Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. T. i J. T., w miejsce których wstąpili następcy prawni D. G. i A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 443/21 w sprawie ze skargi W. T. i J. T. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2021 r. nr ... w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki oddalono skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 443/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę W. T. i J. T. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2021 r. nr ... w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki.

W. T. i J. T. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości.

Na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi pierwszej instancji zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

a) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez działanie z przekroczeniem granic prawa, przez bezzasadne uznanie przez Sąd za prawidłowe nakazanie rozbiórki wiaty na działce nr ... w miejscowości J. (obręb J., jedn. ewid. J.-miasto) i tym samym bezpodstawne ograniczenie skarżącym możliwości korzystania z ich prawa własności,

b) art. 31 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez nienależyte ograniczenie prawa własności Skarżących przez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi Skarżących i tym samym utrzymanie w mocy decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2021r. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w J.ie z dnia 28 stycznia 2021r. ( znak: PINB.452.12.2020.AJ), którą PINB nakazał inwestorom-Państwu W. i J. T. rozbiórkę wiaty na dz. nr ... w miejscowości J. ( obręb J., jedn. ewid. J.-miasto), podczas, gdy obok wiaty skarżących znajdują się inne wiaty również o konstrukcji drewnianej, co do których PINB nie wydał decyzji o rozbiórce, a są to wiaty, które podobnie jak wiata skarżących powstały w czasie obowiązywania uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] 2010r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego wzdłuż ul. P. pomiędzy ul. W. i W. na obszarze miasta J., która dla przedmiotowego terenu, zgodnie z § 9 ust. 4 uchwały, dopuszcza w strefie ochronnej od linii energetycznej wysokiego napięcia wyłącznie lokalizację miejsc postojowych lub zieleni niskiej i średniej z zastrzeżeniem lit. d, przy czym zgodnie z lit. d jedynie po skablowani linii przewiduje się lokalizację budynków, których posadowienie może być nieprawidłowe, a na ich właścicieli organ nie nałożył obowiązku rozbiórki.

c) art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. 1994 Nr 89, poz. 414; dalej: Prawo budowlane), przez jego bezzasadne zastosowanie w niniejszej sprawie i nakazanie rozbiórki wiaty na działce nr ... w m. J. ( obręb J., jedn. ewid. J.-miasto), podczas, gdy brak jest przesłanek do nakazania inwestorom rozbiórki ww. obiektu.

II. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy :

a) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., przez uznanie, iż nie doszło do naruszenia obowiązku działania organów administracji z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas, gdy wszelkie organy działające w niniejszej sprawie winny dokładnie wyjaśnić, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki wiaty, jak również dlaczego tylko skarżący mają rozebrać wiatę w sytuacji, gdy w pobliżu znajdują się podobne obiekty w odniesieniu do których PINB nie nakazał ich rozbiórki,

b) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. przez uznanie iż nie doszło do uchybienia obowiązkowi wnikliwego działania oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz obowiązkowi dopuszczenia w sprawie istotnych dowodów, przyjęcie niekorzystnych dla strony skarżącej definicji wiaty, choć w Prawie budowalnym brak jest definicji tego rodzaju obiektu budowalnego, a także bezzasadne uznanie, że wiaty Skarżących nie można uznać za zadaszone miejsce postojowe z uwagi na fakt, że z dokumentacji zdjęciowej zgromadzonej w sprawie, wynika, że we wiacie poza samochodem skarżących znajdują się inne przedmioty m.in. rower, regał, krzesło, co stanowi o tym, że wiata pełni funkcję gospodarczą, chociaż nie wiata ta nie posiada bramy garażowej i stanowi jedynie miejsce postojowe dla samochodów skarżących.

c) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. polegające na:

- pominięciu konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii technicznej z zakresu budownictwa lądowego i energetyki na okoliczność ustalenia, czy wiata na działce nr ... położnej w m. J. w sąsiedztwie linii energetycznej wysokiego napięcia stwarza jakiekolwiek zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników, osób mieszkających w najbliższym sąsiedztwie, na czym może polegać ewentualne zagrożenie,

