżej wymienionych na szkolenie dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Odmowę uzasadnił tym, że nie jest możliwe skierowanie, ponieważ strony nie spełniają warunków zawartych w art. 42 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej, to jest nie dają rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej, z uwagi na porzucenie małoletniego B. S., następstwem czego było umieszczenie dziecka w pogotowiu rodzinnym, co miało miejsce [...] r. Strony pismem z 17 kwietnia 2020 r. reprezentowane przez adwokata A. W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej wymienione pismo z [...] r.

Wskazanemu pismu zarzucono naruszenie: art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu; art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 140 powyższego Kodeksu poprzez pominięcie przy ocenie zebranego materiału dowodowego orzeczenia sądu powszechnego z [...] r., mocą którego zostali ustanowieni rodziną zastępczą dla wyżej wymienionego dziecka, nadto zakwestionowano fakt porzucenia dziecka, ponieważ działania te spowodowane były strachem przed ich synem. Przedmiotowemu pismu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 42 pkt 1 ppkt 1 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej poprzez błędną jego wykładnię, a to uznanie, że skarżący nie dają rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej, podczas gdy dają oni gwarancje należytego wykonywania tej funkcji; art. 43 w związku z art. 42 ust. 1 i 2 wyżej wymienionej ustawy poprzez niezakwalifikowanie ich do odbycia szkolenia w sytuacji, gdy spełniają wszystkie przewidziane prawem wymogi; naruszenie art. 43 przywoływanej ustawy w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną odmowę udzielenia wstępnej akceptacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej niezawodowej, podczas gdy organ winien to szczegółowo uzasadnić. W oparciu o wskazane zarzuty wystąpiono o stwierdzenie bezskuteczności powyższej czynności, udzielenie wstępnej akceptacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi podkreślono, że przedmiotowa czynność stanowi czynność z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego, a następnie przybliżono działania podejmowane w sprawie. W dalszej części skargi przedstawiono w szerokim tle uwarunkowań rodzinnych sytuację, która miała miejsce w [...] r., w tym związaną z przekazaniem dziecka do pogotowia rodzinnego. W końcowej części skargi podniesiono argumentację dotyczącą braku rozważenia przesłanek przewidzianych treścią art. 42 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał negatywną opinię o zasadności skierowania skarżących na szkolenie dla rodzin zastępczych.

Pismem z 27 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżących odniósł się do odpowiedzi na skargę i podkreślił, że organ administracji publicznej nie zajmuje obiektywnego stanowiska w stosunku do skarżących, co jest sprzeczne z dobrem małoletniego. Nadto zakwestionowano negatywne stanowisko organu i podnoszone wobec nich krzywdzące stwierdzenia, dodatkowo podkreślono, że piecza zastępcza sprawowana jest prawidłowo bez jakichkolwiek komplikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 146 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., 2325), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność kwestionowanej czynności. Podkreślić trzeba, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu lub czynności pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przywołanie powyższych regulacji jest niezbędne, ponieważ przedmiotem skargi uczyniono akt wydany przez Kierownika Działu Wsparcia Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z [...] r. o odmowie skierowania skarżących na szkolenie dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej.

W świetle powyższego rozważenia wymaga, czy przedmiotowy akt spełnia wymogi wynikające z treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i może być zaskarżony do sądu administracyjnego. W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie akt ten jest aktem z zakresu administracji publicznej, ponieważ jego mocą podmiot administrujący w rozpoznawanej sprawie odmówił skarżącym skierowania ich na szkolenie dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, przy czym szkolenie to i jego pozytywne ukończenie umożliwia pełnienie tej funkcji. Oznacza to, że mocą wskazanego aktu podmiot administrujący wpływa na sferę praw i obowiązków jego adresata. Stanowisko takie znajduje umocowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA w Gdańsku z 5 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 807/19 CBOSA). Powyższe ustalenia oznaczają, że od strony przedmiotowej skarga jest dopuszczalna i podlega rozpoznaniu.

Stosownie do postanowień art. 53 § 1 wyżej wymienionej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Po myśli § 2 tego przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowy akt wydany został [...] r., natomiast skarga sporządzona została 17 kwietnia 2020 r., natomiast do podmiotu administrującego wpłynęła [...] r., a zatem można przyjąć, że została ona wniesiona w terminie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, że w aktach administracyjnych przekazanych przez podmiot administrujący, brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z [...] r., zatem kierując się treścią 53 § 2 przywoływanej powyżej ustawy skład orzekający uznał, że skarga została wniesiona w terminie.

Ostatnią kwestią wstępną wymagającą wyjaśnienia jest to, czy przedmiotowy akt pochodzi od uprawnionego podmiotu. Stosownie do postanowień art. 25 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zdolność sądową mają także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej. Przywołanie wskazanej regulacji jest istotne z tego punktu widzenia, że kwestionowany akt wydany został przez kierownika komórki organizacyjnej gminnej jednostki organizacyjnej. W tej sytuacji rodzi się wątpliwość, czy wskazany podmiot posiada legitymację do występowania przed sądem administracyjnym. Przywołany przepis dopuszcza do udziału w postępowaniu przed sądami administracyjnymi kierownika gminnej jednostki organizacyjnej. Dodatkowo przyjdzie dostrzec, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo Prezydenta Miasta B. dla Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. do składania oświadczeń w imieniu gminy jak również do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi. Nadto stosownie do pkt 6 tego pełnomocnictwa, Dyrektor ten uprawniony jest do udzielania innym pracownikom aparatu pomocniczego do składania oświadczeń woli w imieniu gminy. Powyższe ustalenia pozwalają stwierdzić, że kwestionowany akt pochodzi od podmiotu uprawnionego do jego wydania, a dostrzegana przez skład orzekający ułomność w postaci braku odwołania się do udzielonego pełnomocnictwa dla Kierownika Działu Wsparcia Rodziny MOPR w B., w kontekście rozpoznawanej sprawy nie wpływa na możliwość poddania go sądowej kontroli.

Po przedstawieniu zagadnień o charakterze wprowadzającym niezbędne jest odniesienie się do stanu normatywnego w zakresie będącym przedmiotem kwestionowanego aktu. Stosownie do postanowień art. 41 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r., poz. 821), rodzinę zastępczą lub rodzinny dom dziecka tworzą małżonkowie lub osoba niepozostająca w związku małżeńskim, u których umieszczono dziecko w celu sprawowania nad nim pieczy zastępczej. Rodzinę zastępczą spokrewnioną tworzą małżonkowie lub osoba, o których mowa powyżej, będący wstępnymi lub rodzeństwem dziecka. Rodzinę zastępczą zawodową lub rodzinę zastępczą niezawodową tworzą małżonkowie lub osoba, o których mowa w ust. 1, niebędący wstępnymi lub rodzeństwem dziecka. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 1 przywołanej powyżej ustawy pełnienie funkcji rodziny zastępczej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka może być powierzone osobom, które: dają rękojmię należytego sprawowania pieczy zastępczej; nie są i nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, oraz władza rodzicielska nie jest im ograniczona ani zawieszona; wypełniają obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do nich wynika z tytułu egzekucyjnego; nie są ograniczone w zdolności do czynności prawnych; są zdolne do sprawowania właściwej opieki nad dzieckiem, co zostało potwierdzone: a) zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia wystawionym przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, oraz b) opinią o posiadaniu predyspozycji i motywacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka wystawioną przez psychologa, który posiada co najmniej wykształcenie wyższe magisterskie na kierunku psychologia oraz 2-letnie doświadczenie w poradnictwie rodzinnym; przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z tym że w przypadku cudzoziemców ich pobyt jest legalny; zapewnią odpowiednie warunki bytowe i mieszkaniowe umożliwiające dziecku zaspokajanie jego indywidualnych potrzeb, w tym: a) rozwoju emocjonalnego, fizycznego i społecznego, b) właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań, c) wypoczynku i organizacji czasu wolnego. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu pełnienie funkcji rodziny zastępczej niezawodowej lub zawodowej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka może być powierzone osobom, które nie były skazane prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo. Okoliczności, o których mowa w art. 42 ust. 1-3 niniejszej ustawy ustala się na podstawie przeprowadzonej przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej analizy sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej. Stosownie do postanowień art. 43 powyższej ustawy, kandydat do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka może odbyć szkolenie, o którym mowa w art. 44 ust. 1 tej ustawy, po otrzymaniu od organizatora rodzinnej pieczy zastępczej wstępnej akceptacji dokonanej na podstawie oceny spełniania warunków, o których mowa w art. 42 ust. 1 i 2 powoływanego aktu. Po myśli art. 44 ust. 1 powyższej ustawy kandydaci do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub do prowadzenia rodzinnego domu dziecka są obowiązani posiadać świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej lub prowadzonego przez ośrodek adopcyjny, a według ust. 5 tego przepisu szkolenie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej można prowadzić według indywidualnego planu szkolenia, w zależności od potrzeb rodziny i dziecka.