- braku dokonania analizy sprawy w kontekście Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] 2010r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego wzdłuż ul. P. pomiędzy ul. W. i W. nr [...], dlaczego wobec wiaty, które są postawione obok obiektu spornej wiaty Skarżących, PINB nie nakazał inwestorom ich rozbiórki. PINB nakazał jedynie rozbiórkę wiaty Państwu A.K. i K.K. na działce nr ... w m. J. (obręb J., jedn. ewd. J.-miasto) z uwagi na fakt, że ich wiata wniesiona została poza linią zabudowy w czasie obowiązywania Prawa Budowalnego w brzmieniu nadanym w Dz. U. z 2017r. poz. 1332 ze zmianami, które nakładało na inwestorów obowiązek zgłoszenia budowy, jednakże umożliwiało również dokonanie legalizacji obiektu budowalnego,

d) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak obowiązkowej wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji m.in. pod względem jej zgodności z prawem i faktami, co skutkowało oddaleniem skargi, brak szczegółowego odniesienia się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym wyjaśnienia podstaw , dlaczego dokument - uzgodnienie E. operator S.A. Oddział w K. w zakresie lokalizacji drewnianej wiaty na terenie działki nr ... nie znaczenia co do faktu niezgodności wybudowanej wiaty z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

e) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne przedstawienie stanu sprawy spowodowane pominięciem istotnej części materiału dowodowego, przyjęcie do wyrokowania stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, w odniesieniu do niedostrzeżonych przez Sąd naruszeń procedury przez WINB oraz PINB tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.,

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o :

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie poprzedzającej go decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2021r. i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2. na podstawie przepisu art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej dotyczącej wiaty skarżących oraz wiat sąsiednich, pisma skarżących do Burmistrza J. z dnia 27.10.2021r., pisma Burmistrza J. z dnia 5.11.2021r., Obwieszczenia Burmistrza J. z dnia 23.03.2021r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego wzdłuż ul. P. pomiędzy ul. W. i W. w mieście J. - II etap wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, Obwieszczenia Burmistrza J. z dnia 21.07.2021 r. o ponownym (drugim) wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego wzdłuż ul. P. pomiędzy ul. W. i W. w mieście J. - II etap wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Powyższe dokumenty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dla wykazania, że wiata skarżących została posadowiona w sposób prawidłowy i nie zachodzi konieczność jej rozbiórki, w trakcie wydania decyzji przez PINB były już prowadzone prace w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, co umożliwiało organom wstrzymanie wydania decyzji o rozbiórce wiaty, wykazania, że działanie organów obu instancji w przedmiocie nakazania rozbiórki było nieprawidłowe. Przeprowadzenie powyższych dowodów jest niezbędna do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia sprawy,

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi złożonej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia 19 marca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 stycznia 2021 r., którą orzeczono o nakazie rozbiórki wiaty znajdującej się na nieruchomości skarżących.

W pierwszej kolejności wskazać należy na bezzasadność zarzutów odnoszących się do stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Niewątpliwie w toku postępowania wyjaśniającego zebrany został przez organy nadzoru budowlanego materiał dowodowy wystarczający do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla oceny legalności przedmiotowego obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono szczegółowe ustalenia, które determinowały kwalifikację wybudowanego obiektu jako wiaty. Sąd Wojewódzki, odwołując się do ukształtowanej w orzecznictwie definicji wiaty wskazał trafnie, że do kategorii wiaty zalicza się lekką budowlę posiadającą dach i niekiedy ściany, wspartą na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny wiążący budowlę z gruntem, służącą ochronie miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym tj. deszczem, śniegiem, wiatrem (por. wyroki NSA z dnia 10 maja 2011 r. II OSK 794/10, 9 stycznia 2019 r. II OSK 3465/18, 16 maja 2017 r. II OSK 2330/15).

W skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentacji, która mogłaby podważyć ocenę Sądu Wojewódzkiego dotyczącą kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu.

Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia są w części niezrozumiałe, bowiem podniesiono, iż: "Sąd podobnie jak wcześniejsze organy bezzasadnie uznał, że obiekt znajdujący się na działce nr ... w m. J. stanowi budynek trwale związany z gruntem", podczas gdy Sąd Wojewódzki zaakceptował przyjętą w decyzjach kwalifikację obiektu jako wiaty.

W konsekwencji zgodził się Sąd Wojewódzki z wnioskami organów obu instancji, że budowa przedmiotowej wiaty nie wymagała pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2c i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wyrażona w tym zakresie ocena Sądu Wojewódzkiego nie została w skardze kasacyjnej zakwestionowana wobec braku zarzutu odnoszącego się do wymienionych przepisów Prawa budowlanego.

Ponadto Sąd Wojewódzki prawidłowo zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. II OPS 1/16, chociaż przedmiotowe roboty budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę i nie były objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogły być poddane ocenie pod kątem ich zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).

Brak zarzutu kasacyjnego odnoszącego się do art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego sprawia, że również w tej kwestii stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie zostało podważone.

W kontekście wymienionego przepisu istotne znaczenie miała wskazana przez Sąd Wojewódzki okoliczność, że wybudowana przez skarżących wiata znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] 2010 r.), a konkretnie w strefie ochronnej od linii energetycznej wysokiego napięcia.

Zgodnie z §9 ust. 4 planu miejscowego, dopuszcza się w strefie ochronnej od linii energetycznej wysokiego napięcia wyłącznie lokalizację miejsc postojowych lub zieleni niskiej i średniej z zastrzeżeniem lit. d), przy czym w myśl lit. d) jedynie po skablowaniu linii przewiduje się lokalizację budynków.

Biorąc pod uwagę cel uregulowania, Sąd Wojewódzki słusznie wywiódł, że w strefie ochronnej plan dopuszcza tylko obiekty, które nie są wznoszone ponad poziom gruntu, a zatem mogą być urządzone miejsca postojowe jako obiekty niekubaturowe.

Tymczasem wiata zrealizowana przez skarżących jest obiektem zadaszonym z trzema ścianami, a więc nie mogła być zaliczona do kategorii miejsc postojowych, o których mowa w §9 ust. 4 planu miejscowego.

Stwierdzona niezgodność przedmiotowego obiektu z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego była przeszkodą do jego legalizacji, a w konsekwencji warunkowała orzeczenie rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaznaczono prawidłowo, że skoro w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okazało się, iż nastąpiło nieusuwalne naruszenie prawa, to organ obowiązany był wydać decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego, gdyż tylko usunięcie obiektu z aktualnej lokalizacji będzie zgodne z prawem.

Jednocześnie trafnie Sąd Wojewódzki wskazał, że uzyskane przez skarżących uzgodnienie E. Operator S.A. Oddział w K. co do lokalizacji drewnianej wiaty na terenie działki nr ... nie zmienia faktu jej niezgodności z przepisami obowiązującego planu miejscowego.

Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne dotyczące przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisów art. 12 k.p.a., 77 ust. 1 k.p.a. (powinno być art. 77 § 1), art. 75 § 1 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 134 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni wymogom ustawowym, bowiem Sąd Wojewódzki odniósł się wszechstronnie do wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz zarzutów podniesionych przez skarżących.

Zauważyć trzeba, ze zgodnie z art. 134 § 4 p.p.s.a. obowiązkiem Sądu było rozstrzygnięcie sprawy w granicach wyznaczonych przedmiotem zaskarżonej decyzji, przy czym stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. wyrok wydany został na podstawie akt niniejszej sprawy.

Sąd Wojewódzki orzekając w przedmiotowym postępowaniu nie dysponował zatem materiałem dowodowym dotyczącym innych obiektów budowlanych wybudowanych w sąsiedztwie, powołanych w skardze kasacyjnej.

W szczególności nie było rzeczą Sądu Wojewódzkiego ustalanie wyników postępowań administracyjnych w sprawie innych wiat wybudowanych na danym terenie, gdyż przedmiotem kontroli sądowej były decyzje dotyczące wyłącznie obiektu zrealizowanego przez skarżących.