Po przedstawieniu stanu normatywnego rozpoznawanej sprawy należy odnieść się do sytuacji faktycznej w niej występującej. Skarżący są ustanowieni mocą orzeczenia sądu powszechnego z [...] r. rodziną zastępczą spokrewnioną dla [...]. Okoliczność ta skutkuje tym, że mogą oni pełnić funkcję rodziny zastępczej bez konieczności odbycia stosownego szkolenia przewidzianego jako obowiązkowe dla innych typów rodzin zastępczych (zawodowych i niezawodowych). Jak bowiem wynika z przywołanych powyżej regulacji, kandydaci do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka może odbyć szkolenie, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, po otrzymaniu od organizatora rodzinnej pieczy zastępczej wstępnej akceptacji dokonanej na podstawie oceny spełniania warunków, o których mowa w art. 42 ust. 1 i 2 powoływanego aktu. Przedstawione tu okoliczności sprawy pozwalają uznać, że skarżący występując o skierowanie ich na szkolenie postąpili roztropnie, ponieważ dostrzegając własne ułomności postanowili pozyskać stosowną wiedzę, która będą mogli wykorzystać pełniąc funkcję spokrewnionej rodziny zastępczej. Pełniąc taką funkcję mogą odbyć szkolenie, lecz nie są do tego zobligowani i mogą być rodziną zastępczą bez ukończenia takiego szkolenia. Na marginesie można jedynie zauważyć, że stosownie do postanowień art. 44 ust. 5 przywoływanej ustawy szkolenie kandydatów (osób ustanowionych) do pełnienia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej można prowadzić według indywidualnego planu szkolenia, w zależności od potrzeb rodziny i dziecka. Tym samym mocą wskazanego przepisu można dostosować program szkolenia do sytuacji występującej w danej rodzinie zastępczej i związanej z potrzebami umieszczonego w niej dziecka. Rozwiązanie takie uznać należy za trafne i pozwalające organom administracji publicznej na indywidualne działania w stosunku do ustanowionych przez sąd powszechny spokrewnionych rodzin zastępczych.

W kwestionowanym akcie podmiot administrujący odmówił skierowania skarżących na szkolenie dla pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Odmowę uzasadnił tym, że nie jest możliwe skierowanie, ponieważ skarżący nie spełniają warunków zawartych w art. 42 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej, to jest nie dają rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej z uwagi na porzucenie małoletniego, czego następstwem było umieszczenie go w pogotowiu rodzinnym. Podniesiona przez organ administracji publicznej okoliczność miała miejsce i była ona znana sądowi powszechnemu ustanawiającemu skarżących rodziną zastępczą. Nie wnikając na tym etapie w przyczyny takiego postępowania skarżących, przyjdzie stwierdzić, że okoliczność ta może świadczyć o tym, że skarżący nie dają rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. Jednakże przed podjęciem finalnego rozstrzygnięcia należało rozważyć sytuację skarżących w kontekście wszystkich przesłanek warunkujących skierowanie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej na szkolenie. Wypowiadający się w sprawie organ nie dokonał analizy sytuacji skarżących pod kątem wszystkich przesłanek warunkujących pełnienie funkcji rodziny zastępczej, lecz ograniczył się wyłącznie do wskazania braku spełniania przedmiotowej przesłanki. Dostrzec przy tym należy, że odwołał się wyłącznie do samego faktu oddania [...] do pogotowia rodzinnego, nie wnikając w tło zaistniałego zdarzenia. Ograniczenie się przez wypowiadający się w sprawie organ administracji publicznej, wyłącznie do sytuacji mającej miejsce [...] r. bez uwzględnienia całości sytuacji stanowi uchybienie w działaniu organu administracji publicznej uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi.

Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę, że opinię o rodzinie skarżących dla potrzeb sądu powszechnego sporządził starszy pracownik socjalny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. [...] r. (zgodnie z obowiązującymi unormowaniami winien to być koordynator rodzinnej pieczy zastępczej). W opinii tej zamieszczono stwierdzenie, że skarżący nie dają rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej. Oznacza to, że sąd powszechny przed podjęciem orzeczenia z [...] r. znał stanowisko organu administracji publicznej w tym zakresie i uznał, że zasadnym będzie umieszczenie dziecka w tej rodzinie. Rozstrzygnięcie to świadczy o tym, że podjęte zostało ono z uwzględnieniem innych okoliczności wpływających na ustanowienie skarżących rodziną zastępczą. W konsekwencji doprowadza to do sytuacji, kiedy dwa organy działające w imieniu państwa podejmują rozbieżne rozstrzygnięcia. Sytuacja taka jest nieprawidłowa i nie powinna zaistnieć. Organ administracji publicznej wypowiadający się w rozpoznawanej sprawie winien mieć w polu widzenia orzeczenie sądu powszechnego z [...] r. i podejmować działania zbieżne z tymi, które zostały podjęte przez organ państwa dysponujący władzą ustanawiania rodzinnej pieczy zastępczej. W konsekwencji zaskarżony akt wydany został bez rozeznania całości okoliczności wpływających na postępowanie skarżących, jak również bez wyjaśnienia występowania pozostałych przesłanek warunkujących pełnienie funkcji rodziny zastępczej przez skarżących, a także z pominięciem stanowiska organu państwa rozstrzygającego o skierowaniu dziecka do pieczy zastępczej. Podniesione okoliczności pozwalają stwierdzić wyczerpanie występowania przesłanek uwzględnienia skargi wskazanych w art. 146 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skardze do tutejszego Sądu kwestionowanemu aktowi zarzucono naruszenie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

Tak sformułowany zarzut odwołuje się do uznania, że kwestionowany akt wydawany był w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Takie ujęcie nie jest trafne i nie znajduje umocowania w obowiązujących regulacjach prawnych. Skierowanie na szkolenie dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej nie jest wydawane w ramach postępowania regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem organ wydający taki akt nie mógł dopuścić się naruszenia przywołanego przepisu. W kolejnym zarzucie postawiono naruszenie postanowień art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 140 powyższego Kodeksu poprzez pominięcie przy ocenie zebranego materiału dowodowego orzeczenia sądu powszechnego z [...] r., mocą którego zostali ustanowieni rodziną zastępczą dla wyżej wymienionego dziecka, nadto zakwestionowano fakt porzucenia dziecka, ponieważ działania te spowodowane były strachem przed ich synem. Tak sformułowany zarzut, jak było to powyżej sygnalizowane jest trafny co do pominięcia przez wypowiadający się organ administracji publicznej orzeczenia sądu powszechnego i wynikających z tego konsekwencji, natomiast jak zostało to już podniesione nie można uznać za trafne naruszenia wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ Kodeks ten w omawianym zakresie nie leżał u podstaw wydania kwestionowanego aktu. Przedmiotowemu pismu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 42 pkt 1 ppkt 1 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej poprzez błędną jego wykładnię, a to uznanie, że skarżący nie dają rękojmi należytego sprawowania pieczy zastępczej, podczas gdy dają oni gwarancje należytego wykonywania tej funkcji. Tak sformułowany zarzut okazał się trany, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Nadto wskazanemu pismu postawiono zarzut naruszenia art. 43 w związku z art. 42 ust. 1 i 2 wyżej wymienionej ustawy poprzez niezakwalifikowanie ich do odbycia szkolenia w sytuacji, gdy spełniają wszystkie przewidziane prawem wymogi. Tak sformułowany zarzut jest częściowo zasadny, ponieważ organ administracji publicznej wypowiadający się w sprawie, po wpłynięciu wniosku nie podjął działań zmierzających do ponownej analizy sytuacji rodziny skarżących i spełniania przez nich wymogów uzasadniających do skierowania na stosowne szkolenie dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Jako ostatni zarzut postawiono naruszenie art. 43 przywoływanej ustawy w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną odmowę udzielenia wstępnej akceptacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej niezawodowej, podczas gdy organ winien to szczegółowo uzasadnić.

Tak sformułowany zarzut okazał się trafny w kontekście braku szczegółowego uzasadnienia zajętego stanowiska, natomiast nie można podzielić zarzutu naruszenia postanowień art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ wskazany Kodeks nie ma tu zastosowania.

Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji publicznej kierując się wskazaniami zamieszczonymi w niniejszym orzeczeniu, jak również interpretacją mających zastosowanie regulacji prawnych ponownie dokona oceny spełniania przez skarżących wymogów przewidzianych dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej i mając w polu widzenia postanowienia art. 44 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej podejmie stosowne rozstrzygnięcie.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze przeprowadzone powyżej rozważania stosownie do postanowień art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić bezskuteczność zaskarżonej czynności.

mr