Z tych względów nietrafne okazały się zarzuty kasacyjne sformułowane w punktach Ib, IIa, c skargi kasacyjnej.

Nadto objęte wnioskiem dowodowym zdjęcia innych wiat nie miały istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem konkretnego obiektu budowlanego zrealizowanego przez skarżących.

Jak wyjaśnił prawidłowo Sąd Wojewódzki, skoro wiata skarżących wybudowana została z naruszeniem przepisu obowiązującego planu miejscowego, to obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było orzeczenie o jej rozbiórce w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Ponadto zaakcentować trzeba, że organy obu instancji miały obowiązek podjąć rozstrzygnięcia na podstawie stanu prawnego aktualnego w dacie wydanych decyzji, a zatem nie mogły uwzględnić tego, że skarżący ubiegają się o zmianę treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie mogły odnieść skutku zarzuty kasacyjne powiązane z faktem toczącej się procedury planistycznej, w ramach której przewidziano usunięcie zapisów dotyczących pasa technologicznego ze wskazaniem, iż na terenie przebiegu infrastruktury technicznej mają obowiązywać przepisy odrębne.

Wskazać trzeba, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji w postępowaniu legalizacyjnym czy naprawczym nie jest uzależnione od uchwalenia zmiany planu miejscowego, w następstwie której zmieni się regulacja dotycząca przedmiotowego obiektu budowlanego (por. wyroki NSA z 5 lutego 2013 r. II OSK 1843/11, 11 kwietnia 2013 r. II OSK 2420/11).

Jeszcze raz zaznaczyć należy, że Sąd Wojewódzki kontrolując legalność zaskarżonej decyzji obowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny aktualny w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy. Skoro w czasie rozpatrywania sprawy przez organy nadzoru budowlanego oraz Sąd Wojewódzki obowiązywał plan miejscowy niedopuszczający obiektów kubaturowych w strefie linii wysokiego napięcia, to podjęte rozstrzygnięcia musiały tę okoliczność uwzględnić, co warunkowało stwierdzenie legalności nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

Tym samym nie mogły w postępowaniu kasacyjnym odnieść skutku argumenty odnoszące się do procedowanej zmiany planu miejscowego, która umożliwi lokalizację spornej wiaty na danym terenie.

Warto jednak zauważyć, że ewentualna możliwość legalizacji obiektu budowlanego wskutek zmiany planu miejscowego może stanowić przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o uchylenie decyzji w przedmiocie rozbiórki na podstawie art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023 r. II OSK 2851/21).

Jako chybione uznać należało również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w których podniesiono naruszenie przepisów art. 7, art. 31 i art. 64 Konstytucji RP.

Zaznaczyć bowiem trzeba, że gwarantowana w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP ochrona prawa własności nie jest absolutna, bowiem stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Możliwość ograniczenia prawa własności wynika również z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy, należy wskazać na przepis art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane), zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Unormowanie art. 4 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje na to, że prawo zabudowy podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych, zwłaszcza w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który w myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) określa przeznaczenie terenów oraz sposób ich zagospodarowania oraz zabudowy. Zaakcentować przy tym trzeba, że w myśl art. 14 ust. 8 u.p.z.p., plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, zaś zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są – na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego.

Przypomnieć również warto, że stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Istotne znaczenie w tym kontekście ma art. 15 ust. 2 u.p.z.p., określający obligatoryjne elementy planu miejscowego, w tym dotyczące: (pkt 1) przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; (pkt 9) szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy.

W takim stanie prawnym bezzasadnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu, że nie uwzględnił on przy ocenie sprawy wynikającej z przepisów Konstytucji RP ochrony własności, skoro kontrola zaskarżonej decyzji oparta była na kryterium zgodności z prawem, a w obowiązującym stanie prawnym orzeczenie o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu było obligatoryjne wobec jego sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego. Jednocześnie zauważyć trzeba, że w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności, które nasuwałyby wątpliwość co do zgodności z przepisami Konstytucji RP regulacji prawnych będących podstawą wydanego nakazu rozbiórki spornego obiektu budowlanego.

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

10